Tibetan
ཁྱད་པར་དུ་ནི་བསྒོམས་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཡི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ན། །རབ་འཐབ་བྲལ་གནས་ལྷ་རྒྱལ་འགྱུར། །འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་རབ་འབྱུང་བ། །ཀུན་ནས་འཇོམས་བྱེད་མཁས་པ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་འཇུག་པར་ཡང་བཀོད་པའོ། །བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་ ནི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལ་སོགས་པ་ལམ་སྡེ་ཚན་བདུན་ནོ། །དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བཞི་ནི། ལུས་དང་ཚོར་བ་དང་སེམས་དང་ཆོས་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་གོ །ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞི་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པ་དང་། སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤེལ་བ་དང་། མི་དགེ་བ་མ་སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེད་པ་དང་། སྐྱེས་པ་ཡང་དག་པར་སྤོང་བའོ། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་ནི། འདུན་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། སེམས་དང་དཔྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པའོ། །དབང་པོ་ལྔ་ནི། དད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་། དྲན་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོའོ། །སྟོབས་ལྔ་ནི། དད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་སོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ནི། དྲན་པ་དང་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་དགའ་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། བཏང་སྙོམས་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ་ཡང་དག་མན་ཆད་སྔ་མ་དྲུག་གི་མཐར་ཡང་སྦྱར་རོ། །འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ནི། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་དང་རྟོག་པ་དང་། ངག་དང་ལས་ཀྱི་མཐའ་དང་། འཚོ་བ་དང་རྩོལ་བ་དང་། དྲན་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་དག་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་གོ །ཡང་དག་པའི་ཞེས་པ་རྟོག་པ་མན་ཆད་ལ་སྦྱར་ཞིང་། ཡང་དག་པའི་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་ཅེས་པ་སྔ་མ་བདུན་གྱི་མཐར་ཡང་སྦྱར་རོ། །དེ་ལ་ས་དང་པོ་ནི་ བསླབ་པའི་རྟེན་དང་། བསླབ་པའི་ངོ་བོ་ལ་གཉིས་པར་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། གསུམ་པར་ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་། བཞི་པ་ནས་དྲུག་པའི་བར་གསུམ་ལ་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་གསུམ་འཇོག་པ་ལ། ས་འདིར་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་རགས་པ་དང་ཕྲ་བ་ལ་ཆེས་མཁས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། རང་སྟེ་ཕྲ་བའི་འཇིག་ལྟའི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་འབྲེལ་བ་སྟེ་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་བདག་དང་། སེམས་ཅན་སོགས་རང་རྐྱ་བའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་རགས་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་དང་བདག་གི་བར་འཛིན་པ་དང་། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་རྣམས་ཡོངས་སུ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །ཟད་པའི་དོན་ཡང་ས་དེའི་སྤང་བྱར་གྱུར་པའི་བདག་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་ས་བོན་སྤངས་པ་ཡིན་གྱི། ཐམས་ཅད་ཟད་པ་མིན་ནོ
Chinese
特别是为了禅修的缘故，由于它的成熟，成为远离争斗的胜地之天国。彻底产生坏聚见，是完全摧毁它们的智者。如是说，也同样安立于《入行论》中。三十七道品是指四念住等七类道品。四念住是：身念住、受念住、心念住、法念住。四正断是：未生之善法使之生起，已生之善法使之增长，未生之恶法使之不生起，已生之恶法使之断除。四神足是：欲神足、精进神足、心神足、观神足之等持神足。五根是：信根、精进根、念根、定根、慧根。五力是：信等之力。七觉支是：念觉支、择法觉支、精进觉支、喜觉支、轻安觉支、定觉支、舍觉支，于正等之后，前六者之末尾亦加之。八正道是：正见、正思、正语、正业边际、正命、正勤、正念、正定，是为正等之圣道支。正等之语加于思等之后，正等之圣道支亦加于前七者之末尾。其中初地是学习之所依，学习之自性，第二是增上戒学，第三是增上心学，第四至第六之间安立增上慧学三种，于此地，对于粗细之三十七道品，成为最为精通之智慧之学者。第三是，自性，即与微细之坏聚见之我见相关联，即彼先行之我，以及执持众生等为独立自主之实有，执持粗大之补特伽罗之我与我所，以及于蕴界处执为真实之法我执持等，皆将完全灭尽。灭尽之义亦为，于彼地成为所断之二种我执之种子已断除，并非一切皆灭尽。
English
Especially for the sake of meditation, due to its maturation, it becomes a heavenly kingdom, a place of victory free from strife. One who thoroughly generates the view of the perishable aggregate is a wise person who completely destroys them. As it is said, it is also established in the "Entering the Bodhisattva's Way of Life." The thirty-seven factors of enlightenment refer to the seven categories of the path, such as the four mindfulnesses. The four mindfulnesses are: mindfulness of the body, mindfulness of feelings, mindfulness of mind, and mindfulness of phenomena. The four right abandonments are: causing unarisen virtuous dharmas to arise, increasing those that have arisen, preventing unarisen non-virtuous dharmas from arising, and abandoning those that have arisen. The four legs of miraculous power are: the miraculous power of concentration of aspiration, effort, mind, and investigation. The five faculties are: the faculty of faith, the faculty of effort, the faculty of mindfulness, the faculty of concentration, and the faculty of wisdom. The five powers are: the power of faith, etc. The seven branches of enlightenment are: mindfulness, discrimination of dharmas, effort, joy, tranquility, concentration, and equanimity, the branch of perfect enlightenment. After "perfect," it is also added to the end of the previous six. The eightfold noble path is: right view, right thought, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, and right concentration, which are the limbs of the noble path of rightness. The word "right" is added after "thought," and the phrase "limb of the noble path of rightness" is also added to the end of the previous seven. Among them, the first ground is the basis of learning, the nature of learning, the second is the higher discipline of morality, the third is the higher discipline of mind, and the higher discipline of wisdom is established in the three from the fourth to the sixth. On this ground, one becomes a scholar of wisdom who is most proficient in the gross and subtle thirty-seven factors of enlightenment. The third is the self-nature, which is related to the subtle view of self in the view of the perishable aggregate, that is, the self that precedes it, and the holding of beings, etc., as independent and self-sufficient entities, the holding of the gross self and what belongs to the self of the person, and the holding of the aggregates, elements, and sense bases as true, all of which will be completely exhausted. The meaning of exhaustion is also that the seeds of the two self-grasps that are to be abandoned on that ground have been abandoned, but not everything is exhausted.
Tibetan
། །མདོས་ཀྱང་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཡོད་པར་བསྟན་ནོ། །དབུ་མ་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་དགོངས་པ་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ལས། དོན་དམ་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ༈ ལྔ་པ་ས་ལྔ་པ་སྦྱང་དཀའ་བ་བཤད་པ་ལ་གཉིས། ས་ལྔ་པའི་ངེས་པའི་ཚིག་བཤད་པ། བསམ་གཏན་ལྷག་ཅིང་བདེན་པ་ལ་མཁས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ས་ལྔ་པ་སྦྱང་དཀའ་བ་ལ་གནས་པ་དེ་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་གནས་པའི་ལྷའི་བུའི་བདུད་རྣམས་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་ཕམ་པར་བྱ་བར་ནུས་པ་ མ་ཡིན་ན། དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་བདུད་ཀྱི་བཀའ་ཉན་པ་བྲན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེའི་ཕྱིར་ས་འདིའི་མིང་སྦྱང་དཀའ་བ་ཞེས་བྱའོ། །རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས་ཀྱང་། ལྔ་པ་ཤིན་ཏུ་སྦྱང་དཀའ་བདུད། །ཀུན་གྱིས་ཤིན་ཏུ་ཐུབ་དཀའི་ཕྱིར། །འཕགས་པའི་བདེན་སོགས་ཕྲ་མོའི་དོན། །ཤེས་ལ་མཁས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །དེ་ཡི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ན། །དགའ་ལྡན་གནས་ཀྱི་ལྷ་རྒྱལ་འགྱུར། །མུ་སྟེགས་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །ཉོན་མོངས་ལྟ་གནས་ཟློག་བྱེད་པ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ས་ལྔ་པ་འདིར་ཕར་ཕྱིན་བཅུའི་ནང་ནས་བསམ་གཏན་གྱི་ཕར་ཕྱིན་ཉིད་ཆེས་ལྷག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ན་སྦྱིན་པ་ནས་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་བཞི་ལྷག་པར་འགྱུར་པ། སྔོན་ཉིད་ནས་ཐོབ་ཟིན་པར་ཤེས་པས། ལྷག་མ་དྲུག་གི་ནང་ནས་ཞེས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་བསམ་གཏན་གྱི་ཕར་ཕྱིན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམ་གཡེང་སོགས་ཀྱི་ཉེས་པས་གཏན་མི་བརྫི་བ་འདིར་ཐོབ་པ་འདྲ་བ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་སོགས་ལ་འདིར་མེད་པའོ། །བསམ་གཏན་ལྷག་པར་མ་ཟད་བློ་བཟང་སྟེ་འཕགས་པའི་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་ཞིབ་མོས་ཁོང་དུ་ཆུད་དགོས་པ་ཕྲ་མོ་རྟོགས་པ་ལའང་ཤིན་ཏུ་མཁས་པ་འཐོབ་པས། འདིར་བདེན་པ་རགས་པ་དང་ཕྲ་བ་ལ་མཁས་པའི་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །འདིར་ས་བཅུ་པ་ལས་ས་ལྔ་པ་བ་དེས་སྡུག་ ཀུན་དང་། འགོག་ལམ་གྱི་བདེན་པ་བཞི་ལ་མཁས་པ་དང་། དེ་ནས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་མཁས་པ་གཉིས་སོ་སོར་གསུངས་པ་ལ། ཡབ་སྲས་མཇལ་བ་དང་། དབུ་མ་ལས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ངེས་པར་གསུངས་པས། བདེན་གཉིས་ལས་ཐ་དད་པར་བདེན་བཞི་ག་ལ་ཡོད། ཅེས་པའི་ལན་དུ། བདེན་པ་གཉིས་སུ་མ་འདུས་པའི་བདེན་པ་མེད་མོད་ཀྱང་། སྤང་བྱ་ཀུན་ཉོན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ཀུན་འབྱུང་རྒྱུ་དང་། སྡུག་བསྔལ་འབྲས་བུ་དང་། བླང
Chinese
也显示了魔（藏文：མདོས།）也具有俱生我执。入中论广释《显句论》中，对第四种胜义菩提心的解释。第五，解释第五地难胜地，分为两部分：解释第五地的词义；显示禅定殊胜且精通真谛。第一部分是：安住于第五地难胜地的大士，是所有安住于一切世间的魔子都不能战胜的，更何况是那些听命于魔的奴仆等。因此，此地名为难胜地。宝鬘论中也说：第五极难胜，一切极难伏，圣谛等微细义，知时生精进。彼之异熟故，生喜乐天王，一切外道徒，烦恼见处遮。如是说。第二部分是：此第五地中，十度中禅定度最为殊胜。如此显示时，布施乃至精进四度殊胜，知为先前已得，故知余下六度中。即是说，禅定度的违品散乱等过患永不侵染，似于此处获得。般若度等则非此处所有。不仅禅定殊胜，而且善慧，即精通圣谛自性，需以细致入微的方式通达，因此也能获得精通微细之智。因此，此处成为精通粗细真谛的殊胜智慧者。此处，相较于十地，第五地者精通苦、集、灭、道四谛，之后又分别精通世俗谛和胜义谛。在《父子相会经》和《中观论》中，都明确指出世俗谛和胜义谛是二谛。因此，如果四谛与二谛不同，那么四谛又在哪里呢？对此的回答是：虽然没有不包含在二谛中的谛，但是，对于应断除的烦恼方面，有集为因，苦为果，应
English
It is also shown that Mara (Tibetan: མདོས།) also has innate ego-clinging. In the extensive commentary on the Madhyamakavatara, the Explanation of the Clear Meaning, is the explanation of the fourth ultimate Bodhicitta. Fifth, explaining the fifth bhumi, the Difficult to Subdue, is divided into two parts: explaining the meaning of the word for the fifth bhumi; showing that dhyana is superior and proficient in the truth. The first part is: That great being who abides in the fifth bhumi, the Difficult to Subdue, is one whom all the sons of the gods who abide in all the worlds cannot defeat, let alone those servants and others who obey the demons. Therefore, this bhumi is called the Difficult to Subdue. The Ratnavali also says: The fifth is extremely difficult to subdue, all are extremely difficult to subdue, the subtle meaning of the noble truths, etc., when known, gives rise to diligence. Because of its vipaka, the god king of Tushita is born, all the heretics, the afflictions and views are obscured. Thus it is said. The second part is: In this fifth bhumi, among the ten paramitas, the paramita of dhyana is the most superior. When this is shown, the four paramitas from dana to virya are superior, knowing that they have already been obtained, therefore it is known among the remaining six. That is to say, the faults of the opposite of the dhyana paramita, such as distraction, never invade, and it seems to be obtained here. The prajna paramita and others are not present here. Not only is dhyana superior, but also good intelligence, that is, proficiency in the nature of the noble truths, which must be understood in a detailed and subtle way, so one can also obtain proficiency in subtle wisdom. Therefore, here one becomes a superior wise person who is proficient in the gross and subtle truths. Here, compared to the tenth bhumi, the one on the fifth bhumi is proficient in the four truths of suffering, origin, cessation, and path, and then separately proficient in the two truths of conventional truth and ultimate truth. In the Sutra of the Meeting of Father and Son and the Madhyamaka, it is clearly pointed out that conventional truth and ultimate truth are the two truths. Therefore, if the four truths are different from the two truths, then where are the four truths? The answer to this is: Although there is no truth that is not included in the two truths, however, with respect to the side of the afflictions to be abandoned, there is origin as the cause, suffering as the result, and should be