Tibetan
པའི་སེམས་ཅན་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་ལ་ཡང་། ཆོས་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེས་ན་ཆོས་ཙམ་ལ་བཏགས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ལ་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་པ་ནི། བར་གྱི་ཚིག་མི་མངོན་པར་བྱེད་པའོ། །དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཙམ་ལ་དམིགས་པ་མིན་གྱི། དམིགས་པ་ཁྱད་པར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་སོ། །དམིགས་པ་མེད་པ་ནི་མཚན་འཛིན་གྱིས་བཟུང་བ་ལྟར་གྱི་ཞེན་ཡུལ་མེད་པ་བདེན་མེད་དོ། །བདེན་མེད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ལ། དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་སམ། དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཞེས་བར་གྱི་ཚིག་མི་མངོན་པར་བྱས་པའོ། །བོད་ཀྱི་ཊཱིཀ་བྱེད་མང་པོས་སྙིང་རྗེ་གཉིས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པར་དམིགས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་གསུམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པར་དམིགས་ཟེར་བ་ནི། འདི་དག་གི་དམིགས་རྣམ་ལེགས་པར་མ་རྟོགས་པའི་བཤད་པ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་གཉིས་ནི་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་དང་འབྲལ་འདོད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་ལ། སྐད་ཅིག་མ་དང་རང་བཞིན་མེད་པ་གཉིས་རྣམ་པའི་ ཡུལ་དུ་འདོད་ན། སྙིང་རྗེ་གཅིག་ལ་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་མཐུན་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་སྙིང་རྗེའི་དམིགས་པར་འཇོག་པ་ལ། སྙིང་རྗེ་གཉིས་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་གིས་སེམས་ཅན་སྐད་ཅིག་མ་དང་། རང་བཞིན་མེད་པར་སྔོན་དུ་ངེས་ཟིན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྱད་ཆོས་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ཅིག་དགོས་ཀྱི། སྙིང་རྗེས་དེ་གཉིས་སུ་དམིགས་པ་མི་དགོས་སོ། །རྩ་འགྲེལ་གཉིས་ཀར་སྙིང་རྗེ་ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་སྔར་བཤད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་དམིགས་པར་བཤད་ལ། སྙིང་རྗེ་དང་པོ་ལ་དེ་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་མིན་པར། སེམས་ཅན་ཙམ་ཞིག་དམིགས་པར་གསུངས་པས། དེ་ལ་དགོངས་ནས་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཞེས་པ་ཡང་ཐ་སྙད་བདེ་བའི་ཕྱིར་ཉེར་བསྡུའི་མིང་ངོ་། །དེས་ན་སྙིང་རྗེ་དང་པོ་འདིས་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་དགོས་པར་འདོད་པ་ནི། མི་རིགས་པར་སྨྲ་བ་སྟེ། བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་མ་རྙེད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ལ་ཡང་སེམས་ཅན་ཙམ་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་བ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཐུན་མོང་བ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྙེད་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡང་། སྔར་བཤད་པའི་ཁྱད་པར་གཉིས་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ པའི་སྙིང་རྗེ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་བུམ་པ་རྟག་པར་འཛིན་པའི་ཞེན་ཡུལ་སུན་ཕྱུངས་ནས། མི་རྟག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་ཀྱང་། བུམ་པ་དམིགས་པར་འཇོག་རེས་ཀྱིས་མི་རྟག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བུམ་པ་དམིགས་པར་མི་འཇོག་པ་དུ་མ་ཞིག་འོང་ལ། བུམ་པ་མི་རྟག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་ཀྱང་། བུམ་པ་དམིགས་པར་འཇོག་རེས་ཀྱིས་རྟག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བུམ་པ་དམིགས་པར་མི་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ། །འདིའི་སྙིང་རྗེ་གསུམ་ནི་དམིགས་པ་གསུམ་པོ་གང་ལ་དམིགས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་ལས་བསྐྱབ་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས། ཉན་རང་གི་སྙིང་རྗེ་དང་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེའོ། །དེ་འདྲ་བའི་སྙིང་རྗེ་རྣམས་བསྐྱེད་པ་ན། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བདག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཅི་ནས་ཀྱང་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །མཆོད་བརྗོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྙིང་རྗེ་ནི། ཐོག་མའི་སྙིང་རྗེ་གཙོ་བོ་ཡིན་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་རྗེ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་པས་ན། སྐབས་འདི་རྣམས་སུ་འགྲེལ་པས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེད་པ་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་འགལ་ལོ། །འོ་ན་ལམ་དུ་ཐོག་མར་ཞུགས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་སྙིང་རྗེ་དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་གསུམ་ག་ཡོད་ དམ་མེད་ཅེ་ན། འདི་ལ་གཉིས་ལས་ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ཅན་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་ནི། ཡང་དག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པ་ཚོལ་བ་སྔོན་དུ་བཏང་སྟེ། དོན་དམ་པ་ལེགས་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་འོག་ཏུ་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས། སེམས་ཅན་བསྐྱེད་ཅིང་ཐུབ་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་བོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ཅན་དད་པའི་རྗེས་འབྲང་ནི། སྔོན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པས་སེམས་བསྐྱེད་པའི་འོག་ཏུ་ཡང་དག་པའི་དོན་ཤེས་པ་ཚོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་སྟེ། དབུ་མའི་རྒྱན་ལས། ཡང་དག་ཤེས་ཚོལ་སྔོན་བཏང་སྟེ། །དོན་དམ་རྣམ་པར་ངེས་གྱུར་ནས། །ལྟ་ངན་ཐིབས་གནས་འཇིག་རྟེན་ལ། །སྙིང་རྗེ་ཀུན་ཏུ་བསྐྱེད་ནས་སུ། །འགྲོ་དོན་བྱེད་པར་དཔའ་གྱུར་པ། །བྱང་ཆུབ་བློ་རྒྱས་མཁས་པ་ནི། །བློ་དང་སྙིང་རྗེས་བརྒྱན་པ་ཡི། །ཐུབ་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཡང་དག་སྤྱོད། །ཡང་དག་དད་པས་རྗེས་འབྲང་བ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། །ཐུབ་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བླངས་བྱས་ཏེ། །དེ་ནི་
Chinese
比如以所调伏的众生为对境，也称为以法为对境。因此，以仅是法所假立的众生为对境，称为以法为对境，这是省略了中间的词语。以无对境为对境的悲悯，并非仅以众生为对境，而是以对境特殊的自性成立为空性的众生为对境。无对境是指没有像执著相那样执著的对境，是无自性的。以无自性所区分的众生为对境，称为以无对境为对境，或者称为无对境的悲悯，这是省略了中间的词语。许多藏地的注释家说，第二个悲悯是以刹那生灭为对境，第三个悲悯是以无自性为对境，这是对这些对境的行相没有很好理解的说法。必须承认第二个悲悯是以众生想要脱离痛苦的行相为特征的，如果刹那生灭和无自性两种作为行相的
English
For example, even when focusing on beings to be tamed, it is called focusing on the Dharma. Therefore, focusing on beings that are merely imputed by the Dharma is called focusing on the Dharma, which is omitting the intermediate words. Compassion that focuses on the absence of an object is not merely focused on sentient beings, but on sentient beings who are empty of inherently existing special characteristics. Absence of an object refers to the absence of an object of attachment as grasped by conceptuality, which is absence of inherent existence. Focusing on sentient beings distinguished by absence of inherent existence is called focusing on the absence of an object, or compassion without an object, which is omitting the intermediate words. Many Tibetan commentators say that the second compassion focuses on momentary destruction, and the third compassion focuses on absence of inherent existence. This is an explanation that does not well understand the aspects of these objects. It must be admitted that the second compassion is characterized by the aspect of wanting to separate sentient beings from suffering, and if both momentary and absence of inherent existence are considered as aspects,
Chinese
也因為對於沒有加以區別的眾生懷有多種的慈悲。例如，將執著於瓶子是常有的對象加以破斥，即使通達了無常，也會出現許多不將瓶子作為對象，而是以無常加以區別的瓶子；即使通達了瓶子是無常的，也會像不將瓶子作為對象，而是以常有加以區別的瓶子一樣。此處的三種慈悲，無論以三種對象中的哪一種為對象，都具有想要從一切痛苦中拯救所有眾生的形態，因此與聲聞、獨覺的慈悲有極大的差別。生起如此的慈悲時，就會生起為了眾生的利益，我無論如何也要獲得佛陀果位的菩提心。成為供養讚頌對象的慈悲，雖然是最初的慈悲為主，但也是其他菩薩的慈悲，因此，在這些時候，解釋中說生起慈悲者是菩薩，這也不矛盾。那麼，最初進入道的菩薩之因的慈悲，是否具有三種慈悲呢？對此有兩種情況，具有大乘種性的隨法行者，首先尋求對真實如是的了解，在徹底確立了勝義諦之後，依靠對眾生生起大慈悲，來增長眾生，並學習能仁的律儀，菩薩的行為。具有大乘種性的隨信行者，因為無法事先證悟如是，所以在生起菩提心之後，學習尋求對真實義的了解等行為。如《中觀莊嚴論》中所說：『首先捨棄尋求真實知，於勝義諦完全確定後，對於邪見稠密的世間，恆常生起慈悲之後，對於利益有情變得勇敢，菩提智慧增廣的智者，以智慧和慈悲莊嚴者，如實行持能仁的律儀。以真實信心隨行者，生起圓滿菩提心之後，受持能仁的律儀，那即是。』
English
It is also because there are many kinds of compassion that are directed towards sentient beings without distinction. For example, by refuting the object of clinging to a pot as permanent, even by understanding impermanence, many pots will appear that do not take the pot as an object, but are distinguished by impermanence; even by understanding that a pot is impermanent, it is like a pot that does not take the pot as an object, but is distinguished by permanence. The three kinds of compassion here, no matter which of the three objects is taken as the object, all have the form of wanting to save all sentient beings from all suffering, so there is a great difference from the compassion of Hearers and Solitary Realizers. When such compassion arises, the Bodhicitta will arise, thinking that for the benefit of sentient beings, I must attain the state of Buddhahood in any way. The compassion that becomes the object of offering and praise, although the initial compassion is the main one, is also the compassion of other Bodhisattvas, so in these cases, it is not contradictory that the commentary says that the one who generates compassion is a Bodhisattva. So, does the compassion that is the cause of the Bodhisattva who first enters the path have three kinds of compassion? There are two situations for this. Those who follow the Dharma with the Mahayana nature first seek to understand the true suchness, and after thoroughly establishing the ultimate truth, they rely on generating great compassion for sentient beings to increase sentient beings and learn the discipline of the Able One, the behavior of the Bodhisattva. Those who follow faith with the Mahayana nature, because they cannot realize suchness in advance, after generating Bodhicitta, they learn behaviors such as seeking to understand the true meaning. As it is said in the Ornament of the Middle Way: 'First abandoning the search for true knowledge, after completely determining the ultimate truth, for the world dense with wrong views, constantly generating compassion, for the benefit of beings becoming brave, the wise one with expanding Bodhi wisdom, adorned with wisdom and compassion, truly practices the discipline of the Able One. Those who follow with true faith, after generating perfect Bodhicitta, take up the discipline of the Able One, that is.'
Tibetan
ཡང་དག་ཤེས་ཚོལ་བརྩོན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་པས་སྙིང་རྗེ་གསུམ་ག་སྔོན་དུ་སྐྱེད་པ་ཡོད་དོ། །སྔོན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྙེད་ཀྱང་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་པའི་དུས་སུ་ཡང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། དེ་ལ་སློབ་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ཚུལ་དེ་ངེས་པར་བྱ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མཆོད་པར་བརྗོད་ནས་བརྩམ་པར་དམ་བཅའ་བ་དངོས་སུ་ མ་མཛད་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་དེ། དབུ་མ་རྩ་བ་དང་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བརྩམ་པར་དམ་བཅའ་མཛད་ནས། མཆོད་བརྗོད་དངོས་སུ་མ་མཛད་པ་བཤེས་པའི་འཕྲིན་ཡིག་ལྟ་བུ་ཡང་ཡོད་དོ། །འོན་ཀྱང་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་རྩོམ་པར་འདོད་ནས་མཆོད་བརྗོད་མཛད་པ་ཡིན་པས། ཤུགས་ལ་ནི་བརྩམ་པར་དམ་བཅའ་བ་ཡོད་དོ། །གཞན་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་དགོས་འབྲེལ་ལ་བརྗོད་བྱ་ནི། ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་གཉིས་ཡིན་ལ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དགོས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཉིང་དགོས་ལ་གནས་སྐབས་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཤེས་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ལམ་བཞི་བགྲོད་པའོ། །མཐར་ཐུག་པ་ནི་འབྲས་བུའི་སའོ། །ཉིང་དགོས་དགོས་པ་ལ་རག་ལས་པ་དང་། དགོས་པ་བསྟན་བཅོས་ལ་རག་ལས་པ་ནི་འབྲེལ་བའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྒྱུའི་ས་དང་། འབྲས་བུའི་སའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ལུགས་འདིའི་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་སོ་སྐྱེའི་སར་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་བཤད་པ་དང་། བྱང་སེམས་འཕགས་པའི་སའི་རྣམ་གཞག་བསྟན་པའོ། །༈ དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་འདིར་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ལམ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་གཏན་ལ་འབེབས་ན། རེ་ཞིག་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་བགྲོད་པའི་ལམ་ གྱི་རིམ་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་བཞེད་ཅེ་ན། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་གཉིས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ལ་སོགས་པའི་ལུགས་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི། རང་གིས་ཡང་དག་པའི་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་ལ་ངེས་པ་ཆེན་པོ་རྙེད་ནས། ལམ་ལྟར་སྣང་རྣམས་ཀྱིས་བཀྲི་བར་མི་ནུས་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱི་གཞུང་ལ་ཅི་ཙམ་སྦྱངས་ཀྱང་། རང་གི་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚུལ་ལ་ངེས་པ་ཅི་ཡང་མི་རྙེད་པའི་ཐོས་བསམ་པ་ནི། ཐོས་བསམ་བྱེད་ཚུལ་གནད་དུ་མ་སོང་བའི་ཕྱིར། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ངལ་བར་བྱས་ཀྱང་སྙིང་པོ་ལེགས་པར་མི་ལོན་པས་ན། ལམ་བགྲོད་པའི་རིམ་པ་རྣམས་ཤེས་པ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །ཀླུའི་ཞབས་ཀྱིས་ལམ་གྱི་ཆ་ཕྱོགས
Chinese
正如所说“努力寻求正确的知识”那样，因此三种慈悲都要事先生起。即使事先获得了真如的见解，在学习行持的时候，也要确定真如的意义，不仅要做到学习它没有矛盾，而且必须确定那个方式。像那样说了礼赞之后，即使没有实际发誓造论也没有过失，如《中观根本慧论》和《六十正理论》。同样，发誓造论之后，没有实际作礼赞，也像《亲友书》一样。然而，因为想要造《入中论》而作礼赞，所以实际上是有发誓造论的。此外，《入行论》的支分，必要和关系所要表达的是深和广两种，共同的必要已经说完了。究竟的必要，暂时的是从了解论典的意义并修持开始，到走过四道。究竟的是果位。究竟的必要依赖于必要，必要依赖于论典，这就是关系。第二，分二，因位和果位。第一，分三，总的显示修持此派道路的方式，分别的解说在凡夫位修持的方式，以及显示菩萨圣位的体性。第一，如果在此论中，随顺龙树而确定菩萨的深广道，那么，请问龙树怙主以什么样的方式认为到达佛位的道路次第呢？对此，通过听闻和思考来确定如同第二佛陀龙树足等人的宗派，是为了自己获得修持正确道路方式的巨大定解，为了不被相似的道路所迷惑。因此，无论对大车轨的宗派的论典学习多少，如果对自己修持道路的方式一点定解也没有的闻思者，因为闻思的方式没有抓住要点，即使在大乘上劳累，也不能很好地获得精髓，因此，要努力了解行道的次第。龙树足对道路的部分
English
As it is said, "Strive to seek correct knowledge," therefore, all three kinds of compassion must be generated beforehand. Even if the view of suchness is obtained beforehand, when learning the practice, one must also ascertain the meaning of suchness, not only to ensure that there is no contradiction in learning it, but also to ensure that the method is definitely determined. In that way, even if one does not actually vow to compose after expressing praise, there is no fault, as with the Root Verses on the Middle Way and the Sixty Stanzas on Reasoning. Similarly, after vowing to compose, there are also cases like the Letter to a Friend where praise is not actually made. However, since one makes praise with the intention of composing Engaging with the Middle Way, there is implicitly a vow to compose. Furthermore, the subject matter of the limbs of Engaging, necessity, and relationship, are the two, profound and vast, and the uncommon necessity has already been explained. The immediate necessity, the temporary one, is from understanding the meaning of the treatise and practicing it, to traversing the four paths. The ultimate is the ground of fruition. The immediate necessity depends on the necessity, and the necessity depends on the treatise, which is the relationship. The second has two parts: the ground of the cause and the ground of the result. The first has three parts: a general presentation of how to practice the path of this system, a specific explanation of how to practice in the stage of ordinary beings, and a presentation of the nature of the bodhisattva's noble stage. The first: If in this treatise the profound and vast path of the bodhisattva is determined following Nagarjuna, then, for the time being, what kind of order of the path to the Buddha's ground does the protector Nagarjuna consider? In this regard, determining the system of the second Buddha Nagarjuna and others through hearing and thinking is for the sake of gaining great certainty in the way to practice the correct path oneself, and for the sake of not being misled by paths that appear similar. Therefore, no matter how much one studies the texts of the systems of the great chariots, if one is a hearer and thinker who does not gain any certainty in the way to practice one's own path, it is because the way of hearing and thinking has not grasped the essential point. Even if one labors on the Great Vehicle, one will not properly attain the essence. Therefore, one should strive to know the order of traversing the paths. Nagarjuna's feet on the part of the path