Tibetan
ཏུ་བཞེད་པ་ཡང་མིན་པས། འགྲེལ་པ་མཛད་པས་བཀྲལ་བ་ལྟར་འཕགས་པ་ཡང་བཞེད་དོ། །གང་ཟག་རྟོག་པས་བཞག་ལུགས་དེ་ལྟར་ཤེས་ན། ཆོས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྟོག་པས་བཞག་ལུགས་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་གི་འདུ་ཤེས་ནི། །ཤེས་པ་དེ་བཞིན་ཀུན་ལ་བློས་སྦྱར་བྱ། །ཞེས་དང་། འཕགས་པ་སྡུད་པ་ལས་ཀྱང་། བདག་ཇི་འདྲ་དེ་དེ་འདྲར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཤེས། །སེམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཇི་འདྲ་དེ་འདྲར་ཆོས་ཀུན་ཤེས། ཞེས་གསུངས་ཤིང་། རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས་ཀྱང་། སྐྱེས་བུ་ཁམས་དྲུག་འདུས་པའི་ ཕྱིར། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཇི་ལྟ་བར། །དེ་བཞིན་ཁམས་ནི་རེ་རེ་ཡང་། །འདུས་ཕྱིར་ཡང་དག་ཉིད་དུ་མིན། །ཞེས་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །རྐང་པ་དང་པོའི་དོན་ནི་སྐྱེས་བུ་ཁམས་དྲུག་འདུས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །རྐང་པ་གསུམ་པ་དང་བཞི་པའི་དོན་ནི་ཆ་དང་ཆ་ཅན་མེད་པ་མི་སྲིད་པས། ཁམས་རེ་རེ་ཡང་རང་གི་ཆ་དུ་མ་འདུས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དག་ཏུ་སྟེ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མིན་པའོ། །དེ་ཡང་ཆ་ཤས་འདུས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཡིན་ན། ཆ་ཤས་དང་ཆ་ཅན་དེ་དེའི་གཞིར་འཇོག་ཏུ་མི་རུང་ལ། དེ་གཉིས་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཡང་དེའི་གཞིར་མི་སྲིད་པའོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྟོག་པས་བཞག་ལུགས་ཀྱི་ཆ་དེ་ཙམ་ཞིག །ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་བཏགས་པ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ཀྱང་། བུམ་སོགས་རྣམས་དང་ཐག་པའི་སྦྲུལ་གཉིས་ཡོད་མེད་དང་བྱ་བ་བྱེད་པར་ནུས་མི་ནུས་སོགས་ནི་གཏན་མི་འདྲ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ངེས་པར་བྱ་དགོས་མི་དགོས་དང་། ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་མེད་སོགས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པས་བཞག་པ་དེ་ལ་རང་རང་གི་བྱ་བྱེད་འཐད་པ་ནི། ཚིག་དང་དོན་གྱི་འགྲེལ་མཛད་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ཞི་བ་ལྷ་དང་སློབ་དཔོན་འདི་གསུམ་གྱིས་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་གཉིས་ཀྱི་འགྲེལ་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། །དབུ་མའི་ལྟ་བ་མཐར་ཐུག་པའི་དཀའ་ས་ ཡང་འདི་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས། གཟུགས་ཀྱི་དངོས་པོ་མིང་ཙམ་ཕྱིར། །ནམ་མཁའ་ཡང་ནི་མིང་ཙམ་མོ། །འབྱུང་མེད་གཟུགས་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་མིང་ཙམ་ཉིད་ཀྱང་མེད། །ཚོར་དང་འདུ་ཤེས་འདུ་བྱེད་དང་། །རྣམ་ཤེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་དང་། །བདག་བཞིན་དུ་ནི་བསམ་བྱ་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་ཁམས་དྲུག་བདག་མེད་དོ། །ཞེས་དང་། ཐ་སྙད་གདགས་པ་མ་གཏོགས་པར། །གང་ཞིག་ཡོད་དམ་མེད་
Chinese
因此，他们并不认为是真实的。正如注释中所解释的那样，他们也认为是圣者。如果了解了以概念安立事物的方式，那么所有其他的法也与以概念安立的方式相同。如《三摩地王经》中说：“你如何理解我的概念，同样以智慧应用于一切。”以及《圣者集经》中说：“我如何，一切众生也如是知。一切众生如何，一切法也如是知。”还如《宝鬘论》中说：“士夫由六界聚合之故，如其非真。如是每一界，由聚合之故，亦非真实。”清楚地说明了这一点。第一句的意思是，士夫是依赖于六界聚合而假立的缘故。第三句和第四句的意思是，因为不存在没有部分和整体的情况，所以每一界也是依赖于自身众多部分的聚合而假立的缘故，并非真实，即不是以自性成立的。如果是依赖于部分聚合而假立的，那么部分和整体就不能作为它的基础，而且与这两者本体不同的事物也不能作为它的基础。瓶子等等是以概念安立方式的其中一部分。虽然类似于将绳子误认为蛇，但是瓶子等和绳子上的蛇在存在与不存在、能否起作用等方面是完全不同的。因此，必须明确这二者的名言，以及进行名言是否有损害等等，在所有方面都是不相同的。对于以概念安立的事物，各自的功用是合理的。在解释词和义的论师中，佛护、寂天和这位论师三人对圣者父子的解释方式是独一无二的。中观见解的最终难点也就在于此。如果这样做，如《宝鬘论》中说：“色之事物唯名故，虚空亦唯是名。无生之色岂能有，是故唯名亦非有。受想行识与，生起犹如彼，如我应如是思，是故六界无我。”以及“除了名言安立之外，还有什么存在或不存在呢？”
English
Therefore, they do not consider it to be real. As explained in the commentary, they also consider it to be Arya. If one understands how things are established by concept, then all other dharmas are also the same as the way they are established by concept. As it is said in the Samadhiraja Sutra: "How you understand my concept, apply that same wisdom to everything." And in the Arya Samgraha Sutra it says: "How I am, know all sentient beings to be the same. How all sentient beings are, know all dharmas to be the same." Also, as it is said in the Ratnavali: "Because a person is an aggregation of six elements, as it is not true. Likewise, each element, because of aggregation, is also not real." This is clearly stated. The meaning of the first line is that a person is nominally established based on the aggregation of six elements. The meaning of the third and fourth lines is that since there is no such thing as without parts and whole, each element is also nominally established based on the aggregation of its many parts, and is not real, that is, it is not established by its own nature. If it is nominally established based on the aggregation of parts, then the parts and the whole cannot be the basis for it, and something whose essence is different from these two cannot be the basis for it either. Vases and so on are just a part of the way things are established by concept. Although it is similar to mistaking a rope for a snake, the existence or non-existence of vases and so on, and the ability or inability to function, are completely different from the snake on the rope. Therefore, it is necessary to clarify the terminology of these two, and whether there is harm in making terminology, etc., are all different in every way. For things established by concept, their respective functions are reasonable. Among the commentators on words and meanings, Buddhabhaksha, Shantideva, and this teacher are unique in their way of explaining the Arya father and son. The ultimate difficulty of the Madhyamaka view also lies in this. If you do this, as it says in the Ratnavali: "Because the object of form is only a name, space is also only a name. How can there be unproduced form? Therefore, even the name is not there. Feeling, perception, formation, and consciousness are like arising, like me, one should think like that, therefore the six elements are without self." And "Apart from nominal designation, what exists or does not exist?"
Tibetan
འགྱུར་བའི། །འཇིག་རྟེན་དོན་དུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་དོན་དམ་པར་མིང་ཙམ་ཡང་མེད་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་ཅི་ཡང་མེད་པར་གསུངས་པ་ལྟར་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་གནས་སོ། །དེ་རྣམས་ལེགས་པར་ཤེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྟེན་ནས་གཞག་དགོས་པ་དང་། བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་དང་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པ་དང་། ཐ་སྙད་གཞན་གྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པའི་རང་དབང་བའི་ངོ་བོ་མེད་པ་དང་། ཆེས་གང་ཡོད་པར་འཇོག་ནའང་བཏགས་དོན་མ་བཙལ་བར་འཇོག་པ་རྣམས་ལེགས་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔར་བཤད་པའི་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་ཙམ་གྱིས་བཞག་པ་མིན་པའི་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི། བདེན་པ་དང་དོན་དམ་པར་དང་ཡང་དག་ཏུ་གྲུབ་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོས་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ ཀྱིས་དང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ལྷན་སྐྱེས་ཡིན་ལ། དེས་བཟུང་བའི་ཞེན་ཡུལ་ནི་བརྟག་པ་མཐའ་བཟུང་གི་བདེན་ཚད་དོ། །དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་བའི་དོན་དམ་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཤེས་དགོས་པ་ནི་འདིར་ཡང་འདྲ་ལ། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་བདེན་པ་སོགས་གསུམ་དུ་གྲུབ་པ་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པར་བཞེད་ཀྱང་། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་སོགས་གསུམ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་བཞེད་དེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་རེ་ཞིག་ལ་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་མི་ནུས་པ་རྣམས། དེ་ལ་བཀྲི་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཆེན་པོར་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡུལ་ཅན་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྟོག་པ་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པ་སྟེ། དེའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ལ་དགག་བྱའི་བདག་ཅེས་བྱ་ལ། དེ་ཉིད་ཁྱད་གཞི་གང་ཟག་གི་སྟེང་དུ་མེད་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་། མིག་སྣ་སོགས་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་གསུངས་པས། རང་བཞིན་དེ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་བདག་གཉིས་ཀྱི་འཛིན་པར་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་ཏེ། བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། དེ་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་མེད་པ་ནི་བདག་མེད་པའོ། །དེ་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བས་གཉིས་སུ་རྟོགས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཏེ། འདི་ཉིད་ ལས་ཀྱང་། ཆོས་དང་གང་ཟག་དབྱེ་བས་རྣམ་གཉིས་གསུངས། ཞེས་བདག་མེད་གཉིས་དགག་བྱའི་སྒོ་ནས་མ་ཕྱེ་བར་གཞི་ཆོས་ཅན་གྱིས་འབྱེད་པར་བཤད་དོ། །བདག་འཛིན
Chinese
转变的，世间有什么意义？如是说，胜义中连名字也没有，世俗中除了凭借名字的言辞安立之外什么也没有，如是说，仅仅安立为名字而已。如果 ভালোভাবে了解这些，那么一切法都需要依靠而安立，依靠而假立，依靠而产生，因此没有以自性成立的，没有不依赖其他言辞而安立的自在自性，即使最极有地安立，如果不寻求假立的意义而安立，这些都会 ভালোভাবে了解。第二是，执着为不是仅仅凭借之前所说的名字言辞而安立的实有，是执着于真实和胜义以及真实成立，以自性和以自相以及以自性而存在是俱生的，它所执着的对境是经过辨析最终确定的真理。在所破上加上胜义的差别，要知道胜义的两种方式，这里也是一样的。自续派认为以真实等三种成立的所知是不可能的，但认为以自性成立等三种是在世俗中存在的，对于那些一时难以轻易证悟的极其微细的真如，善于引导他们的方法被认为是伟大的。如是，诸法的自性不依赖于有境世俗的分别念，不依其势力而安立的自性本身，就叫做所破的“我”。它不存在于作为所依处的人之上，就是人无我，不存在于眼、耳等法之上，就是法无我。因此，执着于自性存在于人和法之上，就暗示着执着二我。如《百论释》中说：“所谓我，是指诸事物不依赖他者的自性，没有它就是无我。它通过法和人的区分而理解为二，即法无我和人无我。”就像这样， 这部论中也说：“法与人区分而说二。”这样，没有从所破的角度区分二无我，而是以所依处法来区分的。我执。
English
Of change. What is the meaning of the world? It is said that there is not even a name in the ultimate sense, and in the conventional sense, there is nothing but the establishment by the power of the name. As it is said, it exists only as a name. If you understand these well, then all dharmas must be established by dependence, and by dependence, they are established and born, so there is no self-established nature, no independent nature that is not established by other conventional terms, and even if you establish it as the most existent, if you do not seek the meaning of the establishment, you will understand these well. The second is that the perception of existence that is not merely established by the power of the name mentioned earlier is the innate perception of truth, ultimate truth, and true establishment, and of existence by one's own nature, by one's own characteristics, and by one's own nature. The object of attachment held by it is the truth that is determined by the end of analysis. The two ways of understanding the ultimate truth by adding the distinction of ultimate truth to the object of negation are the same here. The Svātantrika-Madhyamikas believe that it is impossible for the knowable to be established by the three truths, but they believe that the three, such as being established by one's own nature, exist in the conventional sense. Those who cannot easily realize the extremely subtle suchness for a while are seen as great experts in the methods of leading them to it. Thus, the nature of dharmas does not depend on other conceptualizations of the object-possessor, and the nature itself that is not established by its power is called the object of negation, "self." The absence of it on the basis of the person is the selflessness of the person, and the absence of it on the dharmas such as eyes and nose is said to be the selflessness of dharmas. Therefore, the perception that nature exists on persons and dharmas implicitly implies the perception of the two selves. As it is said in the commentary on the Hundred Treatises, "The so-called self refers to the nature of things that does not depend on others. The absence of it is selflessness. It is understood as two by the distinction between dharma and person, namely the selflessness of dharma and the selflessness of person." Just like this, It is also said in this treatise, "Dharma and person are distinguished and said to be two." Thus, the two selflessnesses are not distinguished from the perspective of the object of negation, but are distinguished by the basis of dharma. Self-grasping.