Tibetan
་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མ་ཐོབ་པ་སྟེ་མེད་པ་མཐོང་བའམ། མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ངར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ཟད་པས་འཁོར་བར་འཁོར་བ་ལྡོག་གོ །དེའི་འོག་ཏུ་ཕུང་ཁམས་སོགས་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་མཐར། དེ་ལྟར་ཡང་དག་ཇི་བཞིན་དུ། །འགྲོ་བ་དོན་མེད་ཤེས་ནས་ནི། །རྒྱུ་མེད་པ་ཡི་མེ་བཞིན་དུ། །གནས་མེད་ལེན་མེད་མྱ་ངན་འདའ། །ཞེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་མཐོང་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་གསུངས་སོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་བྱང་སེམས་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གསུངས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་དེ་ཉན་རང་གི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། མྱ་ངན་འདའ་ཞེས་པའི་མཇུག་ཐོགས་ཉིད་དུ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང་། །མཐོང་ནས་བྱང་ཆུབ་ངེས་པར་འདོད། །འོན་ཀྱང་དེ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཡིས། །བྱང་ཆུབ་བར་དུ་སྲིད་མཚམས་སྦྱོར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲེལ་པར་དྲངས་པའི་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བའི་གཞུང་རྣམས་ནི་སྔ་འགྱུར་མི་ལེགས་པར་འདུག་གོ །ཉན་ཐོས་ལ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གཟུགས་ནི་དབུ་བ་བརྡོས་པ་འདྲ། །ཚོར་བ་ཆུ་ཡི་ཆུ་བུར་འདྲ། །འདུ་ཤེས་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་སྟེ། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་ཆུ་ཤིང་བཞིན། །རྣམ་པར་ ཤེས་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར། །ཉི་མའི་གཉེན་གྱིས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། །ཞེས་དཔེ་ལྔས་འདུས་བྱས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་དཔྱད་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། སྟོན་པས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་། བྱང་སེམས་རྣམས་ལ་གཟུགས་དབུ་བ་སོགས་ལྔ་དང་འདྲ་བར་བཤད་ཅེས་ཁྱད་པར་ཕྱེ་བ་ནི། རེ་ཞིག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་མི་ནུས་པའི་ཉན་ཐོས་ལ་དགོངས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ཐམས་ཅད་ལ་མིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། གང་དག་སྟོང་ཉིད་མི་ཤེས་པ། །དེ་དག་ཐར་པ་རྟེན་མ་ཡིན། །འགྲོ་དྲུག་སྲིད་པའི་བཙོན་རར་ནི། །རྨོངས་པ་དེ་དག་འཁོར་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་དུ་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་འདི་ཉིད་སྟོན་པར་མཛད་པ་ན། རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས། ཐེག་པ་ཆེ་ལས་སྐྱེ་མེད་བསྟན། །གཞན་གྱི་ཟད་པ་སྟོང་པ་ཉིད། །ཟད་དང་མི་སྐྱེ་དོན་དུ་ནི། །གཅིག་པ་དེ་ཕྱིར་བཟོད་པར་གྱིས། །ཞེས་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྟོང་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་དང་། གཞན་ཏེ་ཐེག་དམན་གྱི་མདོ་ལས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ན། འདུས་བྱས་ཟད་པར་བསྟན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་པ་གཉིས་དོན་གཅིག་པས། ཐེག་ཆེན་ལས་སྟོང་ཉིད་བསྟན་པ་ལ་མི་བཟོད་པར་མ་བྱེད་ཅེས་གསུངས་སོ། །འདི་གཉིས་དོན་གཅིག་ལུགས་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཉན་ཐོས་པ་རྣམས་དངོས་པོ་ལ་ཟད་པ་ཁས་ལེན་ན། རང་བཞིན་ཡོད་ན་ཟད་ པ་མི་རིགས་པས། དེ་ཁས་ལེན་ན་དང་པོ་ནས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཁས་ལེན་དགོས་པས་དེ་གཉིས་དོན་གཅིག་གོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི། ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དབུ་མ་པས་ཡོད་པར་འདོད་པའི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གང་ཁས་ལེན་པ་ལ་ཡང་། རྒྱུ་མཚན་དེ་ཡོད་པས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་གཉིས་དོན་གཅིག་ཏུ་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིན་ཆེན་འཕྲེང་བའི་འགྲེལ་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་། སྐད་ཅིག་མ་ལ་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་པ་ཡང་གཞུང་དོན་མ་གོ་བའི་བཤད་པའོ། །རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པར་དྲངས་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་མདོ་ལས། གང་སྡུག་བསྔལ་འདི་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ། ངེས་པར་སྤངས་པ། བྱང་བར་གྱུར་པ། ཟད་པ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ། འགོག་པ། ཉེ་བར་ཞི་བ། ནུབ་པ། སྡུག་བསྔལ་གཞན་གྱི་མཚམས་མི་སྦྱོར་ཞིང་། མི་འབྱུང་མི་སྐྱེ་བ་འདི་ནི་ཞི་བ། འདི་ནི་གྱ་ནོམ་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཕུང་པོ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་སྤངས་པ། སྲིད་པ་ཟད་པ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ། འགོག་པ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེའི་དོན་འགྲེལ་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་འདི་ཞེས་པའི་ཉེ་བའི་ཚིག་གིས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ད་ལྟར་གྱི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལམ་ཕུང་པོ་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་མཛད་ནམ། མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་ནས་ནུབ་པའི་བར་དང་། མ་འོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས། སྡུག་བསྔལ་གཞན་ མཚམས་མི་སྦྱོར་བ་ནས། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ་ཞེས་པའི་བར་དུ་གསུངས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་ལམ་ཕུང་པོ་འདི་ཞེས་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཉོན་མོངས་ལ་འཇུག་པའི་སྤྱི་སྒྲ་བྱེ་བྲག་ལ་འཇུག་པའོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ་སྤྱི་སྒྲ་ནི་སྤྱིའི་དོན་ལ་བཤད་དུ་མི་རུང་ན། བྱེ་བྲག་ལ་བཤད་དགོས་མོད་ཀྱང་། འདིར་ནི་སྤྱི་སྒྲའི་སྟེང་ནས་བཤད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལྟར་ན། རྒྱུད་བླ་མ་ལས་ཉོན་མོངས་གདོད་ནས་ཟད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཕུང་བོ་གདོད་མ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པས། གདོད་མ་ནས་ཟད་པ་ལ་བཤད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། ལམ་གྱིས་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་ལ་བཤད་དགོས་ན། དེའི་ཚེ་མངོན་དུ་བྱ་རྒྱུའི་མྱང་འདས་ཡོད་པ་ན་མངོན་དུ་བྱེད་མཁན་མེད
Chinese
又，以自性无生，即见无有，或不见之故。以因缘而执我的坏聚见灭尽，故轮回中的轮回止息。其后，确定蕴、界等无自性之后，如是如实地，知晓众生无意义之后，如无因之火一般，无处无取而寂灭。如是宣说了见彼性之义而寂灭。若谓如是见者，唯是菩萨之分，而作是说耶？如是宣说者，是就声闻、独觉之分而宣说也。以寂灭之语结尾之时，如是菩提萨埵亦，见已定欲证菩提。然彼以悲悯，于菩提间连结有之界限。如是等语之故。释中引用的《宝鬘论》之文句，前译不佳。于声闻所说之经中亦云：为使声闻众断除烦恼障故，色如水泡之喻，受如水中之水泡，想如阳焰，行如芭蕉，识如幻术。日之亲友如是开示。如是以五喻分析有为法无自性。入菩萨行论释中说，导师为声闻众说五蕴，为菩萨众说色如水泡等五者之差别，乃是暂且对不能证悟彼性之声闻而说，非对一切声闻而说。彼论中云：何者不解空性者，彼等非是解脱依，六道有海牢狱中，愚昧彼等转轮回。如是说故。于小乘之律藏中，亦作是示现法无自性之义。宝鬘论中云：大乘经中说无生，于他灭尽是空性，灭与无生义相同，是故应当求忍耐。如是大乘之经中说自性无生是空性，于其他小乘之经中说空性时，以有为法灭尽而示现空性。
English
Furthermore, it is because of seeing or not seeing the absence of inherent existence, that is, the absence of arising. Because the destructive view of clinging to self through causes is exhausted, the cycle of samsara ceases. After that, after determining that the skandhas, dhatus, etc., are without inherent existence, in this way, just as it is, after knowing that beings are without meaning, like a fire without cause, one passes into nirvana without a place or taking. Thus, it is said that one attains nirvana by seeing the meaning of suchness. If you say that such seeing is only within the power of a Bodhisattva, then it is said that it is spoken in the power of a Shravaka and Pratyekabuddha. At the very end of the word nirvana, it is said: 'Thus, even a Bodhisattva, having seen, definitely desires to attain enlightenment. However, that one, with compassion, connects the boundary of existence until enlightenment.' For the reason that it is said and so on. The verses of the Ratnavali quoted in the commentary are not well translated in the early translation. Also, in the Sutra shown to the Shravakas, it is said: 'In order to abandon the obscurations of the Shravakas, form is like a bubble, feeling is like a water bubble, perception is like a mirage, formations are like a plantain tree, consciousness is like an illusion.' The friend of the sun (Buddha) has commanded. Thus, with five examples, the compounded things are analyzed as being without inherent existence. In the Bodhicittavivarana, it is said that the Teacher explained the five skandhas to the Shravakas and the five things such as form being like a bubble to the Bodhisattvas, which is a distinction. For a while, it is intended for the Shravakas who cannot realize suchness, but not for all Shravakas. In that very text, it is said: 'Those who do not know emptiness, those are not the support of liberation. In the prison of the six realms of existence, those ignorant ones will wander in samsara.' Because it is said. In the Vinaya Pitaka of the Hinayana, this very meaning of the non-inherent existence of phenomena is shown. In the Ratnavali, it is said: 'In the Mahayana, non-arising is taught. The exhaustion of others is emptiness. Exhaustion and non-arising are the same in meaning. Therefore, you should be patient.' Thus, in the Sutras of the Mahayana, it is said that non-inherent arising is emptiness, and when emptiness is taught in the Sutras of the other Hinayana, emptiness is shown by the exhaustion of compounded things.
Chinese
因此，两位导师的意图是一致的，（佛陀）说不要因为大乘经典阐述空性而感到无法忍受。关于这两者意图一致的观点，有些人说：如果声闻乘承认事物会耗尽，那么如果存在自性，耗尽是不合理的。如果承认耗尽，就必须从一开始就承认没有自性，因此这两者意图一致。这种解释非常不合理。如果那样的话，对于中观派所承认的存在的苗芽等法，由于存在同样的理由，所有的苗芽等和空性两者都会变得过于相同。在《宝鬘论》的注释中，“没有生”和“刹那之间没有任何意义上的差别”，这也是没有理解经文意义的解释。在《六十正理论》的注释中引用的声闻乘经典中说：“凡是完全断除此痛苦，彻底断除，变得清净，耗尽，远离贪欲，止息，近于寂静，消逝，不连接其他痛苦的界限，不生不灭，这就是寂静，这就是殊胜，就像这样，彻底断除所有蕴，存在耗尽，远离贪欲，止息，涅槃。”这样说。在解释其意义时，因为用“此痛苦”的近指词语说了，是仅仅指现在的自相续的痛苦或蕴呢？还是指完全断除到消逝之间，以及指未来的痛苦，从不连接其他痛苦的界限到涅槃之间说的呢？如果认为这两个“此痛苦”或“此蕴”的区别在于，一个是用于烦恼的总称，一个是用于个别称，那也是不行的。因为总称不能解释为总的意义，必须解释为个别的意义。但是，这里是可以从总称的层面来解释的。如果那样做，就像有部宗那样，如《宝性论》所说，“烦恼从一开始就已耗尽”，因为蕴从一开始就自性不生，所以不能解释为从一开始就耗尽。如果必须解释为通过道完全断除，那么，当存在需要显现的涅槃时，就没有显现者。
English
Therefore, the two teachers' intentions are the same, (Buddha) said not to be intolerant of the Mahayana scriptures expounding emptiness. Regarding the view that these two have the same intention, some say: If the Shravakas admit that things are exhausted, then if there is self-nature, exhaustion is unreasonable. If exhaustion is admitted, then it must be admitted from the beginning that there is no self-nature, so these two have the same intention. This explanation is very unreasonable. If that were the case, for the sprouts and other dharmas that the Madhyamikas admit to exist, because there is the same reason, all the sprouts and other things and emptiness would become too much the same. In the commentary on the Ratnavali, "no birth" and "there is no difference in meaning between moments" are also explanations that do not understand the meaning of the scriptures. In the Hinayana sutra quoted in the commentary on the Sixty Reasoning Treatise, it says: "Whoever has completely abandoned this suffering, completely abandoned, become pure, exhausted, free from desire, ceased, near to peace, disappeared, does not connect the boundary of other suffering, does not arise or cease, this is peace, this is excellent, like this, completely abandoned all aggregates, existence is exhausted, free from desire, ceased, nirvana." Thus it is said. In explaining its meaning, because it is said with the near word "this suffering", is it only referring to the suffering or aggregates of the present self-continuum? Or is it referring to the future suffering from complete abandonment to disappearance, and from not connecting the boundary of other suffering to nirvana? If it is thought that the difference between these two "this suffering" or "this aggregate" is that one is a general term for afflictions and the other is a specific term, that is also not possible. Because a general term cannot be explained as a general meaning, it must be explained as a specific meaning. However, here it can be explained from the level of a general term. If that is done, like the Vaibhashikas, as the Uttaratantra says, "afflictions are exhausted from the beginning", because the aggregates are not self-natured from the beginning, so it cannot be explained as exhausted from the beginning. If it must be explained as completely abandoned through the path, then when there is nirvana to be manifested, there is no manifester.