Tibetan
ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཕུང་པོ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་མེད་པ་དང་། དེ་ལས་ཐ་དད་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་བདགམེད་དང་། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་ཚད་མས་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ནི་ངེས་པར་འོང་ལ། དེ་བྱུང་བ་ན་དེའི་གདུལ་བྱའི་གཙོ་བོ་རྣམས་ཀྱིས། དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཡང་འོང་ངོ་། །དེ་བྱས་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དེ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་འོང་བ་ནི། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་རྟོགས་པའི་མཐོང་ལམ་གྱིས་ཉོན་ མོངས་ཀུན་བརྟགས་རྣམས་སྤོང་བ་འགྲུབ་བོ། །དེ་གྲུབ་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ཟིན་གོམས་པར་བྱེད་པའི་སྒོམ་ལམ་ཡང་འགྲུབ་པས། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་ཀྱང་སྤོང་ནུས་པས། ཉོན་མོངས་པའི་ཟག་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པ་འགྲུབ་པས་སྟོང་ཉིད་མ་རྟོགས་ཀྱང་། ཁམས་གསུམ་གྱི་ཕྲ་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ས་བོན་དང་བཅས་པ་སྤོང་བར་ནུས་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་དུ་མཐོང་སྒོམ་གཉིས་ཀྱིས་སྤངས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱི་སྤོང་ཚུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་ནུས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་མ་རྙེད་ཀྱང་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཚད་མས་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་དང་། དེའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་དེ་བརྩོན་པ་ཆེན་པོས་སྒོམ་པ་དང་། བསྒོམས་པ་ལས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རགས་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་དང་། མཐོང་ཟིན་གོམས་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་འོང་ཞེས་ཁོ་བོ་ཅག་མི་སྨྲའོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དེ་འདྲ་བའི་ལམ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མཚན་ཉིད་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་མིན་པས། ལམ་དེ་མཐོང་ལམ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྒོམ་ལམ་དུ་མི་འདོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐོང་སྤང་དང་། སྒོམ་སྤང་གང་གི་ཡང་ས་བོན་སྤོང་མི་ནུས་པས། ལམ་དེ་མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་དུ་བཤད་པ་དང་། སྤང་བྱ་ གཉིས་ས་བོན་དང་བཅས་པ་སྤོང་བར་བཤད་པ་དང་། ལམ་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཐར་དགྲ་བཅོམ་པ་འཐོབ་པར་བཤད་པ་ནི། དྲང་བའི་དོན་དུ་འགྲེལ་བའི་ལུགས་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སེམས་ཙམ་པས་རྡུལ་ཆ་མེད་དང་། དེ་བསགས་པའི་ཕྱི་དོན་དང་། དེ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་འཛིན་པ་གཉིས་བཀག་པ་ཡང་ཚད་མས་འགྲུབ་ཅིང་། དེས་འདུལ་བའི་གདུལ་བྱས་རིང་དུ་གོམས་པར་བྱས་ན། དོན་དེ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་དང་། མཐོང་ཟིན་གོམས་པར་བྱེད་པ་འགྲུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང་། དེའི་སྟེང་ནས་ས་བཅུ་དང་། ལམ་ཕྱི་མ་གསུམ་བགྲོད་པ་དབུ་མ་པས་དྲང་དོན་དུ་འགྲེལ་བ་བཞིན་ནོ། །མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་སྒོམ་པ་ཡིན་ཀྱང་། སྔར་བཤད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཉིད་ཉོན་མོངས་ལས་གྲོལ་བར་བྱེད་པའི་ལམ་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། བདག་མེད་པའི་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་སྤོང་ལ། རྣམ་པ་ལྷག་མ་རྣམས་དེ་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་ཐབས་སུ་གསུངས་པ་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་། སྟོང་ཉིད་ལྟ་བས་གྲོལ་འགྱུར་གྱི། །སྒོམ་པ་ལྷག་མ་དེ་དོན་ཡིན། །ཞེས་སྔ་མ་དང་མཐུན་པར་གསུངས་པས་སོ། །སྟོང་ཉིད་ལྟ་བ་ཞེས་པའི་ཚིག་ཙམ་ལ་འཁྲུལ་ནས། རྒྱ་གར་བ་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་ལ་འདོད་པ་ནི་དོན་མིན་པས། གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ། །ལམ་དེས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་སྤོང་མི་ནུས་ཀྱང་། ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་བ་ནི་རེ་ཞིག་འགོག་ ནུས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་བ་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱིས། ཅི་ཡང་མེད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་སྤོང་བར་མངོན་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་འདོད་དགོས་ན། སྔར་གྱི་ལམ་གྱིས་མངོན་གྱུར་རེ་ཞིག་སྤོང་ནུས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་སྤོང་ཞེས་པའི་ཉོན་མོངས་ཀྱང་། མངོན་པ་གཉིས་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་གྱི་དམིགས་རྣམ་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་ཡིན་གྱི། ལུགས་འདིས་བདེན་འཛིན་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པར་བཤད་པ་དང་། དེའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ལྟ་བ་དང་ལྟ་མིན་གྱི་ཉོན་མོངས་མངོན་པ་ལས་བཤད་ཚུལ་ལས་གཞན་རྣམས་ནི་མངོན་གྱུར་ཡང་སྤོང་བར་མི་ནུས་སོ། །མངོན་པ་ནས་བཤད་པའི་སྲིད་རྩེའི་སས་བསྡུས་པའི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར། ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱིས་སྤོང་མི་ནུས་ཀྱང་། སྔར་བཤད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རགས་པ་རྟོགས་པའི་ལམ་ལ་གོམས་པར་བྱས་པས་སྤོང་ནུས་སོ། །དེ་དག་གིས་ནི་འགྲེལ་པར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་སྤོང་གཉེན་དུ་བཤད་པའི་ལམ་རྣམས། ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལམ་དང་འདྲ་བ་དང་། ཕྱི་རོལ་པ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་སྤོང་མི་ནུས་པར་གསུངས་པ་རྣམས་གསལ་བར་བསྟན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། འདི་ནི་རྒྱལ་སྲས་ཆེན་པོ་ཞི་བ་ལྷ་ཡང་བཞེད་དེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདེན་པ་མཐོང་བས་གྲོལ་འགྱུར་གྱི། །སྟོང་ཉིད་མཐོང་བས་ཅི་ཞིག་ བྱ། །ཞེས་བདེན་བཞི་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས། ཉོན་མོངས་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བས། ཉོན་མོངས་ཟད་པའི་དོན་དུ་རང
Chinese
具有独立自主的实有蕴聚和非单一自性，以及空性无我，即空无异体。通过量成立无常等十六行相必定会发生。当这种情况发生时，其主要所化之士也会非常习惯于此。这样做，现量证悟人无我，将通过瑜伽现量成就的理证来完成。这样一来，通过证悟它的见道，就能舍弃遍计所生的烦恼。如果这得以实现，那么现量见到人无我之后，串习的修道也会得以实现。因此，也能舍弃俱生烦恼。因此，所有烦恼的漏尽都将得以实现，即使没有证悟空性，也能舍弃三界的一切细微染污及其种子。如前所述，通过见道和修道二者所舍弃的，是超世间道的舍弃方式。因此，如果有人问，通过修习无常等十六行相的道，也能使一切烦恼止息吗？对此需要解释。即使没有获得真如的见解，但通过量成立无常等十六行相，并且其所化之士以极大的精进修习此义，并且从修习中现量见到粗分的人无我，以及见到之后串习，我们也不会说这不会发生。那么是什么呢？因为这样的道不是圆满证悟人无我的自性，所以不认为此道是见道和超世间的修道。因此，无论是见道所断还是修道所断，都不能舍弃其种子。因此，将此道说成是见道和修道，以及说所断二者连同种子一起舍弃，以及说通过这两种道最终获得阿罗汉果，这是一种需要以不了义来解释的宗派。例如，唯识宗认为，通过量也能成立极微和由极微积聚而成的外境，以及遮止与此外境是他体的执着。如果以此来调伏的所化长期串习，那么现量见到此义以及见到之后串习也是可以实现的。但是，在此基础上，十地和道的
English
The aggregates that are substantially existent with self-sufficiency and not of one essence, and emptiness without otherness from that, the sixteen aspects such as impermanence will definitely occur through valid cognition. When this happens, the main disciples of that will also become very accustomed to it. By doing so, the direct realization of the selflessness of persons will be accomplished by the reasoning that accomplishes direct yogic perception. In this way, by the path of seeing that realizes it, the abandonment of all conceptually imputed afflictions will be accomplished. If that is accomplished, then the path of meditation that cultivates having directly seen the selflessness of persons will also be accomplished. Therefore, it is also possible to abandon innate afflictions. Therefore, the exhaustion of all outflows of afflictions will be accomplished, and even without realizing emptiness, it is possible to abandon all subtle defilements of the three realms together with their seeds. As mentioned earlier, what is abandoned by the two, the path of seeing and the path of meditation, is the way of abandonment of the supramundane path. Therefore, if someone asks, can all afflictions be exhausted by the path of meditating on the sixteen aspects such as impermanence? This needs to be explained. Even if the view of suchness is not found, but the sixteen aspects such as impermanence are established by valid cognition, and the disciples of that meditate on that meaning with great diligence, and from meditation directly see the coarse selflessness of persons, and cultivate having seen it, we do not say that this will not happen. So what is it? Because such a path is not a complete realization of the nature of the selflessness of persons, this path is not considered to be the path of seeing and the supramundane path of meditation. Therefore, neither what is abandoned by the path of seeing nor what is abandoned by the path of meditation can abandon its seeds. Therefore, saying that this path is the path of seeing and the path of meditation, and saying that the two objects to be abandoned are abandoned together with their seeds, and saying that the state of an arhat is attained at the end of these two paths, is a tradition that needs to be explained with provisional meaning. For example, the Mind-Only school believes that it is also possible to establish through valid cognition partless particles and external objects accumulated from those, and to prevent the clinging to those external objects as being other than oneself. If the disciples who are tamed by this cultivate for a long time, then directly seeing this meaning and cultivating having seen it can also be accomplished. However, on top of that, the ten grounds and the paths of
Chinese
如三轮体性般，中观派解释为不了义。虽然修持无常等十六行相，但认为先前所说的证悟人无我本身，是能从烦恼中解脱的道，如《集论》所说：“以无我作意断除烦恼，其余行相是完全调伏烦恼的方法。”《释量论》中也说：“以空性见而得解脱，其余修持是为此目的。”与前者相同。仅凭“空性见”这个词产生误解，有些印度人也认为是证悟真如的见解，这并非实义，而是指人远离独立自主的实有之见。此道虽不能断除烦恼的种子，但能暂时阻止烦恼的现行，以外道共同的寂静和粗猛的行相，如《俱舍论》中所说，能断除无所有处以下的烦恼现行，必须这样认为，更何况先前的道能暂时断除现行呢？所谓断除烦恼现行，此烦恼也是如《俱舍论》二论中所说的具有对境和行相的烦恼。此派所说的执实烦恼的无明，以及由此所决定的见与非见的烦恼，与《俱舍论》中所说的不同，即使是现行也无法断除。虽然寂静和粗猛的行相不能断除《俱舍论》中所说的有顶天所摄的烦恼现行，但通过修习先前所说的人无我粗分，就能断除。他们清楚地表明，在注释中，将与证悟真如无关的断除烦恼的对治道，说成是与寂静和粗猛行相的道相似，并且像外道一样不能断除一切烦恼。 第二，这是大菩萨寂天也赞同的，如《入行论》所说：“见真谛即得解脱，见空性又有何用？”意思是，通过见四谛、无常等十六行相的道，就能从烦恼中解脱，为了烦恼止息的缘故，自
English
As the three wheels of characteristics, the Madhyamikas explain it as provisional meaning. Although practicing the sixteen aspects such as impermanence, it is believed that the realization of the selflessness of the individual, as previously mentioned, is the path that liberates from afflictions. As stated in the Compendium of Topics, "Afflictions are abandoned by the thought of selflessness, and the remaining aspects are taught as methods for completely subduing them." Also, in the Commentary on Valid Cognition, it says, "Liberation comes from the view of emptiness, and the remaining meditations are for that purpose." This is consistent with the former. Some Indians, misled by the mere term "view of emptiness," also consider it to be the view of realizing suchness, but this is not the real meaning. It refers to the view of the individual being empty of independent, self-sufficient substance. Although this path cannot eliminate the seeds of afflictions, it can temporarily prevent their manifestation. With the common aspects of quiescence and coarseness shared with non-Buddhists, as stated in the Abhidharma, it can eliminate the manifestation of afflictions up to and including the realm of nothingness. It must be understood in this way, let alone the fact that the previous path can temporarily eliminate manifestation. The afflictions that are said to be eliminated in manifestation are also the afflictions with objects and aspects as described in the two Abhidharma treatises. The ignorance of clinging to reality, which is said to be an affliction in this system, and the afflictions of views and non-views determined by it, are different from what is described in the Abhidharma, and even their manifestation cannot be eliminated. Although the manifestation of afflictions included in the peak of existence as described in the Abhidharma cannot be eliminated by the aspects of quiescence and coarseness, it can be eliminated by familiarizing oneself with the path of realizing the coarse selflessness of the individual as previously mentioned. They clearly show that in the commentaries, the antidotal paths for eliminating afflictions that are unrelated to the realization of suchness are said to be similar to the paths of quiescence and coarseness, and like non-Buddhists, they cannot eliminate all afflictions. Secondly, this is also approved by the great Bodhisattva Shantideva, as stated in the Bodhisattvacharyavatara, "Liberation comes from seeing the truth, what is the use of seeing emptiness?" This means that through the path of seeing the four truths, impermanence, and the sixteen aspects, one can be liberated from afflictions. For the sake of the cessation of afflictions,