Tibetan
་རེ་བཤད་པ་མང་ཡང་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་གཉིས་ཀ་ལས་བརྩམས་པའི་ལམ་གྱི་ལུས་སྟོན་པའི་གཞུང་གསུམ་ལས། རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས་གསུངས་ཚུལ་ལ། དེ་ཡི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཞེས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་སྔོན་བཏང་སྤྱོད་ཀུན་དང་། །ཞེས་སོགས་ནི་སྔར་དྲངས་ཟིན་ལ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡི། །ཡོན་ཏན་མདོར་བསྟན་བྱ་བ་ནི། །སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་བརྩོན་འགྲུས། །བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེ་སོགས། །སྦྱིན་པ་རང་དོན་ཡོངས་བཏང་བ། །ཚུལ་ཁྲིམས་གཞན་ཕན་བྱ་བའོ། །བཟོད་པ་ཁྲོ་བ་སྤངས་པ་སྟེ། །དཀར་པོའི་ཆོས་སྤེལ་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །བསམ་གཏན་རྩེ་གཅིག་ཉོན་མོངས་མེད། །ཤེས་རབ་བདེན་དོན་ གཏན་ལ་འབབས། །སྙིང་བརྩེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། །སྙིང་རྗེ་རོ་གཅིག་བློ་གྲོས་སོ། །སྦྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་ཁྲིམས་ཀྱིས་བདེ། །བཟོད་པས་མདངས་ལྡན་བརྩོན་པས་བརྗིད། །བསམ་གཏན་གྱིས་ཞི་བློ་ཡིས་གྲོལ། །སྙིང་བརྩེ་བས་ནི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ། །བདུན་པོ་འདི་དག་མ་ལུས་པར། །ཅིག་ཅར་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཡིས། །ཡེ་ཤེས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཡུལ། །འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་ཉིད་ཐོབ་འགྱུར། །ཞེས་ཕྱིན་དྲུག་གི་ངོས་འཛིན་དང་། །ཕན་ཡོན་དང་སྙིང་རྗེའི་གྲོགས་དང་བཅས་པ་ལ་བསླབ་པར་གསུངས་ཏེ། སྦྱོད་པའི་རྟེན་སེམས་བསྐྱེད་པ་སྔོན་དུ་བཏང་བ་དང་། སྤྱོད་པ་དེས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ས་བཅུ་བགྲོད་པར་གསུངས་སོ། །ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ་ལས་ཀྱང་། སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། ཕར་ཕྱིན་བཅུས་ཁམས་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་དང་། བྱང་སེམས་ཀྱི་ས་བཅུ་གསུངས་སོ། །ལམ་གྱི་ལུས་ཀྱི་སྡོམ་རགས་པ་ཅིག་མཛད་པ་དེ། མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ན། དལ་འབྱོར་དང་བསྟན་པ་ལ་དད་པ་རྙེད་དཀའ་བ་དང་། དེ་དག་ལས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་རྙེད་དཀའ་བར་གསུངས་ལ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེ་བ་ཡང་རྙེད་དཀའ་བ་དང་། སྔར་བཤད་པ་རྣམས་ལས་ཀྱང་། བྱང་སེམས་ལ་རྨ་འབྱིན་པའི་ལས་སྒྲིབ་དང་། དེ་ལ་བརྙས་པའི་སེམས་དང་། བདུད་ཀྱི་ལས་དང་། དམ་ཆོས་སྤོང་བ་སོགས་སྤོང་བ་རྙེད་དཀའ་བ་ སོགས་ཀྱི་བཤད་པ་མང་དུ་གསུངས་སོ། །འདི་སྔ་མ་གཉིས་ལ་ལྟོས་ན་གསལ་མོད་ཀྱང་། ད་དུང་ལམ་གྱི་རིམ་པ་རྣམས་རྟོགས་དཀའ་བ་ལ། སློབ་དཔོན་གྱི་ལུགས་འཛིན་ཆེན་པོ་ཞི་བ་ལྷས། སྤྱིར་བསླབ་སྤྱོད་གཉིས་ཀ་དང་ཁྱད་པར་དུ་མདོ་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་དོན་གྱི་འགྲེལ་པ་བསླབ་བཏུས་ལས་ཤིན་ཏུ་གསལ་ཞིང་རྒྱས་པར་གསུངས་ཏེ། ཐོག་མར་དལ་འ
Chinese
虽然有很多关于它的论述，但在阐述以深广二者为基础的道之体的三部论著中，《宝鬘论》中是这样说的：“其根本为菩提心。”以及“慈悲先导诸行持。”等等，这些之前已经引用过了。又在其中说到：“于此菩萨之功德，略示之即是：布施、持戒、忍辱、精进、禅定、智慧、慈悲等。布施是完全舍弃自利，持戒是利益他人之行。忍辱是舍弃嗔恚，精进是增长善法。禅定是专注一境无烦恼，智慧是决断真谛。慈爱是对一切众生，慈悲一味是智慧。布施带来受用，戒律带来安乐，忍辱带来光彩，精进带来威严，禅定带来寂静，智慧带来解脱，慈爱成办一切利益。这七者全部，一时以到彼岸，智慧不可思议之境，世间怙主定能获得。”这样宣说了六度的认识，利益以及慈悲的助伴而修学。首先发出作为行为之基础的菩提心，并宣说以该行为可经历菩萨的十地。在《法界赞》中也说到，皈依后生起菩提心，以十度使界增长，并宣说了菩萨的十地。对于所作的道的粗略概括，在《集经论》中有广说，即获得闲暇和信仰佛法是难得的，而且在这些之中，生起菩提心更是难得。对众生生起大悲心也是难得的，而且在之前所说的那些之中，对于菩提心，造成伤害的业障，以及对其的轻蔑之心，魔业，舍弃正法等等的舍弃也是难得的。 等等的论述有很多。虽然这与前两者相比更为清晰，但对于道的次第仍然难以理解。大持教师之宗规的寂天，总的来说，无论是学处还是行持，特别是对于《集经论》的意义的解释，在《学集论》中都说得非常清楚和详尽，首先是闲暇。
English
Although there are many discussions about it, in the three treatises that expound the body of the path based on both depth and breadth, the Ratnavali says: "Its root is bodhicitta." And "Compassion leads all actions." etc., these have been quoted before. Again, it says in the same text: "The qualities of a Bodhisattva, briefly stated, are: generosity, discipline, patience, diligence, meditation, wisdom, compassion, etc. Generosity is completely abandoning self-interest, discipline is the act of benefiting others. Patience is abandoning anger, diligence is increasing white dharma. Meditation is single-pointed and without affliction, wisdom is the determination of the truth. Loving-kindness is towards all sentient beings, compassion is of one taste and is wisdom. Generosity brings enjoyment, discipline brings happiness, patience brings radiance, diligence brings majesty, meditation brings peace, wisdom brings liberation, loving-kindness accomplishes all benefits. These seven, all at once, with the perfections, the inconceivable realm of wisdom, the protector of the world will surely be attained." Thus, the recognition of the six perfections, the benefits, and the companions of compassion are taught to be studied. First, the mind of enlightenment, which is the basis of action, is sent forth, and it is said that the ten bhumis of the Bodhisattva can be traversed by that action. In the Praise of Dharmadhatu, it is also said that after taking refuge, the mind of enlightenment is generated, the realms are expanded by the ten perfections, and the ten bhumis of the Bodhisattva are taught. The rough summary of the body of the path that was made is explained in detail in the Compendium of Sutras, that it is difficult to obtain leisure and faith in the teachings, and that even among these, it is difficult to generate the mind of enlightenment. It is also difficult to have great compassion for sentient beings, and among those mentioned earlier, for the mind of enlightenment, the karmic obscurations that cause harm, as well as the mind of contempt towards it, the deeds of demons, the abandonment of the true Dharma, etc., are also difficult to abandon. There are many such discussions. Although this is clearer compared to the previous two, the stages of the path are still difficult to understand. The great teacher Shantideva, who holds the tradition of the masters, generally, whether it is the training or the practice, especially for the explanation of the meaning of the Compendium of Sutras, it is said very clearly and in detail in the Compendium of Trainings, first of all, leisure.
Tibetan
བྱོར་དོན་ཆེ་ཞིང་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་བ་བསམས་ནས། ཚེ་འདིར་སྙིང་པོ་ལེན་པའི་ཕན་པ་སེམས་པ་དང་། དེ་ནས་དད་པ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཡོན་ཏན་བསམ་པའི་དད་པ་བརྟན་པོ་བསྐྱེད་དེ། སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། དེ་ནས་འཇུག་པའི་སྡོམ་པ་བཟུང་བ་དང་། དེ་ནས་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་རྩ་གསུམ་བཏང་བ་དང་། བསྲུང་བ་དང་། དག་པར་བྱེད་པ་དང་། སྤེལ་བའི་ཚུལ་རྣམས་གསལ་བར་གསུངས་པ་འདིས། མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་བཤད་པར་བྱའོ། །བཞི་བརྒྱ་པར་ཡང་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ལམ་གྱི་ལུས་གསུངས་ལ། དབུ་མ་སྙིང་པོ་དང་། དབུ་མ་རྒྱན་དང་། དབུ་མའི་སྒོམ་རིམ་གསུམ་ལས་བསྡུས་ཏེ་གསུངས་པའི་ལུས་རྣམས་ཀྱང་འདྲ་བས། འཕགས་པའི་ལུགས་འཛིན་པའི་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་ལམ་གྱི་ཁོག་ལ་འདྲའོ། །འདི་རྣམས་ལ་ངེས་པ་བདེ་བླག་ཏུ་སྟེར་བའི་ཐབས་ལས་དང་པོ་བས་འཇུག་པ་བདེ་བ་ནི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་ལུགས་གཉིས་ལ་མཁས་པའི་དཔལ་མར་མེ་མཛད་ཀྱི་གདམས་ངག་བྱང་ཆུབ་ལམ་གྱི་རིམ་པར། ཤིན་ཏུ་ གོ་སླ་བའི་འཁྲིད་ཚུལ་བསྟན་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་འདིར་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་གཉིས་ཀ་དང་། དེས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་གཏན་ལ་འབེབས་ན། བྱང་སེམས་ལ་གལ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་སོ་སྐྱེའི་སའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་རྣམས། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་འོག་འདིར་བསྟན་དགོས་པ་ལས། དེར་མི་སྟོན་པར་འཕགས་པའི་ས་ཉིད་ནས་འཆད་པ་ཇི་ལྟར་རིགས་སྙམ་ན། འདི་ནི་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་ཉིད་དུ་བཤད་པས། སྐབས་འདིར་མ་བཤད་དོ། །དེའི་དགོས་པ་ནི་གང་བསྒོམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱང་སེམས་སུ་འགྱུར་བའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་གསུམ་བསྟན་པས། ཐེག་ཆེན་དུ་འཇུག་པར་འདོད་པས་དེ་གསུམ་ཐོག་མར་ཉམས་སུ་བླང་དགོས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གསུམ་ནི་སྔོན་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་པར་མ་ཟད། བྱང་སེམས་སུ་གྱུར་ནས་ཀྱང་ཉམས་སུ་བླང་དགོས་པ་ལ། གཉིས་ལ་མི་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་སྤྱོད་པའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས། དེས་མཚོན་ནས་སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གཞན་ལ་སློབ་པ་ཡང་གོ་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་བྲལ་བར་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་ལ་སྦྱར་བར་མི་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡང་དག་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཚོགས་གཉིས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བ་ལ་བསླབ་ དགོས་ཀྱི། ཐབས་ཤེས་ཕྱོགས་རེ་བས་ཆོག་ཤེས་བྱེད་
Chinese
考虑到暇满难得，思维此生取精要的利益，之后生起对一般和特别是大乘功德的坚定信心，发起愿菩提心，之后受持入行律仪，之后布施身、受用、三善根，以及守护、清净、增长的方式都清楚地宣说了，这要从《集经论》中解说。在《四百论》中也宣说了深广道的体性，以及从《中观根本慧论》、《中观庄严论》和《中观修次第》三者中汇集而说的体性也相同，因此，所有秉持圣者宗规的大德们在道的要点上是相同的。对于这些，轻易获得定解的方法，比最初更容易进入的方法，就要从精通两大车轨的吉祥燃灯智的教言《菩提道次第论》中，学习极其 容易理解的引导方式。第二，如果这部论典中确定了菩萨道的深广二者，以及由此所要获得的果位，那么对于菩萨来说极其重要的凡夫地的道次第，本应在赞颂之下宣说，如果不在那里宣说，而从圣地开始讲解，又怎么合适呢？这是因为在赞颂的场合已经宣说了，所以此时没有宣说。其必要在于，由于宣说了依靠什么修习而转变为菩萨的三种主要原因，因此为了想要进入大乘者首先必须修习这三者。这三者不仅是先前必须修习的，而且在成为菩萨之后也必须修习，不依赖二取的智慧是行为的主要，因此，通过它也必须理解教授布施等其他行为。也就是说，如《集经论》中所说：菩萨不应将远离方便善巧的甚深法性结合起来，像这样，方便和智慧相结合，是菩萨们的正确结合。如是说，必须学习二资粮相结合，只满足于方便或智慧的一方
English
Considering the greatness and extreme rarity of leisure and endowment, contemplate the benefit of taking the essence in this life, and then generate firm faith by contemplating the qualities of general and especially the Great Vehicle. Generate the aspiration for bodhicitta, and then take the vows of entering the path. After that, the ways of giving away, guarding, purifying, and increasing the three roots of virtue of body, possessions, are clearly explained. This should be explained from the Compendium of Sutras. In the Four Hundred Verses, the essence of the profound and vast path is also taught, and the essences taught by gathering from the Root Wisdom, Ornament of Wisdom, and the three Stages of Meditation on Wisdom are also similar. Therefore, all the great ones who hold the tradition of the noble ones are similar in the core of the path. The method for easily giving certainty to these, the method of entering more easily than the first, is to learn from the extremely easy-to-understand guidance shown in the stages of the path to enlightenment, the instructions of the glorious Dipamkara, who is skilled in the two great chariot traditions. Secondly, if this treatise establishes both the profound and vast paths of the bodhisattva, and the result to be obtained from them, then the stages of the path of the ordinary being's ground, which are extremely important for the bodhisattva, should be taught under the homage. If it is not taught there, but explained from the ground of the noble ones, how is that appropriate? This is because it is explained in the context of the homage, so it is not explained here. The necessity for this is that by showing the three main causes that transform into a bodhisattva based on what is meditated upon, it is shown that those who wish to enter the Great Vehicle must first practice these three. These three not only must be practiced beforehand, but must also be practiced after becoming a bodhisattva. The wisdom that does not rely on the two is the main practice, so through it one must also understand teaching other practices such as generosity. That is to say, as it is said in the Compendium of Sutras: A bodhisattva should not combine the profound nature of reality with being separated from skillful means. Like this, the combination of skillful means and wisdom is the correct combination of bodhisattvas. As it is said, one must learn to combine the two accumulations, and be content with only one side of skillful means or wisdom.