Tibetan
ག་པར་འགྲུབ་པའི་ངོ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཚོགས་ཡིན་པས། ཞེས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱིས། འབྲས་བུར་འཛིན་པ་ལ་གསུངས་པ་ལྟར་གྱི་དོན་ཚང་བའི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་སོ། །དོན་དེ་མ་ཚང་བ་གཉིས་ནི་ཚོགས་ཕལ་པའོ། །འདི་ཡང་ཚོགས་ཀྱི་སྐད་དོད་སཾ་བྷ་ར་ལ་ངེས་ཚིག་གིས་བཤད་པའི་དོན་ནོ། །བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བགྲོད་པ་ཉན་ཐོས་ལས་ཆེས་ལྷག་པའི་ཕྱིར། འདོད་པ་ཁམས་སུ་ཡང་སྲིད་པ་ཐ་མ་པའི་ཚེ། སློབ་དཔོན་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེད་ནུས་ཤིང་། དེ་ཡང་རང་གཅིག་པུའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་པ་སྟེ་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པ་དང་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ན། རང་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་ལ་རང་བྱུང་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །ཐུབ་པའི་སྒྲ་ནི་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་ལ་ཡང་འཇུག་མོད་ཀྱང་། ཐུབ་པའི་དབང་པོ་མིན་པས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཉན་རང་དང་བྱང་སེམས་རྣམས་ལས་ཀྱང་གོང་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དམ་པ་བརྙེས་པ་དང་། གང་ཟག་གསུམ་པ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀས་ཆོས་ཀྱི་སྲིད་ལ་མངའ་སྒྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐུབ་དབང་དེ་རྣམས་ལས་ཉན་རང་རྣམས་སྐྱེས་པ་ནི་དེ་དག་གིས་བསྐྲུན་པའོ། །ཐུབ་དབང་གིས་ཉན་རང་བསྐྲུན་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱོན་པ་ན་རྟེན་འབྲེལ་ཟབ་མོ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པ་ལ་འཇུག་ལ། ཚུལ་དེ་ཉན་རང་གི་རིགས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཉན་པ་དང་། ཐོས་པའི་དོན་སེམས་པ་དང་། བསམས་པའི་དོན་སྒོམ་པར་འགྱུར་ལ། དེ་འདྲ་བའི་རིམ་པ་ལས་ཀྱང་རང་འབྲས་བུ་གང་ལ་མོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཉན་རང་གཉིས་ཀྱི་འདོད་པ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ཐུབ་དབང་གིས་བསྐྲུན་པའོ། །གལ་ཏེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་ཅན་མང་པོས་སངས་རྒྱས་ལས་ཆོས་ཐོས་པའི་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་ཀྱང་། རང་རྒྱལ་གྱི་རིགས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་རང་གི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པས། དེ་དག་གིས་ཐུབ་པས་གསུངས་པའི་དོན་ལ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་བྱས་པས་རང་གི་འདོད་པ་རྫོགས་པ་མི་འཐད་དོ་སྙམ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། གལ་ཏེ་རང་རྒྱལ་གྱི་རིགས་ཅན་ཁ་ཅིག །སྟོན་པས་རྟེན་འབྲེལ་གསུངས་པ་ཉན་པ་ཁོ་ན་ལས། དོན་དམ་པ་རྟོགས་པ་ལ་མཁས་པ་བྱུང་ཡང་། ཆོས་ཐོས་པའི་མཐོང་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་དེ་ཁོ་ན་ལ། རང་རྒྱལ་གྱི་མྱང་འདས་མི་འཐོབ་མོད་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་བསྟན་པའི་རང་རྒྱལ་གྱི་སྒྲུབ་པ་པོས། མྱོང་ངེས་ཀྱི་ལས་བསགས་པས་ལས་སོག་པའི་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་འབྲས་བུ་མ་མྱོང་ཡང་། སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ངེས་པར་མྱོང་བ་ལྟར། ཚེ་འདིར་མྱང་འདས་མ་ཐོབ་ཀྱང་། ཚེ་རབས་གཞན་དུ་ངེས་པ་ཁོ་ནར་མྱང་འདས་ འཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང་། སྔར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ་ལ་ཉན་བསམ་བསྒོམ་གསུམ་བྱས་པས། འདོད་པ་རྫོགས་པར་བཤད་པ་ནི་ཚེ་དེ་ཁོ་ན་ལ་བསམས་ནས་བཤད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། དེ་ཉིད་ཤེས་པས་གལ་ཏེ་འདིར། །མྱ་ངན་འདས་པ་མ་ཐོབ་ཀྱང་། །སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་འབད་མེད་པར། །ངེས་པར་ཐོབ་འགྱུར་ལས་བཞིན་ནོ། །ཞེས་དང་། དབུ་མ་ལས་ཀྱང་། རྫོགས་སངས་རྒྱས་རྣམས་མ་བྱུང་ཞིང་། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱང་ཟད་པ་ན། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། །རྟེན་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་འབྱུང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འགྲེལ་པར་གལ་ཏེ་ཡང་ཁ་ཅིག་ཅེས་སོགས་ཀྱི་དོན་ལ། ཁ་ཅིག་རྟེན་འབྲེལ་བསྟན་ཡང་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་གོ་འཕང་མ་ཐོབ་པ་སྣང་བས། རྟེན་འབྲེལ་བསྟན་པས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པའི་ལན་བསྟན་པར་འདོད་པ་དང་། གཞན་དག་རྟེན་འབྲེལ་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་དོན་ཉམས་སུ་བླངས་མ་ཐག་ཏུ་འབྲས་བུ་དེ་འབྱུང་རིགས་པ་ལས། དེ་མེད་པས་ན། ཕྱིས་ཀྱང་འབྲས་བུ་དེ་མི་སྐྱེད་དོ་ཞེས་པའི་ལན་སྟོན་པར་འཆད་པ་ནི། སྐབས་ཀྱི་དོན་མ་རྟོགས་པའི་བཤད་པ་སྟེ། ཐུབ་དབང་གིས་རང་རྒྱལ་བསྐྲུན་ཚུལ་ལ་དོགས་པ་ཆེ་བས་དེ་ལ་དམིགས་ཀྱིས་བཀར་ནས། དོགས་པ་གཅད་དགོས་པ་མ་བཅད་པར་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉན་རང་གཉིས་ཐུབ་དབང་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ན། ཐུབ་པའི་ དབང་པོ་དེ་རྣམས་གང་ལས་བལྟམས་ཤེ་ན། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་འཁྲུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལས་སྐྱེས་པས། རྒྱལ་བའི་སྲས་ཞེས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། རྒྱལ་བའི་སྲས་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་རྣམས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་འཁྲུངས་པ་ཇི་ལྟར་རིགས་ཏེ། དཔེར་ན་བུའི་ཕ་ནི་བུ་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་མི་རིགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། བྱང་སེམས་རྣམས་རྒྱལ་བ་འགའ་ཞིག་གི་སྲས་ཡིན་པ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རྒྱུ་མཚན་གཉིས་ཀྱིས་བྱང་སེམས་རྣམས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་བྱང་སེམས་རྣམས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་ཚུལ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས
Chinese
由于以成就之自性而执持大菩提，因此，大悲等是资粮。如是，以无上菩提不错乱成就之方便，执持为果，如所说之义圆满之福德与智慧。彼义不圆满之二者，乃是庸常之资粮。此亦是资粮之梵语（藏文：སཾ་བྷ་ར་，梵文天城体：संभार，梵文罗马拟音：saṃbhāra，汉语字面意思：资粮）以词义解释所说之义。由于福德与智慧之行持远胜于声闻，于欲界亦于最后有之时，不依赖其他导师之教导，能生起阿罗汉之智慧，且其亦为独自之故而证悟成佛，即因获得或令获得阿罗汉果，故称为独觉佛，亦称为自生。能仁之语虽亦可用于声闻、独觉、阿罗汉，然非能仁王，故唯佛陀方可称为能仁王，因其已获得胜过声闻、独觉与菩萨等之上无有之殊胜法自在，且第三者以佛陀之敕令而于佛法之政权中掌握统治权之故。彼等能仁王中，声闻、独觉之生起，乃是彼等所创造。若问能仁王如何创造声闻、独觉？ 佛陀出现于世间时，即致力于不错乱地宣说甚深缘起。彼方式为声闻、独觉之种姓者所听闻，且将所闻之义进行思维，并将所思之义进行修习。且从如是之次第中，亦如其各自所欲乐之果，声闻、独觉二者之愿望得以圆满之故。彼二者乃能仁王所创造。若谓多数声闻种姓者从佛陀听闻佛法之时，即于彼时现证菩提，然独觉之种姓者于彼时并不现证自己之菩提，故彼等对能仁所说之义进行闻思修三者后，自己之愿望得以圆满不合理耶？无过失。若某些独觉之种姓者，仅从导师听闻宣说缘起，即便出现擅长通达胜义谛者，然仅于听闻佛法之见法之生中，虽不得独觉之涅槃，然于
English
Since it is through the nature of accomplishment that one holds great Bodhicitta, therefore, great compassion and so on are accumulations. Thus, through the means of unerringly accomplishing the unsurpassed Bodhi, the merit and wisdom that fulfill the meaning as spoken of in holding it as the result. The two that do not fulfill that meaning are ordinary accumulations. This is also the meaning explained by the etymology of the Sanskrit word for accumulation (Tibetan: སཾ་བྷ་ར་, Sanskrit Devanagari: संभार, Sanskrit Roman transliteration: saṃbhāra, Chinese literal meaning: accumulation). Because the conduct of merit and wisdom is far superior to that of the Shravakas, even in the Desire Realm, at the time of the last existence, one is able to generate the wisdom of an Arhat without relying on the teachings of other teachers. And because that one is enlightened for his own sake, that is, because he attains or causes to attain the Arhatship, he is called a Pratyekabuddha, and is also called self-born. Although the term "Sage" can also be applied to Shravakas, Pratyekabuddhas, and Arhats, it is not the Lord of Sages, so only the Buddha is called the Lord of Sages, because he has attained the supreme Dharma sovereignty that is unsurpassed even by Shravakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas, and because that third person, by the command of the Buddha, holds dominion over the realm of Dharma. Among those Lords of Sages, the arising of Shravakas and Pratyekabuddhas is created by them. If one asks how the Lord of Sages creates Shravakas and Pratyekabuddhas, When the Buddha appears in the world, he engages in unerringly teaching the profound dependent origination. That method is heard by those of the Shravaka and Pratyekabuddha lineages, and they contemplate the meaning of what they have heard, and they meditate on the meaning of what they have contemplated. And from such a sequence, the desires of both Shravakas and Pratyekabuddhas are fulfilled according to their respective aspirations for the result. Therefore, those two are created by the Lord of Sages. If it is said that when many of the Shravaka lineage hear the Dharma from the Buddha, they manifest Bodhi at that very time, but those of the Pratyekabuddha lineage do not manifest their own Bodhi at that very time, so it is unreasonable that they fulfill their own desires by hearing, contemplating, and meditating on the meaning spoken by the Sage? There is no fault. If some of the Pratyekabuddha lineage, even if there are those who are skilled at realizing the ultimate truth merely by hearing the Teacher speak of dependent origination, although they do not attain the Nirvana of a Pratyekabuddha in that very life of seeing the Dharma after hearing the Dharma, but in
Chinese
阐述缘起的自宗的修行者说：以定会体验的业所积累的业，在积累业的时候，即使在那一世没有体验到果报，但在其他世一定会体验到，就像这样，即使今生没有获得寂灭，但在其他世一定能够获得寂灭， 为了这个缘故，以前佛陀宣说佛法时，通过听闻、思维、修习三者，圆满所愿，这并不是只考虑那一世而说的缘故。就像《四百论》中所说：若以知彼故，于此不得灭，余生无勤故，如业定当得。以及《中论》中也说：诸佛未出时，及诸声闻众，尽灭之后际，无依自佛智，如是而生起。这样说了。在注释中，如果有些人等等的意义是，有些人即使阐述了缘起，但却显现出没有获得声闻等等的果位，因此，阐述缘起并不能使声闻等等完全圆满。想要阐述这个回答，以及其他人认为，在领受缘起无生的意义之后，本来应该立即产生那个果报，但因为没有那个果报，所以之后也不会产生那个果报，这样解释是，没有领会场合的意义的说法，因为对能仁创造自宗的方式有很大的疑惑，所以特别针对那个疑惑，必须断除的疑惑却没有断除的缘故。第二，如果声闻和独觉二者是从能仁中产生的，那么，能仁 的自在者是从哪里诞生的呢？圆满的佛陀们是从菩萨中诞生的。如果菩萨们也是从佛陀的教导中产生的，难道不是被称为佛子吗？因为是佛子的缘故，佛陀们怎么能从菩萨中诞生呢？比如儿子的父亲不可能从儿子中产生一样，如果这样说，菩萨们是某些佛陀的儿子是真实的，但是，由于两个原因，菩萨们会成为佛陀们的因。其中，从阶段的差别来说，菩萨们成为佛陀们的因的方式是，如来
English
The practitioners of our own school who explain dependent origination say: The karma accumulated by karma that will definitely be experienced, when accumulating karma, even if the result is not experienced in that lifetime, it will definitely be experienced in other lifetimes, just like this, even if Nirvana is not attained in this life, Nirvana will definitely be attained in other lifetimes, For this reason, when the Buddha previously taught the Dharma, by listening, thinking, and meditating, the wishes were fulfilled, this is not said only considering that lifetime. Just as it is said in the Four Hundred Verses: If by knowing that, one does not attain cessation here, in another life, without effort, one will definitely attain it like karma. And also in the Middle Way Treatise: When the Buddhas have not appeared, and when the Shravakas have also perished, the wisdom of the solitary Buddha arises without dependence. It is said like this. In the commentary, the meaning of if some people etc. is, some people even if they explain dependent origination, but it appears that they have not attained the fruit of Shravakas etc., therefore, explaining dependent origination cannot completely perfect the Shravakas etc. Wanting to explain this answer, and others think that after receiving the meaning of dependent origination of non-arising, that result should have arisen immediately, but because there is no that result, so that result will not arise later, explaining like this is, a statement that does not understand the meaning of the occasion, because there is great doubt about the way the Thubwang created his own school, so especially targeting that doubt, the doubt that must be cut off has not been cut off. Second, if the Shravakas and Pratyekabuddhas are born from the Thubwang, then, from where were the Thubwang The lords born? The perfect Buddhas are born from Bodhisattvas. If the Bodhisattvas are also born from the teachings of the Buddhas, are they not called the sons of the Buddhas? Because they are the sons of the Buddhas, how can the Buddhas be born from the Bodhisattvas? Just like the father of a son cannot be born from the son, if you say so, it is true that the Bodhisattvas are the sons of some Buddhas, but, due to two reasons, the Bodhisattvas will become the cause of the Buddhas. Among them, from the difference of stages, the way the Bodhisattvas become the cause of the Buddhas is, the Tathagata