Tibetan
་གྱི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ལ་ནི་རྩ་བར་ཕུང་པོ་དམིགས་པ་ཡིན་པ་བཀག་ཅིང་། འགྲེལ་པར་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་བདག་དམིགས་པར་གསུངས་པས། ངའོ་སྙམ་པ་ཙམ་ཞིག་སྐྱེ་བའི་དམིགས་པའི་ང་ཙམ་དང་། གང་ཟག་ཙམ་ཞིག་ལ་དམིགས་པར་བྱའོ། །རྣམ་པ་ནི་རང་འགྲེལ་ལས། ངར་འཛིན་པས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་ཉེ་བར་བརྟགས་ནས། འདི་ཉིད་དུ་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་ཅིང་། ཞེས་གསུངས་པས་ང་དེ་བདེན་པར་གྲུབ་པར་འཛིན་པའོ། །གཞན་ཡང་རང་འགྲེལ་ལས། དེ་ལ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི་ང་དང་ངའི་སྙམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པ་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ངང་གིས་སྐྱེ་བ་དགོས་པས། རྒྱུད་གཞན་གྱི་གང་ཟག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་ལྷན་སྐྱེས་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཡིན་ཀྱང་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་མིན་ནོ། །ང་དང་ངའི་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་ཞུགས་ཞེས་པས་ནི་ང་ཙམ་དང་ང་ཡི་བ་ཙམ་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཡུལ་དུ་སྟོན་པ་མིན་གྱི། དེ་གཉིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་ པ་ཅན་དུ་སྟོན་པའོ། །བདག་གིར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི། ང་ཡི་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི། རང་གི་མིག་སོགས་དམིགས་པར་མི་བཟུང་ངོ་། །རྣམ་པ་ནི་དམིགས་པ་དེ་ལ་དམིགས་ནས་ང་ཡི་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའོ། །འོ་ན་བདག་གི་འདི་ཞེས་ཞེས་པའི་རང་འགྲེལ་ལས། འདི་ནི་བདག་གིའོ་སྙམ་དུ་ངར་འཛིན་པའི་ཡུལ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོའི་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་མིག་ལ་སོགས་པའི་གཞི་ལ་དམིགས་ནས་འདི་ནི་བདག་གི་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ཞེན་པ་བདག་གིར་འཛིན་པར་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་ནི་མིག་སོགས་རྣམས་བདག་གི་བར་མཐོང་ནས་བདག་གི་བ་ལ་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དོན་ཡིན་གྱི། བདག་གི་བའི་མཚན་གཞི་མིག་སོགས་དམིགས་པར་སྟོན་པ་མིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་འཇིག་ལྟ་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གཉིས་མི་འགལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི། རང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་ཕུང་སོགས་དང་། མིག་རྣ་སོགས་དང་། རྒྱུད་ཀྱིས་མ་བསྡུས་པའི་སྣོད་ལ་སོགས་པའོ། །རྣམ་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་བདག་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་དེ་ནི་འཁོར་བར་འཆིང་བའི་མ་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་དངོས་རྣམས། །ཡང་ད
Chinese
关于俱生我见，根本上遮止了以蕴为所缘，而经由解释，说是以假立的我为所缘。因此，应当以仅仅生起“我是”的想法的所缘之我，以及仅仅以补特伽罗为所缘。相状方面，如自释中说：“执我者，于非有之我，思惟为有，于此真实显现而执著。”因此，就是执著那个我真实成立。另外，自释中说：“其中，坏聚见是，以我与我所之念，如是行相而入之有染污慧。”如是所说，俱生我见的所缘，必须要有自然生起“我是”之念的智慧。因此，执著他相续的补特伽罗以自性成立的俱生补特伽罗我执虽然是俱生的，但不是俱生我见。所谓“以我与我所之念，如是行相而入”，并非是指仅仅以我和我所作为执著方式的对境来显示，而是显示那二者具有执著自性成立的行相。执著我所的俱生我见的所缘是，仅仅是我所，而不取自己的眼睛等为所缘。相状是，缘于那个所缘，执著我所自性成立。那么，自释中“此是我所”说：“此是我所，如是于执我之境之外的诸事物之行相，而显现执著。”如是以眼等为基础，执著“此是我所”是如何呢？这是说，眼等诸法视为我所，而于我所显现真实执著之义，并非显示我所之体性眼等为所缘，若非如此，则我见与法我执二者将不相违。俱生法我执的所缘是，自他相续的色蕴等，以及眼耳等，以及不为相续所摄的器物等。相状如前所说。如是执著二我，乃是系缚于轮回的无明，如《七十空性论》中说：因缘所生诸事物，亦复
English
Regarding innate view of self, it is fundamentally prohibited to take the aggregates as the object of focus, but through explanation, it is said to take the imputed self as the object of focus. Therefore, one should take as the object of focus only the "I" that arises from the mere thought of "I am," and only the person. As for the aspect, as it says in the auto-commentary: "The one who grasps at self, thinking that there is a self that does not exist, and clinging to it as truly manifest here." Therefore, it is grasping that the self is truly established. Furthermore, the auto-commentary says: "Therein, the view of the aggregates is the wisdom with defilements that enters into the aspect of such thoughts as 'I' and 'mine'." As it is said, the object of focus of the innate view of self must be the wisdom that naturally gives rise to the thought of "I am." Therefore, although the innate grasping of self of a person who grasps at the self-nature of another's continuum is innate, it is not an innate view of self. The phrase "enters into the aspect of the thought of 'I' and 'mine'" does not mean that it shows only "I" and "mine" as the object of the way of grasping, but it shows that the two have the aspect of grasping at self-nature. The object of focus of the innate view of self that grasps at "mine" is only "mine," and one's own eyes, etc., are not taken as the object of focus. The aspect is that, focusing on that object of focus, one grasps that "mine" is established by its own nature. Then, in the auto-commentary "This is mine," it says: "'This is mine,' thus clinging to all aspects of things other than the object of grasping at self." How is it that, based on the eyes, etc., clinging to "This is mine" is explained as grasping at "mine"? This means that the eyes, etc., are seen as "mine," and it is the meaning of clinging to "mine" as truly manifest, and it does not show the nature of "mine," the eyes, etc., as the object of focus. If it were not so, then the view of self and the grasping of self of phenomena would not be contradictory. The object of focus of the innate grasping of self of phenomena is the form aggregates, etc., of one's own and others' continuums, as well as the eyes, ears, etc., and the objects, etc., that are not included in the continuum. The aspect is as previously explained. Thus, grasping at the two selves is the ignorance that binds one to samsara, as it says in the Seventy Stanzas on Emptiness: Things born from causes and conditions, also
Tibetan
ག་པར་ནི་རྟོག་པ་གང་། །དེ་ནི་སྟོན་པས་མ་རིག་ གསུངས། །དེ་ལས་ཡང་ལག་བཅུ་གཉིས་འབྱུང་། །ཞེས་ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ཡང་དག་ཏུ་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་འཁོར་བའི་རྩ་བའི་མ་རིག་པར་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དེ་ལས་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་གྱི་མ་རིག་པ་འབྱུང་བས། དེ་ལས་བཅུ་གཉིས་འབྱུང་བར་བཤད་དོ། །མ་རིག་པ་དེ་ལྡོག་པ་ལ་དེས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བས་སྟོང་པ་དང་། ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་དགོས་ཏེ། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས། །ཡང་དག་མཐོང་ཕྱིར་དངོས་སྟོང་པར། །ལེགས་ཤེས་མ་རིག་མི་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་མ་རིག་འགག་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་འགག །ཅེས་དང་། ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ་ལས་ཀྱང་། བདག་དང་བདག་གི་ཞེས་འཛིན་པས། །ཇི་སྲིད་ཕྱི་རོལ་རྣམ་བརྟགས་པ། །བདག་མེད་རྣམ་པ་གཉིས་མཐོང་ན། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། མཆོག་ཏུ་སེམས་ནི་སྦྱོང་བྱེད་པའི། །ཆོས་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང་། ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་ན་ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། དེ་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །གཏི་མུག་བཅོམ་པས་བཅོམ་པར་འགྱུར། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ནི། །མཐོང་ན་གཏི་མུག་འབྱུང་མི་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་འབད་པ་ཀུན་གྱིས་འདིར། །གཏམ་དེ་ཁོ་ན་བསྙད་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་གསུངས་ པའི་གཏི་མུག་ནི་དུག་གསུམ་གྱི་ཡ་གྱལ་གྱི་གཏི་མུག་ངོས་འཛིན་པའི་སྐབས་ཡིན་པས། ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་ཡིན་ཞིང་། མ་རིག་པ་དེ་ལྡོག་པ་ལ་སྟོང་པ་རྟེན་འབྱུང་གི་དོན་དུ་ཤར་བའི་རྟེན་འབྲེལ་ཟབ་མའི་དོན་རྟོགས་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །འགྲེལ་པ་མཛད་པས་ཀྱང་། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བདག་ནི་འགོག་པར་བྱེད། །ཅེས་བདག་འཛིན་གྱི་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་བདག་མེད་རྟོགས་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་འཛིན་གྱི་ཡུལ་སུན་མ་ཕྱུང་བར་དེར་ཡུལ་ལ་ཡིད་ཕར་འགྲོ་བ་ཚུར་བསྡུས་པ་ཙམ་བྱས་ཀྱང་། དེས་ནི་བདག་མེད་ལ་ཞུགས་པར་འཇོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཡིད་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ན་དམིགས་པ་དེ་བདེན་པར་འཛིན་པ་ཅིག་དང་། བདེན་མེད་དུ་འཛིན་པ་ཅིག་དང་། དེ་གཉིས་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པར་འཛིན་པ་ཅིག་དང་གསུམ་ཡོད་པས། བདེན་མེད་དུ་མ་བཟུང་ཡང་བདེན་པར་འཛིན་མི་དགོས་པ་བཞིན་དུ། བདག་གཉིས་ལ་མ་ཞུགས་ཀྱང་བདག་མེད་གཉིས་ལ་ཞུགས་མི་དགོས་ཏེ། བློ་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ལ་གནས
Chinese
何处是分别？ 佛陀说那是无明。 由此产生十二支。 如是，执著于法之事物，认为真实存在，即是轮回之根本无明。从法之我执产生人我执之无明，由此宣说产生十二支。为了使无明止息，需要见到它所执著的空性，以及它所执著的无我。如《七十空性论》所说： 为了如实见，事物为空性， 若能善知，无明则不生， 彼即是无明之止息， 因此十二支亦止息。 又如《法界赞》所说： 执著我与我所， 如是向外作分别， 若见二种无我相， 则有之种子将止息。 又说： 殊胜之心乃调伏者， 法之自性即无自性。 又如《四百论》所说： 若见境无我， 则有之种子将止息。 又说： 是故一切烦恼， 皆由摧毁愚痴而摧毁。 若见缘起， 则愚痴不生。 是故当勤于一切， 于此处宣说彼语。 如是所说的愚痴，是于识别三毒之一的愚痴之时，乃是烦恼之无明。为了使无明止息，需要证悟显现为空性缘起之义的甚深缘起之义。论师亦说： 瑜伽士遮止我， 如是以破斥我执之境的方式，需要证悟无我。因此，若未破斥我执之境，仅将心从外境收摄回来，则不能安立为已入于无我。其理由是，心缘于境时，有将所缘执为真实者，有执为非真实者，以及不作二者之区分而执著者三种。如同未执为非真实，亦不必执为真实一般，未入于二我，亦不必入于二无我，心安住于第三蕴。
English
Where is the discrimination? The Buddha said that is ignorance. From that, the twelve branches arise. Thus, clinging to things of dharma as truly existent is said to be the root ignorance of samsara. From the self-grasping of dharma arises the ignorance of self-grasping of persons, and from that, it is said that the twelve branches arise. In order to reverse that ignorance, it is necessary to see the emptiness of what it grasps, and the selflessness of what it grasps. As it is said in the Seventy Stanzas on Emptiness: Because of seeing correctly that things are empty, Knowing well that ignorance does not arise, That is the cessation of ignorance, Therefore the twelve branches cease. And as it is said in the Praise of Dharmadhatu: By grasping "I" and "mine," As long as outward discriminations are made, When the two aspects of selflessness are seen, The seed of existence will cease. And: The supreme mind is that which tames, The nature of dharma is without nature. And as it is said in the Four Hundred: If one sees selflessness in objects, The seed of existence will cease. And: Therefore, all afflictions, Are destroyed by destroying delusion. If one sees dependent arising, Delusion will not arise. Therefore, with all effort here, That very statement should be declared. The delusion spoken of in this way is the occasion of identifying delusion as one of the three poisons, and is therefore afflicted ignorance. In order to reverse that ignorance, it is necessary to realize the meaning of profound dependent arising, which appears as emptiness in the sense of dependent arising. The commentator also said: The yogi prevents the self, Thus, by refuting the object of self-grasping, it is necessary to realize selflessness. Therefore, if the object of self-grasping is not refuted, but only the mind is withdrawn from the object, it cannot be established as having entered into selflessness. The reason for this is that when the mind engages with an object, there are three ways of grasping: grasping the object as true, grasping it as untrue, and grasping it without distinguishing between the two. Just as one does not necessarily grasp something as true even if one does not grasp it as untrue, one does not necessarily enter into the two selflessnesses even if one does not enter into the two selves; the mind abides in the third aggregate.