Tibetan
་དེ་འདིར་དྲིས་པའོ། །དེའི་ལན་དུ། འཇམ་དཔལ་གང་གིས་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པར་མཐོང་བ་དེས་ནི། སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་མེད་པར་མཐོང་བ་དེས་ནི་ཀུན་འབྱུང་བ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་ཆོས་ ཐམས་ཅད་གཏན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་མཐོང་བ་དེས་ནི་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་མ་སྐྱེས་པར་མཐོང་བ་དེས་ནི་ལམ་བསྒོམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ནས་ལམ་དེས་ལེན་པ་མེད་པར་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་གསུངས་ཏེ། འདིས་ནི་བདེན་བཞི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པར་མཐོང་བ་དེས། འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་བྱེད་ལ། བདེན་འཛིན་དང་མ་བྲལ་བའི་ལམ་གྱིས་འཁོར་བ་ལས་མི་འདའ་བ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་གསུངས་པས། བདེན་བཞི་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཙམ་གྱི་ལམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་སྤོང་མི་ནུས་པ་དང་། དེ་སྤོང་བ་ལ་ཡིན་ལུགས་ཀྱི་དོན་རྟོགས་ནས་སྒོམ་པ་དགོས་པར་བསྟན་ནོ། །འདི་རྣམས་ལེགས་པར་མ་ཕྱེད་ན་ཉན་ཐོས་ལ་ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་ལམ་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་སྒོམ་པ་ཙམ་ལས་མེད་པར་བཟུང་ནས། ཉན་ཐོས་འཕགས་པ་དང་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པས་འཕགས་པ་དང་དགྲ་བཅོམ་གྱི་གོ་མི་ཆོད་དོ། །ཞེས་འཕགས་པ་ལ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་སྡིག་ཆེན་པོ་སོག་ལ། དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡོད་ན། རྩ་ལྟུང་ཡང་སྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བསླབ་བཏུས་ལས། སློབ་པའི་ཐེག་པས་ཆགས་ལ་སོགས། །སྤོང་བར་འགྱུར་བ་མིན་ཞེས་འཛིན། །ཕ་རོལ་དག་ཀྱང་འཛིན་འཇུག་དང་། །ཞེས་རྩ་ལྟུང་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་འདི་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་ལས་ཀྱང་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ། རབ་ འབྱོར་འདི་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་འདི་སྙམ་དུ་བདག་གིས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་བོ་སྙམ་དུ་སེམས་སམ། རབ་འབྱོར་གྱིས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་མ་ལགས་སོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་གང་ལ་ཡང་ཞུགས་པ་མ་མཆིས་པའི་སླད་དུ་སྟེ། དེས་ན་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ཞེས་བགྱིའོ། །ཞེས་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་དེ་འདི་སྙམ་དུ་བདག་གིས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་བོ་སྙམ་དུ་སེམས་པར་གྱུར་ན། དེ་ཉིད་དེའི་བདག་ཏུ་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་ལགས་སོ། །སེམས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དང་། སྲོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། གང་ཟག་ཏུ་འཛིན་པར་འགྱུར་ལགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འབྲས་གནས་ཕྱི་མ་གསུམ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་གསུངས་སོ། །རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་ས་ཐོབ་
Chinese
这是在这里提出的问题。对此的回答是：文殊，谁如果见到一切行（梵文，saṃskāra，梵文罗马拟音，桑斯卡拉，行）都不生，那他就是完全了解了痛苦。谁如果见到一切法都不生起，那他就是舍弃了集（梵文，samudaya，梵文罗马拟音，萨姆达亚，集）。谁如果见到一切法都永远从寂灭中出离，那他就是现证了灭（梵文，nirodha，梵文罗马拟音，尼若达，灭）。谁如果见到一切法都完全不生，那他就是修习了道（梵文，mārga，梵文罗马拟音，玛尔嘎，道）。这样说了之后，又说通过那样的道，不执取而从寂灭中出离。这就是说，谁如果见到四谛（梵文，catvāri āryasatyāni，梵文罗马拟音，查特瓦里 阿雅萨提亚尼，四圣谛）没有自性，那他就能从轮回中解脱。如果以不离谛实的道，就不能从轮回中出离，这说得非常清楚。因此，仅仅以四谛的无常等十六行相的道，不能舍弃烦恼的种子，并且显示了要舍弃烦恼，必须证悟实相的意义之后再修习。如果不能很好地区分这些，就会认为声闻乘只有修习无常等十六行相来舍弃烦恼，这样一来，就不能区分声闻圣者和声闻阿罗汉的果位。这样就造下了诽谤圣者的巨大罪业。如果这样说的人具有菩萨戒，那也会产生根本堕罪。因为在《学集论》中说：“以有学的乘，执着贪等，不能舍弃，也使他人执着。”因此说是根本堕罪。这个意义在《金刚经》中也说得很清楚。须菩提，你意下如何？一个入流者会这样想吗？我会想我已经获得了入流果吗？须菩提回答说：世尊，不是这样的。这是什么缘故呢？世尊，这是因为他没有进入任何法中，所以才叫做入流。世尊，如果入流者这样想，我会想我已经获得了入流果，那他就是执着于我。就会执着于有情，执着于生命，执着于补特伽罗。这样说了，对于后面的三个果位也同样说了。获得了入流的果位
English
This is the question asked here. The answer to that is: Manjushri, whoever sees that all conditioned phenomena (Sanskrit: saṃskāra) are unborn, that person has fully understood suffering. Whoever sees that all dharmas are without arising, that person has abandoned the origin (Sanskrit: samudaya). Whoever sees that all dharmas have completely passed beyond sorrow, that person has realized cessation (Sanskrit: nirodha). Whoever sees that all dharmas are utterly unborn, that person has cultivated the path (Sanskrit: mārga). Having said this, it is said that by that path, one passes beyond sorrow without grasping. This means that whoever sees that the four noble truths (Sanskrit: catvāri āryasatyāni) are without inherent existence, that person is liberated from samsara. If one does not depart from the path of clinging to truth, one will not transcend samsara, which is stated very clearly. Therefore, it is shown that the path of the sixteen aspects of the four truths, such as impermanence, cannot abandon the seeds of affliction, and that to abandon them, one must realize the meaning of reality and then meditate. If these are not well distinguished, one might assume that the Shravakas only meditate on the sixteen aspects such as impermanence to abandon afflictions. In that case, one would not be able to distinguish the stages of Shravaka Arya and Shravaka Arhat. Thus, one would accumulate the great sin of slandering the Aryas. If someone who speaks like that has the Bodhisattva vows, they would also generate a root downfall. Because in the Compendium of Trainings (Śikṣāsamuccaya) it says: "With the vehicle of learning, clinging to attachment and so on, one does not become abandoned, and one also causes others to cling." Therefore, it is said to be a root downfall. This meaning is also clearly stated in the Diamond Sutra. Subhuti, what do you think? Does a stream-enterer think, 'I have attained the fruit of stream-entry'? Subhuti replied: "World Honored One, it is not so. Why is that? World Honored One, it is because there is no entering into anything, therefore it is called stream-enterer." And, "World Honored One, if a stream-enterer were to think, 'I have attained the fruit of stream-entry,' that very person would be grasping at self. They would be grasping at sentient beings, grasping at life, and grasping at person." Thus it was said, and the same was said for the latter three fruitions. The stage of stream-entry is attained.
Tibetan
མཁན་དང་། ཐོབ་བྱའི་འབྲས་བུ་ལ་བདེན་པར་བཟུང་ནས། བདག་གིས་རྒྱུན་ཞུགས་ཐོབ་བོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེ་ཉིད་དེའི་བདག་ཏུ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པས་ནི་གང་ཟག་དང་འབྲས་བུ་བདེན་འཛིན་གཉིས་བདག་འཛིན་དུ་གསུངས་པའི་དང་པོ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་། གཉིས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ནོ། །རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱིས་བདེན་པར་བཟུང་ནས་བདག་གིས་འབྲས་བུ་ཐོབ་བོ་སྙམ་དུ་མི་འཛིན་པ་ནི། བདེན་འཛིན་གྱི་ཡུལ་སུན་མ་ཕྱུང་བའི་དབང་དུ་མཛད་པ་ཡིན་གྱི། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཡང་མེད་པར་སྟོན་པ་མིན་ནོ། །དེས་ནི་ཕྱི་མ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལུང་འདི་དབུ་མ་རང་ རྒྱུད་པ་ཁ་ཅིག་གཞན་དུ་འཆད་ཀྱང་། ཤེར་འབྱུང་བློ་གྲོས་ཀྱིས་ཉན་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བགྲོད་པ་ལ། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་དགོས་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་དྲངས་པ་ལྟར་ལེགས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ལུང་དེ་དག་གིས་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་དང་བྲལ་ན། འཁོར་བ་ལས་མི་གྲོལ་བ་དང་། འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་ལ་ལྟ་བ་དེ་དགོས་པར་གསལ་བར་བསྟན་ལ། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་འཁོར་བའི་འཆིང་བ་ལས་མ་གྲོལ་བ་ནི། མཁས་པ་སུ་ཡང་མི་འདོད་ཅིང་མི་འཐད་པས། ཉན་རང་ལ་ཆོས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་གསལ་བར་བསྟན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཡུམ་ཆེན་མོ་སོགས་ཁུངས་མང་མོད་ཀྱང་། ཚིག་མངས་སུ་དོགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཉིད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །དེ་ལས་ཡང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ལམ་གསུམ་ཐོག་མཐའ་དབུས་མེད་པ། །འཁོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མགལ་མེ་ཡི། །དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུ་ཕན་ཚུན་གྱི། །རྒྱུ་ཅན་འདི་ནི་འཁོར་བར་འགྱུར། །དེ་ནི་རང་གཞན་གཉིས་ཀ་དང་། །དུས་གསུམ་ཉིད་དུའང་མ་ཐོབ་ཕྱིར། །ངར་འཛིན་པ་ནི་ཟད་པར་འགྱུར། །དེ་ལས་ལས་དང་སྐྱེ་བ་ཡང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཕུང་པོ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་ཇི་སྲིད་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ། དེ་ལས་ངར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་འབྱུང་བར་བསྟན་པས། འཇིག་ལྟ་མ་ལུས་པར་ཟད་པ་ལ་ ཕུང་པོ་བདེན་འཛིན་ཟད་དགོས་པར་བསྟན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པས་ཀྱང་ཕུང་པོ་བདེན་འཛིན་ཟད་པར་སྤངས་པར་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་བདེན་འཛིན་གྱི་ཞེན་ཡུལ་སུན་མ་ཕྱུང་བར་དུ། འཇིག་ལྟའི་ཞེན་ཡུལ་སུན་མི་ཕྱིན་པས། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་གྲགས་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ནི། རགས་པའི་གང་ཟག་གི་བ
Chinese
并且，如果执著于所要获得的果位，心想“我已获得入流果”，那么就会执著于此果位本身。这段话说明了对人与果位的实执都是我执。其中第一个是对人的我执，第二个是对法的我执。如果入流者不执著，不认为“我已获得果位”，这是因为已经破除了实执的对境，但并不是说连同生俱来的执著也没有了。因此，对于后面的果位也应该明白。虽然有些自续派中观论师对此经文有其他的解释，但如谢迥洛智（藏文人名）所引用，将其作为声闻缘觉趋入菩提必须证悟空性的论据，这样是很好的。这样，这些经文就清楚地表明，如果脱离了真如的见解，就无法从轮回中解脱，而从轮回中解脱则必须具备这种见解。声闻缘觉阿罗汉没有从轮回的束缚中解脱，这是任何智者都不会接受和认可的。因此，经文清楚地表明，声闻缘觉具有证悟诸法无自性的智慧。此外，还有《大般若经》等许多经典可以作为依据，但因为文字繁多，所以没有写。第二点，在《宝鬘论》中说： “只要有对蕴的执著， 就会有对我执。 如果有我执，就会有业， 由此又会产生轮回。 三道无始无终， 轮回的中心如火轮， 如火轮般相互依存， 这就是轮回。 因为在自他二者和 三时中都不可得， 所以我执将会止息， 由此业和轮回也会止息。” 这其中的前两句表明，只要有对蕴的实执，就会由此产生我执的坏聚见。因此，为了完全断除坏聚见，就必须断除对蕴的实执。由此可知，声闻缘觉阿罗汉也已经断除了对蕴的实执。这样，在没有破除实执的执著对境之前，坏聚见的执著对境就不会消失。因此，大小乘共同承认的人无我，是粗大的人无
English
Furthermore, if one clings to the fruit to be attained, thinking, "I have attained the stream-entry fruit," then one will cling to that fruit itself. This passage explains that both the real clinging to persons and fruits are self-grasping. The first is the self-grasping of persons, and the second is the self-grasping of phenomena. If a stream-enterer does not cling, not thinking, "I have attained the fruit," it is because the object of real clinging has been refuted, but it does not mean that even the innate clinging is absent. Therefore, the later fruits should also be understood. Although some Svatantrika Madhyamikas explain this scripture differently, it is good as cited by Sher Jung Lodro (a Tibetan name), using it as an argument that Shravakas and Pratyekabuddhas must realize emptiness to enter Bodhi. Thus, these scriptures clearly show that if one is separated from the view of Suchness, one cannot be liberated from Samsara, and to be liberated from Samsara, one must have this view. That Shravaka and Pratyekabuddha Arhats are not liberated from the bonds of Samsara is not accepted or approved by any wise person. Therefore, the scriptures clearly show that Shravakas and Pratyekabuddhas have the wisdom to realize that phenomena are without inherent existence. In addition, there are many scriptures such as the Great Perfection of Wisdom Sutra that can be used as evidence, but because there are too many words, they are not written. Secondly, in the "Precious Garland" it says: "As long as there is clinging to the aggregates, there will be self-grasping. If there is self-grasping, there will be karma, and from this, there will be rebirth. The three paths are without beginning or end, the center of Samsara is like a fire wheel, like a fire wheel, interdependent, this is Samsara. Because it cannot be obtained in oneself, others, and the three times, self-grasping will cease, and from this, karma and rebirth will also cease." The first two lines of this show that as long as there is real clinging to the aggregates, the view of the perishing aggregate of self-grasping will arise from this. Therefore, in order to completely eliminate the view of the perishing aggregate, one must eliminate the real clinging to the aggregates. From this, it can be known that Shravaka and Pratyekabuddha Arhats have also eliminated the real clinging to the aggregates. In this way, before the object of clinging of real clinging is refuted, the object of clinging of the view of the perishing aggregate will not disappear. Therefore, the selflessness of persons commonly acknowledged by the proponents of both the Great and Small Vehicles is the gross selflessness of persons.