Tibetan
་མེད་ལ་ཁྱད་མ་བྱུང་ན། སྲེད་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཕྱེ་བ་དོན་མེད་དོ། །ཚོར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲེད་པ་ཡིན། །ཚོར་བ་དེ་དག་ལ་ཡང་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་པས་ནི་ལམ་གཞན་གྱིས་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་བ་གཞན་སྤངས་པ་ལ། སྲེད་པ་མི་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་སྟོན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དང་བྲལ་ན། ཚོར་བ་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་མ་རིག་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་སྤོང་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཚོར་བ་བདེ་བ་སྐྱེས་པ་ན་མི་འབྲལ་བར་སྲེད་པ་དང་། ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེས་པ་ན་འབྲལ་འདོད་ཀྱི་སྲེད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེ་སྟེ། མཐུན་རྐྱེན་ ཚང་ཞིང་འགལ་རྐྱེན་མེད་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལུགས་ཀྱི་ཚོར་བ་ལ་སྲེད་པ་ལྡོག་ལུགས་ནི། གང་ཚེ་ཚོར་པོ་འགའ་མེད་ཅིང་། །ཚོར་བའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཚེ་གནས་སྐབས་འདི་མཐོང་ནས། །སྲེད་པ་ཅི་ཕྱིར་ལྡོག་མི་འགྱུར། །ཞེས་སྤྱོད་འཇུག་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ཚོར་བ་པོ་དང་ཚོར་བ་འགའ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པར་མཐོང་བ་གོམས་ན། སྲེད་པ་ལྡོག་པར་བསྟན་པས། དེ་འདྲ་བའི་ལམ་མེད་ན་སྲེད་པ་ཐམས་ཅད་ཅིའི་ཕྱིར་ལྡོག་ཅེས་པར་ཡང་སྟོན་ནོ། །འདི་ནི་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། གནས་དང་བཅས་པའི་སེམས་ལྡན་ལ། །ཉོན་མོངས་དུག་ཆེན་ཅིས་མི་འབྱུང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནོ། །ཚོར་བ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སྲེད་པ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ལ། རྒྱུ་ཡོད་པས་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་མི་ནུས་པས་ལེགས་པ་མིན་ཞེས་ཆ་པ་དང་། རྩེགས་དབང་ཕྱུག་སེང་གེས་སྤྱོད་འཇུག་འགོག་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཡོད་མེད་གཉིས་བོད་ན་ཕྱི་མ་གྲགས་ཆེ་ཞིང་། ལུགས་དེ་ལ་གོམས་པ་ཤས་ཆེ་བ་དང་། ཕྱོགས་དང་པོའི་ལུང་རིགས་རྣམས་ལ་མཐའ་ཆོད་པར་མ་སྦྱངས་པས། རིགས་པ་བརླིང་པོའི་དོན་ཞིབ་ཏུ་མ་རྙེད་པར་མཁས་པ་ཆེན་པོ་ལ་གྱ་ཚོམ་དུ་སྐྱོན་བཟུང་བའི་ནོར་པ་ཆེན་པོའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཟླ་བའི་ཞབས་ལ་བོད་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱོན་བཟུང་བ་འགའ་ཞིག་སྣང་བ་ཡང་། ཕྱོགས་སྔ་མ་ཞིབ་ཏུ་ཡེ་མ་གོ་བར་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བརྗོད་པས། རང་གི་དེ་ ཉིད་སྟོན་པ་མཁས་པས་མཐོང་ན་ཤིན་ཏུ་ངོ་ཚ་བའི་གནས་ཁོ་ནར་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་འགྲེལ་བཤད་ལས་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་གི་ལམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་ཀུན་བརྟགས་སྤོང་ནུས་ལ། ལྷན་སྐྱེས་སྤོང་མི་ནུས་སོ་ཞེས་ཁྱད་པར་འབྱེད་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བ་ལ་གྲགས་པའི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་ཙམ་རེ་ཞིག་སྤོང་བ་ལ་ནི། ཀུན་བརྟ
Chinese
如果没有差别，那么区分贪欲就没有意义。因为感受的缘故而产生贪欲。那些感受中也有（贪欲）。这样说，就是为了说明通过其他道路舍弃了其他的显现烦恼，但贪欲不会退转的原因。如果脱离了证悟实相的见解，那么对于感受，连少许的真实执着的无明也不会舍弃。这样的话，当产生快乐的感受时，为什么不会产生不愿分离的贪欲？当产生痛苦的感受时，为什么不会产生想要分离的贪欲呢？因为顺缘具足且无违缘的因，必定会产生果。自己宗派认为贪欲退转的方式是：何时感受者都不存在，感受也不存在，那时见到这种状态，贪欲为何不会退转？如《入行论》中所说，如果习惯于见到感受者和感受都不具有自性，那么就会显示贪欲退转。如果没有这样的道路，那么所有的贪欲为何会退转呢？这也说明了这一点。这如同《六十正理论》中所说：具有处所的心，为何不会产生烦恼大毒？这就是所说的意义。因为有感受的缘故而说有贪欲，但恰巴和策旺帕秋僧格反驳《入行论》说，不能因为有因而成立有果，所以是不合理的。在西藏，对于声闻乘是否证悟了法无我，后者更为著名，并且大多数人习惯于这种观点，而且没有彻底学习第一种观点的论理，没有详细理解深刻的道理，就轻率地对大学者进行批评，这是非常错误的。同样，藏族人对月称论师也存在一些批评，这也是因为没有详细理解先前的观点，只是表达了看起来像错误的地方，如果被智者看到，这只会显示自己的无知，是非常可耻的。这样看来，经论中说，通过十六行相的道路，能够舍弃遍计所生的烦恼，但不能舍弃俱生烦恼，这种区分也是不合理的。因为对于共同乘中著名的显现烦恼，暂时舍弃遍计
English
If there is no difference, then distinguishing craving is meaningless. Craving arises because of feeling. Those feelings also have (craving). This is said to explain why craving does not turn back when other manifest afflictions are abandoned through other paths. If one is separated from the view of realizing the true nature, then even a little ignorance of clinging to reality in feeling will not be abandoned. In that case, when a feeling of happiness arises, why doesn't craving arise to not separate from it? When a feeling of suffering arises, why doesn't craving arise to want to separate from it? Because the cause of complete favorable conditions and no unfavorable conditions will definitely produce a result. The way in which craving turns back in one's own system is: When there is no experiencer and no feeling, then seeing this state, why doesn't craving turn back? As it is said in the "Entering the Bodhisattva's Way of Life", if one is accustomed to seeing that the experiencer and the feeling do not have inherent existence, then it is shown that craving turns back. If there is no such path, then why would all cravings turn back? This also shows this. This is like what is said in the "Sixty Stanzas of Reasoning": Why wouldn't great poisonous afflictions arise in a mind that has a place? This is the meaning of what is said. Because there is feeling, it is said that there is craving, but Chapha and Tsek Wangchuk Senge refute the "Entering the Bodhisattva's Way of Life" by saying that it is unreasonable because one cannot establish that there is a result because there is a cause. In Tibet, the latter is more famous for whether the Hearers have realized the selflessness of phenomena, and most people are accustomed to this view, and without thoroughly studying the reasoning of the first view, without understanding the profound meaning in detail, it is a great mistake to hastily criticize great scholars. Similarly, there are some criticisms of Chandrakirti by Tibetans, which is also because they have not understood the previous view in detail, but only expressed what seems like a mistake. If seen by the wise, this will only show one's own ignorance and is a very shameful situation. In this way, the commentary says that through the path of the sixteen aspects of impermanence, etc., one can abandon the afflictions that are imputed, but one cannot abandon the innate afflictions. This distinction is also unreasonable. Because for the manifest afflictions that are famous in the common vehicle, temporarily abandoning the imputed