Tibetan
ཞེད་པ་ཡིན་པར་སྟོན་པ་ལ། གང་ཕྱིར་ལས་ནི་སྐྱེ་བ་མེད། །འདི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་དེའི་ཕྱིར། །གང་ཕྱིར་དེ་ནི་མ་སྐྱེས་པ། །དེ་ཕྱིར་ཆུད་ཟར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་རྩ་ཤེར་གསུངས་པ་དྲངས་ཏེ། ལས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་འགག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ལས་བྱས་པའི་འོག་ཏུ་འགགས་པ་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་བཟུང་ནས་ཆུད་མི་ཟ་བར་རྟོག་པ་རིགས་པ་མིན་ནོ། །ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །རིགས་པ་དེ་ནི་ཆུད་མི་ཟ་བ་འགོག་པ་ལ་གསུངས་ཀྱང་གཞན་གསུམ་འགོག་པ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་དེ་རྒྱུ་མཚན་ཀུན་ནས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་མདོ་ལས། མི་ཡི་ཚེ་ཚད་ལོ་བརྒྱ་སྟེ། །དེ་སྲིད་འཚོ་ཞེས་བརྗོད་མོད་ཀྱི། །ལོ་ལ་ཕུང་པོར་སྤུངས་པ་མེད། །སྒྲུབ་པ་དེ་ཡང་དེ་དང་མཚུངས། །ཟད་པ་མེད་ཅེས་གང་སྨྲས་དང་། །ལས་ཟད་ཅེས་ནི་གང་སྨྲས་པ། །སྟོང་པའི་ཚུལ་དུ་ཟད་པ་མེད། །ཐ་སྙད་ཚུལ་དུ་ཟད་པར་བསྟན། །ཞེས་གསུངས་པ་དྲངས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཟད་པའམ་འགག་པ་མེད་པ་དང་། དེ་གཉིས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པའི་ཁུངས་སོ། །ནག་ཚོའི་འགྱུར་ལས། ལོ་རྣམས་ཕུང་པོར་སྤུངས་པ་ནི། །མེད་པ་དེ་བཞིན་ཡང་དག་པར། །ཚོགས་པ་འདི་ཡང་བལྟ་བར་བྱ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཏེ་མི་འགག་པ་ཞེས་དགག་བྱ་ལ་ཁྱད་པར་སྦྱར་བའི་ སྟེང་ནས་བཤད་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། འགག་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པ་ཀུན་གཞི་ཁས་མི་ལེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་འགྲོ་ཚུལ་དང་། ཀུན་གཞི་ཁས་མི་ལེན་ཀྱང་བག་ཆགས་ཀྱི་གཞི་འཇོག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་འགག་པ་མེད་ཀྱང་རང་གི་ལུགས་ལ་ཡང་ལ་ལར་ལས་འགགས་ཞེས་དང་། འགགས་ཤིང་རང་བཞིན་ཡོད་མིན་པའི། །ཞེས་གསུངས་པས། ཐ་སྙད་ཚུལ་དུ་ཟད་པར་བསྟན། ཞེས་པ་ལྟར་ལས་བྱས་པའི་འོག་ཏུ་ལས་དེ་འགགས་པ་ནི་འདོད་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་འགགས་པ་ནི་དངོས་པོར་མེད་ཅིང་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པའི་རྟེན་དུ་ཀུན་གཞི་སོགས་ཀྱང་མི་འདོད་ན། ལས་འགགས་ནས་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་པ་ལས། འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མི་འཐད་པར་བརྩད་པ་སོན་གནས་པས། སྔར་གྱི་ལན་དེ་དག་གིས་མི་ཆོག་གོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། གང་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་དེ་མི་འགག་པ། དེ་ཕྱིར་ཞེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ལས་ཞིག་པའི་ཞིག་པ་ལས་ཕྱིས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་འགྲུབ་པས་ལན་ཟུར་པ་མ་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་
Chinese
为了显示恐惧，引用《中论》所说： “因为业不生，因此无自性。因为彼不生，因此不坏灭。” 因为业不是自性成立的，所以不是以自己的体性而生。因此，业不可能自性灭。如果认为业在造作之后灭尽，是自性成立的，因此不会白白浪费，这种想法是不合理的。这是它的意思。虽然这个理证是为了遮止不坏灭而说的，但对于遮止其他三个（常、乐、我）也没有差别，因为理由完全相同。 此外，经中说：“人的寿命是一百年，虽然说能活那么久，但年岁不会堆积成堆。这种证成也与此相同。所说的没有穷尽，以及所说的业已穷尽，在空性的角度上没有穷尽，在名言的角度上显示为穷尽。” 引用这段话，说明没有自性成立的穷尽或灭尽，以及这两者都是依名言而安立的依据。 在黑措的译本中说：“年岁不会堆积成堆，如同没有一样真实，这个集合也应当如此看待。” 这些都是在遮破的对象上加上“自性不灭”的差别而说的。 第三部分分为两点： 灭尽不是自性成立的，作为不承认阿赖耶识的理由的方式，以及不承认阿赖耶识，但安立习气的所依。 第一点是： 假设没有自性成立的灭尽，但在自己的宗派中也有时说“业已灭尽”，以及“灭尽且非自性有”。 如同“在名言的角度上显示为穷尽”所说，必须承认在造业之后，那个业已经灭尽。 此时，灭尽不是实有，而且不承认作为业果联系的所依的阿赖耶识等，那么，如果辩论说从业灭尽后经过很长时间，产生果是不合理的，因为种子存在。 如果说以前的回答不能满足，那么没有过失。因为“因为自性不灭，因此……”这个理由本身就能成立从业坏灭的坏灭中产生后来的果，所以没有另外说明回答。 也就是说，事物是自性成立的
English
To show fear, it is said, quoting the Root Wisdom: "Because karma does not arise, therefore it has no self-nature. Because it is unborn, therefore it does not perish." Because karma is not established by its own nature, it is not born by its own entity. Therefore, it is impossible for karma to cease by its own nature. It is not reasonable to think that karma, after being done, ceases and is considered to be established by its own nature, and therefore it is not wasted. This is its meaning. Although this reasoning is said to prevent non-destruction, there is no difference in preventing the other three (permanent, pleasant, self), because the reasons are all the same. Furthermore, the sutra says: "The life span of a person is one hundred years, although it is said to live that long, years do not pile up in heaps. This proof is also the same. What is said to be inexhaustible, and what is said to be the exhaustion of karma, is not exhausted in terms of emptiness, but is shown to be exhausted in terms of convention." Quoting this, it shows that there is no exhaustion or cessation established by its own nature, and that both are based on the establishment of terms. In the translation of Naktsö, it says: "Years do not pile up in heaps, just as there is nothing, this assembly should also be viewed in this way." These are all said on top of adding the distinction of "not ceasing by its own nature" to the object to be refuted. The third part has two points: The way in which cessation, which is not established by its own nature, becomes the reason for not accepting the all-ground consciousness, and not accepting the all-ground consciousness, but establishing the basis of habitual patterns. The first point is: If there is no cessation established by its own nature, but in one's own system it is sometimes said that "karma has ceased," and "ceased and is not self-existent." As it is said, "It is shown to be exhausted in terms of convention," it must be admitted that after karma is done, that karma has ceased. At that time, cessation is not real, and if the all-ground consciousness, etc., which is the basis of the connection between karma and result, is not accepted, then if it is argued that it is unreasonable for the result to arise after a long time has passed since the cessation of karma, because the seed remains. If it is said that the previous answers are not satisfactory, then there is no fault. Because the reason itself, "Because it does not cease by its own nature, therefore..." establishes the later result from the destruction of the destruction of karma, so no separate answer is given. That is to say, things are established by their own nature.
Tibetan
འདོད་པའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལ། ཞིག་པ་དངོས་པོར་མི་རུང་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པའི་དབུ་མའི་ཕྱོགས་ལ་ཞིག་པ་དངོས་པོར་གྲུབ་པའི་གནད་དོ། །ལུགས་དང་པོ་ལ་ནི། མྱུ་གུ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ཅིག་ཞིག་པ་ན། མྱུ་གུའི་ཆ་ཤས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་ལོག་ལ། མྱུ་གུ་ལས་གཞན་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་གཞན་གང་ཡང་མ་ཐོབ་པས། ཞིག་པ་དེ་དངོས་པོ་གཏན་མིན་པར་འདོད་དེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་མཆེད་རེ་རེ་བའི་དངོས་པོ་དང་། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ཆ་ཤས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཚོགས་པ་གང་ཡང་ཞིག་པ་དེའི་མཚན་གཞིར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མིན་ནོ་སྙམ་པའོ། །ལུགས་ཕྱི་མ་ལ་ནི། དཔེར་ན་ཉེར་སྦས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་རེ་རེ་བ་དང་ཚོགས་པ་གཉིས་ཀ་དང་། དེ་གཉིས་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་གཅིག་ཉེར་སྦས་ཀྱི་མཚན་གཞིར་འཇོག་རྒྱུ་མེད་ཅིང་། ཉེར་སྦས་ཀྱང་དེ་གསུམ་གྱི་མཚན་གཞིར་མི་རུང་ལ། རང་གི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉེར་སྦས་སུ་བཏགས་པ་དངོས་པོ་ཡིན་པར་མི་འགལ་བ་བཞིན་དུ། ཞིག་པ་ཡང་ཞིག་རྒྱུའི་དངོས་པོ་དང་། དེ་དང་རིགས་མཐུན་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡང་མཚན་གཞིར་མེད་ཀྱང་། ཞིག་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོའོ། །དེ་སྒྲུབ་པ་ལ་ལུང་རིགས་གཉིས་ཚིག་གསལ་ལས་གསུངས་པའི་དང་པོ་ནི། ས་བཅུ་པ་ལས། སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་རྒ་ཤི་ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། ཤི་བ་ནི་གང་ཤི་བའི་སེམས་ཅན་དེ་ཞིག་པ་ཡིན་ལ། དེ་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་སྐྱེད་པར་གསུངས་པ་དང་། ཡང་དེ་ཉིད་ལས་འཆི་བ་ཡང་བྱ་བ་གཉིས་སུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ་འདུ་བྱེད་འཇིག་པར་ཡང་བྱེད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་རྒྱུ་ཡང་འབྱིན་པའོ། །ཞེས་འཆི་བས་བྱ་བ་གཉིས་བྱེད་པར་གསུངས་ཏེ། ཤི་བ་རྒྱུས་བྱེད་པ་དང་། ཤི་བས་མ་རིག་པ་ སྐྱེད་པར་ཡང་གསུངས་པས། ཞིག་པ་ལ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་དང་། ཞིག་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་རྒྱུན་གྱི་ཞིག་པ་ཡིན་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་དུས་གཉིས་པར་ཞིག་པ་ལ་ཡང་འདྲ་ལ། སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་དུས་གཉིས་པར་ཞིག་པའི་རྒྱུར་ཡང་བསྟན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་ཅན་སྐྱེས་པ་དང་ཤི་བ་གཉིས་དང་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པ་དང་། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པར་མ་བསྡད་པ་རྣམས་ལ་དངོས་པོར་འཇོག་མི་འཇོག་དང་། རྒྱུས་སྐྱེད་མི་སྐྱེད་ཀུན་ནས་མཚུངས་སོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་རྩ་ཤེ་ལས། དངོས་དང་དངོས་མེད་འདུས་བྱས་ཡིན། ཞེས་དང་། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། རྒྱུ་ཟ
Chinese
在所有主张中，认为坏灭不是实有，并且自性不成立的中观宗派，认为坏灭是实有的关键。第一种观点认为，当像苗芽这样的事物坏灭时，苗芽的所有组成部分都消失了。 由于没有获得任何其他事物，如苗芽以外的瓶子等，因此认为坏灭根本不是事物。因为蓝色等每一个蕴的事物，以及瓶子等自身组成部分的事物集合，都不能作为坏灭的所依，所以认为不是事物。后一种观点认为，例如，取蕴的五个蕴的每一个和集合，以及与这两者本体不同的一个，都不能作为取蕴的所依。取蕴也不能作为这三者的所依。正如依赖于自身的蕴而假立为取蕴的事物并不矛盾一样，坏灭也是，虽然没有坏灭之物的所依，以及与此相似的事物，但由于依赖于坏灭之物而产生，所以是事物。为了证明这一点，引证和理证在《显句论》中有所阐述，首先是：《十地经》中说：“以生之缘故而有老死。”死亡就是所死亡的众生的坏灭。经中说这是由生之缘所生的。又在同一经中说：“死亡也安住于两种作用，即也作毁坏行，也生出完全不了解的相续不断的因。”经中说死亡作两种作用，即死亡作因，死亡也生出无明。 因此，坏灭有产生的因，坏灭能生出果。虽然这是相续的坏灭，但与第一刹那在第二时坏灭的情况相同。也显示了第一刹那在第二时坏灭的因。因此，众生的生和死，以及不住于第二刹那，和不住于第二刹那的那些，在是否安立为事物，以及是否由因产生等方面，都是完全相同的。考虑到这一点，《中论》中说：“有与非有是行。”以及《六十正理论》中也说：“因尽。”
English
Among all the assertions, the key point of the Madhyamaka school, which asserts that destruction is not real and that self-nature is not established, is that destruction is established as real. The first view is that when something like a sprout is destroyed, all the component parts of the sprout disappear. Since no other thing, such as a vase other than the sprout, is obtained, it is thought that destruction is not a thing at all. Because each of the aggregates, such as blue, and the collection of things that are its own components, such as a vase, cannot be the basis of destruction, it is thought that it is not a thing. The latter view is that, for example, each of the five aggregates of clinging, and the collection, and one that is different in entity from these two, cannot be established as the basis of clinging. Clinging also cannot be the basis of these three. Just as it is not contradictory that a thing that is imputed as clinging in dependence on its own aggregates is a thing, so too is destruction, although there is no basis for the thing to be destroyed, and no thing similar to it, it is a thing because it arises in dependence on the thing to be destroyed. To prove this, both scriptural and logical arguments are explained in the Prasannapadā, the first of which is: The Daśabhūmika Sūtra says: "Old age and death are due to the cause of birth." Death is the destruction of the sentient being that has died. The sutra says that this is produced by the cause of birth. Also, in the same sutra, it says: "Death also abides in two actions, namely, it also performs the act of destruction, and it also produces the cause of the continuous stream of complete ignorance." The sutra says that death performs two actions, namely, death acts as a cause, and death also produces ignorance. Therefore, destruction has a cause for arising, and destruction is able to produce a result. Although this is continuous destruction, it is the same as the destruction of the first moment in the second time. It also shows the cause of the destruction of the first moment in the second time. Therefore, the birth and death of sentient beings, and those who do not abide in the second moment, and those who do not abide in the second moment, are completely the same in terms of whether or not they are established as things, and whether or not they are produced by a cause. Considering this, the Mūlamadhyamakakārikā says: "The existent and the non-existent are conditioned." And the Yuktiṣaṣṭikā also says: "The cause is exhausted."