Tibetan
ཇི་ལྟར་རྒྱ་མཚོ་ལ་ནི་ཤིང་། །སེམས་ནི་མེད་ཀྱང་གཡོ་བར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ནི། །ལུས་ ལ་བརྟེན་ནས་གཡོ་བ་ཡིན། །ཞེས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་སྲིད་པ་འཛིན་པར་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་དྲང་ཞེ་ན། དེ་ནི་སེམས་ལས་དོན་གཞན་པའི་ཕྱི་རོལ་བཀག་ནས་སེམས་ཙམ་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མ་བཀག་པའི་སེམས་ཙམ་གསུངས་པ་ནི། བྱིས་པ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་བསྟན་པ་ལ་སྐྲག་པ་སྤང་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི། ངེས་དོན་གྱི་དེ་ཉིད་མིན་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གནས་གྱུར་པའི་སེམས་ཀྱི་དག་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཅིག །སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པ་ཁས་བླངས་པ་བཀག་པའི་ཚེ་སེམས་བདེན་པ་མེད་ན་འཇིག་རྟེན་སྔ་མ་ནས་འདིར་འོང་བ་དང་། འདི་ནས་ཕྱི་མར་འགྲོ་བའི་གཡོ་བའི་བྱ་བ་མི་འཐད་དོ་སྙམ་པའི་རྩོད་པ་ཁོང་ན་གནས་པའི་ལན་དུ། ལྕགས་དང་ཤིང་ལ་སེམས་མེད་ཀྱང་ཡོད་པ་ལྟར་གཡོ་བ་བཞིན་དུ། ཀུན་གཞི་བདེན་པར་མེད་ཀྱང་བདེན་པར་ཡོད་པ་ལྟར་འགྲོ་འོང་གི་གཡོ་བ་དང་བཅས་པར་སྣང་ངོ་། །ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་པས་གཞུང་གཞན་ནས་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཁས་ལེན་པ་ནི་མིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཀུན་གཞི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་མི་ལེན་ཀྱང་། ཚོགས་དྲུག་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཀུན་བྱང་གི་ཆོས་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཁས་ལེན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་འདྲ་བའི་ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་ན་ཀུན་གཞིའི་བག་ཆགས་སྨིན་པ་ལས་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་སུ་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ མེད་པར་ཁས་བླང་དགོས་ན། དེ་ཉིད་ལས། ཤེས་པས་ཤེས་བྱ་རྟོགས་པ་སྟེ། །ཤེས་བྱ་མེད་པར་ཤེས་པ་མེད། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རིག་བྱ་དང་། །རིག་བྱེད་མེད་ཅེས་ཅིས་མི་འདོད། །ཅེས་ཕྱིའི་ཤེས་བྱ་དང་ནང་གི་ཤེས་པ་གཉིས་ཡོད་མེད་མཚུངས་པས་གཅིག་མེད་ན་ཅིག་ཤོས་མེད་པར་གསུངས་ལ། འདི་ནི་གཞུང་འདིར་དོན་ཤེས་གཉིས་དོན་དམ་དུ་མེད་མཉམ་དང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་མཉམ་ཡིན་པས། བདེན་གཉིས་གང་དུ་ཡང་དེ་གཉིས་ལ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་འབྱེད་པ་མི་འཐད་པར་གསུངས་པ་དང་ཁྱད་མེད་པས་ན། ཕྱི་རོལ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཀུན་གཞི་མི་བཞེད་པས་ཀུན་གཞི་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། སྤྱིར་སེམས་རིག་ཅིང་གསལ་ཙམ་ལ་ཀུན་གཞིར་བཞག་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་ཡིན་ཏེ། སེམས་སྤྱི་ཙམ་རང་བཞིན་གྱི
Chinese
正如大海没有树木，心虽无有却会动摇。同样，阿赖耶识，依赖于身体而动摇。那么，阿赖耶识执持存在是如何正确的呢？这是因为，在遮止了心之外的其他事物后，所说的心识唯是遮止了并非自性成立的心识唯识。这是为了遣除所有孩童对于宣说空性的恐惧。并非是究竟的实相。瑜伽行者们所说的转依后的心的清净是自性成立的。当遮止了各自以自证智的行境成立时，心中存在着这样的争论的回答：如果心没有真实，那么从前世来到这里，以及从这里去往后世的动摇行为是不合理的。就像铁和木头没有心，却像有心一样动摇一样。阿赖耶虽然没有真实，却像真实存在一样，显现为具有来回的动摇。因为这是这样宣说的，所以并非像其他论典所说的那样，承认阿赖耶识以自己的体性成立。如果即使不承认阿赖耶以自己的体性成立，也认为与六识的体性各异，如幻化一般，是所有清净之法的种子的一切都承认，那么，如果承认这样的阿赖耶，那么阿赖耶的习气成熟后，仅仅显现为色、声等。如果必须承认没有外境，那么，在那里面说：以识了知所知，没有所知就没有识。如果那样，为何不承认能知和所知都没有呢？因为外面的所知和里面的识二者有无相同，所以说一个没有，另一个就没有。这在本论中，意为识二者在胜义中无有相同，在世俗中存在相同。因此，在二谛中，对二者进行有无的区分是不合理的。因为与所说没有差别，所以，没有外境的识存在，不是论师的观点。因此，因为不承认与意识体性各异的阿赖耶，所以说阿赖耶，一般是指心具有觉性和明性而安立为阿赖耶，特别是指意识，因为心的一般
English
Just as the ocean has no trees, the mind, though without, will move. Similarly, the Alaya-consciousness, relies on the body and moves. How is it correct that the Alaya-consciousness holds existence? This is because, after negating things other than the mind, the mind-only that is spoken of negates the mind-only that is not established by its own nature. This is to dispel the fear of all children towards the teaching of emptiness. It is not the ultimate reality. The purity of the mind after transformation spoken of by the Yogacharas is established by its own nature. When it is negated that each is established as the object of self-cognition, the answer to the dispute that exists in the mind is: if the mind is not real, then the act of moving from the previous life to here, and from here to the next life, is unreasonable. Just as iron and wood have no mind, but move as if they do. Although the Alaya is not real, it appears to be with the movement of coming and going as if it were real. Because this is how it is taught, it is not to admit that the Alaya-consciousness is established by its own nature as stated in other treatises. If even though one does not admit that the Alaya is established by its own nature, one thinks that it is different in nature from the six consciousnesses, like an illusion, and admits that it is all the seeds of all pure dharmas, then, if one admits such an Alaya, then the habits of the Alaya will ripen and only appear as form, sound, etc. If one must admit that there is no external object, then, it says in that: Knowledge understands the knowable, without the knowable there is no knowledge. If so, why not admit that there is neither the knowable nor the knower? Because the external knowable and the internal consciousness are the same in existence and non-existence, it is said that if one does not exist, the other does not exist. In this treatise, it means that the two, object and consciousness, are the same in non-existence in the ultimate sense, and the same in existence in the conventional sense. Therefore, in the two truths, it is unreasonable to distinguish between existence and non-existence for the two. Because there is no difference from what is said, the existence of consciousness without an external object is not the view of the teacher. Therefore, because it does not admit the Alaya that is different in nature from the mind consciousness, the Alaya is said to be generally the mind that has awareness and clarity and is established as the Alaya, especially the mind consciousness, because the general mind
Tibetan
ས་གྲུབ་པ་བཀག་པའི་ལན་དུ། སེམས་བདེན་པར་མེད་པ་ལ་བྱ་བྱེད་རུང་བའི་ཚུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་འཛིན་པའི་སེམས་ཡིད་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་བྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབུ་མ་སྙིང་པོར་ཡང་ཀུན་གཞི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་བཀག་ལ། སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཡང་། ཕྱི་རོལ་བཞེད་པས་ཀུན་གཞི་མི་བཞེད་དོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འགོག་པའི་སེམས་ཙམ་པ་ལ་ཡང་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་འདོད་མི་འདོད་གཉིས་སྣང་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མི་བཞེད་པའི་སློབ་ དཔོན་ཀཱ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་ཀྱང་། ཡིད་ཀྱི་བློ་ཁོ་ན་ནི་སྐྱེ་བ་གཞན་དང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ནུས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་ཡང་། ཆད་དང་མཚམས་སྦྱོར་འདོད་ཆགས་བྲལ། །ཉམས་དང་འཆི་འཕོ་སྐྱེ་བ་ནི། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཁོ་ནར་འདོད། །ཅེས་མཛོད་ལས་གསུངས་པ་དྲངས་པས། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཞི་འཚོ་ཡང་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་མི་བཞེད་པར་གསལ་ལོ། །ཨ་བྷྱ་ཀ་ར་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གསུང་རབ་གཞན་དུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་། མིང་ཙམ་མ་རྟོགས་པ་ངོས་འཛིན་གསལ་བར་མི་སྣང་ལ། དོན་ལ་དཔྱད་པ་ཚོགས་དྲུག་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མི་བཞེད་པ་ཁོ་ནར་སྣང་ཞིང་། ལུགས་དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱོགས་སུ་སྣང་བས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ལ་མིང་དེ་ལྟར་བཏགས་པའོ། །འདི་རྣམས་རྒྱས་པར་གཏན་ལ་འབེབས་དགོས་མོད་ཀྱང་མང་བས་འཇིགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གདུལ་བྱ་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཏེ་དཔེར་ན་འཇིགས་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་དང་བྲལ་བས། ང་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཀྱང་། ང་དང་ང་ཡི་ཞེས་བསྙད་པ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ང་དང་ང་ཡི་ཞེས་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ། དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ གྲུབ་པ་མེད་མོད་ཀྱི་སྟེ་ཀྱང་། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ཅེས་དྲང་དོན་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་རིམ་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཐབས་ཡིན་ནོ། །བསྡུ་ན་ང་ཞེས་པ་དང་ང་ཡིའོ་ཞེས་གསུང་བ་ལྟར་ན། དེ་དང་དེའི་རྟོག་པ་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་ནའང་། རྟོག་པ་མེད་པ་ངེས་དོན་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་སྟོན་པ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་ལྟར་སྣང་
Chinese
为了驳斥地成立的观点，因为心在真实中不存在，所以是可行事的方式；因为在轮回中执取生死的心是意识；因为意识是一切遍染和净化的基础。在《中观心要》中也驳斥了如字面意义的阿赖耶识。导师智藏也说：外道不承认阿赖耶识。对于遮止外境的唯识宗来说，阿赖耶识的承认与否有两种情况。不承认外境的导师莲花戒也说：唯有意识才能连接来世。如经中所说：断绝和连接，远离贪欲，衰败和死亡，转移和出生，唯有意识才能做到。引用《俱舍论》中的话，可知大导师寂护也不承认阿赖耶识。阿毗耶迦罗也与此相同。其他大乘经典中提到的阿赖耶识，只是名称不明确，无法清晰识别。从意义上分析，他们不承认六识之外有其他自性。这种观点似乎也倾向于承认外境，因此将这个名称赋予了意识。这些都需要详细阐述，但因篇幅所限，故不赘述。第三点是：为了引导所化众生，最初宣说阿赖耶识等，并非仅此而已。然而，例如，即使断除了具有习气的坏聚见，断除了所有执着于我和我所的分别念，但说我和我所，是世间理解佛法意义的方法。因此，正如佛陀世尊所说我和我所一样，事物虽然没有自性，但以直义的方式宣说为有自性，这是世间逐渐理解真如的方法。总而言之，就像说“我”和“我的”一样，虽然看起来有对“那个”和“那个”的分别念，但没有分别念才是究竟的意义。同样，宣说诸法有自性，这似乎是佛陀的密意。
English
In order to refute the establishment of the ground, it is because the mind does not exist in truth, so it is a way of being able to act; because the mind that grasps birth in samsara is consciousness; because consciousness is the basis of all defilement and purification. In the Essence of Madhyamaka, the Alaya-consciousness as it is in the literal sense is also refuted. The teacher Yeshe Nyingpo also said: Outsiders do not accept the Alaya-consciousness. For the Mind-Only school that refutes external objects, there are two possibilities regarding whether or not to accept the Alaya-consciousness. The teacher Kamalashila, who does not accept external objects, also said: Only the mind is capable of connecting to the next life. As it is said in the scriptures: Severance and connection, freedom from desire, decay and death, transference and birth, only consciousness can do this. Quoting the words from the Abhidharmakosha, it is clear that the great teacher Shantarakshita also does not accept the Alaya-consciousness. Abhayakaragupta is also the same. In other Mahayana scriptures, the Alaya-consciousness is mentioned, but the name is not clear and cannot be clearly identified. Analyzing the meaning, they do not accept that there is another nature other than the six consciousnesses. This view also seems to lean towards accepting external objects, so this name is given to consciousness. These need to be elaborated in detail, but due to the length, they will not be elaborated. The third point is: In order to guide sentient beings to be tamed, the initial teaching of Alaya-consciousness and so on is not only that. However, for example, even if the view of the aggregates of fear with habitual tendencies is abandoned, and all the conceptualizations of clinging to "I" and "mine" are abandoned, saying "I" and "mine" is a method for the world to understand the meaning of the Dharma. Therefore, just as the Buddha, the Bhagavan, taught "I" and "mine," although things do not have inherent existence, teaching them as having inherent existence in a provisional way is a method for the world to gradually understand suchness. In short, just as saying "I" and "mine," although it seems that there are conceptualizations of "that" and "that," the ultimate meaning is the absence of conceptualization. Similarly, teaching that phenomena have inherent existence seems to be the intention of the Buddha.