Tibetan
ད་ཅེས་པ། །དེས་ན་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཁས་བླངས་པས་སྔར་ཡོད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཕྱིས་མེད་པའམ། ཞིག་པའི་མི་རྟག་པར་འདོད་ནའང་ཆད་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་ན་དེ་རྟག་མི་རྟག་གང་དུ་འདོད་ཀྱང་། རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་ལྟུང་བའི་ལྟ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་འགྲེལ་པར་རྩ་ཤེ་ལས། སྟོན་པས་སྤྲུལ་པ་ཞིག་སྤྲུལ་ལ་དེས་ཀྱང་གཞན་ཞིག་སྤྲུལ་བ་དེ་བཞིན་དུ། བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དང་དེས་བྱས་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་རྣམས་དང་འདྲ་བར་གསུངས་པས། རང་བཞིན་མེད་པ་ལས་རང་བཞིན་མེད་པ་རྣམས་སྐྱེ་བར་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ནི། རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་ལ་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་འཇོག་པས་ཆད་ལྟ་མེད་པར་སྟོན་པའོ། །འདིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མ་བཀག་ན་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་བདག་མེད་མི་རྟོགས་པས། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྟག་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་མི་སྐྱེ་བ་ཡང་བྱ་དཀའ་བས། རྟག་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་མ་ལུས་པར་སྤོང་བ་ནི། དགག་བྱ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བཀག་པའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཁེགས་ན་དོན་དམ་ལ་ལྟོས་པའི་རྟག་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བར་མི་ལྟུང་བར་མ་ཟད། ཀུན་རྫོབ་ལ་ལྟོས་ནས་རྟག་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བའི་དྲི་མས་མི་གོས་པས་ན། རྟག་ཆད་ ཀྱི་ལྟ་བ་སྤོང་སླ་བའི་ཡོན་ཏན་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མི་འདོད་པ་ལ་ཀུན་གཞི་སོགས་ཁས་བླང་མི་དགོས་པར་བསྟན་པ་དང་། ལས་འགགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བའི་དཔེ་བསྟན་པ་དང་། དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། མཚམས་སྦྱོར་གྱི་གཞུང་བཤད་པ་དང་། རྩ་བའི་ཚིག་དོན་བཤད་པ་དང་། དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པས་རྟག་པ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བ་རྒྱང་རིང་དུ་སྤངས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ལས་རྣམས་འགགས་ནས་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་ཡང་ལས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་བ་ནི། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་དང་ཆུད་མི་ཟབ་དང་ཐོབ་པ་ལ་སོགས་པར་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་མེད་པར་ཡང་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱོགས་ལ་རྟག་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྒྱང་རིང་དུ་བསྲིངས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོད་པར་མ་ཟད་ཀུན་གཞི་ལ་སོགས་པ་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཤིན་ཏུ་འཐད་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོད་པར་བསྟན་ནོ། །འཕགས་པའི་གཞུང་འགྲེལ་ཚུལ་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད་ཀྱང་། བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་བཞག་པས་ཆོག་པའི་འགྲེལ་ཚུལ་གྱི་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་འདི་ལ་བརྟེན་ནས། རྣམ་པར་དག་པའི་གྲུབ་མཐའ་འགྲེལ་བྱེད་གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་མང་དུ་ཡོད་དེ། དེ་གང་ཞེ་ ན་རེ་ཞིག་གཙོ་བོ་རྣམས་བརྗོད་ན། ཚོགས་དྲུག་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དང་། རང་རིག་འགོག་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དང་། རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་རྒྱུད་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་སྐྱེད་པ་ཁས་མི་ལེན་པ་གསུམ་དང་། ཤེས་པ་ཁས་ལེན་པ་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡང་ཁས་བླང་དགོས་པ་དང་། ཉན་རང་ལ་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཉོན་མོངས་སུ་འཇོག་པ་དང་། ཞིག་པ་དངོས་པོ་ཡིན་པ་དང་། དེའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དུས་གསུམ་གྱི་འཇོག་ཚུལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་སོགས་ཡིན་ནོ། །དེའི་དང་པོ་ནི་སྐབས་འདིར་བསྟན་ལ། རང་རིག་ཁས་མི་ལེན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མི་འདོད་པ་ལ་ཐུག་ཚུལ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །རང་རྒྱུད་མི་བཞེད་པ་དེ་ལ་ཐུག་ཚུལ་ནི་རྒྱས་པར་གཞན་དུ་བཤད་ཟིན་ལ། མདོར་བསྡུས་ཤིག་འདིར་ཡང་འཆད་དོ། །ཕྱི་རོལ་ཁས་ལེན་པ་འདི་ལ་ཐུག་པ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། ལྔ་པ་ཡང་འདི་ལ་ཐུག་ཚུལ་ནི་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་མེད་རྒྱུའི་བདག་ནི། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ལ་བཤད་པ་ལྟར་འདིར་ཡང་བཞེད་དེ། །དེ་ཡང་བདག་མེད་མཚན་ཉིད་རྫོགས་པའི་དོན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མཚན་ཉིད་རྫོགས་པ་ཡང་གང་ཟག་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པ་ལ་བྱ་དགོས་ལ། དེ་ ཇི་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ལ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཇི་བཞིན་པ་ཡང་རྟོགས་དགོས་པའི་གནད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཉོན་མོངས་སུ་ངེས་པར་འདོད་དགོས་པས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ངོས་འཛིན་ལ་ཕྲ་རགས་གཉིས་དང་། མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་གི་ལམ་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་མི་གྲོལ་གྱི་འདོད་ཚུལ་གཉིས་དང་། ཤེས་སྒྲིབ་མཚམས་གང་ནས་སྤོང་བ་མི་འདྲ་བ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མང་པོ་ཞིག་ཡོད་དོ། །འོ་ན་དང་པོར་ཐེག་ཆེན་དུ་ཞུགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་ལེགས་པར་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ཅིག་དང་། ཉན་རང་དུ་ལྷུང་བ་གཉིས་གཞི་མཐུན་སྲིད་པ་ནི་དབུ་མ་པ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་འདོད་དགོས་ལ། དེ་ལྟ་ན་དེ་འདྲ་བ་དེས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྒོམས་པས་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ་དང་། དེ་ལྟར་མཐོང་ཟིན་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཞིག་ཀྱང་
Chinese
因此，如果承认事物自性成立，就会陷入断灭论。即使认为先前存在的物体后来消失或坏灭是无常，也会变成断见。因为如果承认事物自性存在，无论认为它是常还是无常，都会堕入常断二边的观点。此处注释《中论》说：佛陀化现一个化身，那个化身又化现另一个，同样，作者、行为和所作之事也与它们相似。这表明从无自性中产生无自性。因此，一切行为和作用都安立在无自性上，从而表明没有断见。如果在这里，在世俗谛中不遮止以自相成立，就无法证悟极其微细的无我，因此，极微细的常断之见也难以在相续中生起。所以，完全舍弃常断之见，是由于遮止了世俗谛中的所破之故。如果遮止了世俗谛中的存在，不仅不会堕入观待胜义谛的常断之见，而且由于不沾染观待世俗谛的常断之见的污垢，因此，舍弃常断之见就变得容易了。第二，有三点：表明不承认自性成立，就不需要承认阿赖耶识等；显示业灭后产生果报的例子；以及驳斥对这种观点的辩论。第一点有三点：解释连接文；解释根本颂的词义；以及解释由此引申的意义。第一点是：像这样，在二谛中都没有自性，因此不仅远远地舍弃了常和断的观点，而且即使业已经灭尽，经过了很长时间，业与果报之间的联系，也不需要完全臆测阿赖耶识、心识之流、不失坏和获得等等，这也是合理的。也就是说，对于在名言中也不存在自性成立的宗派来说，不仅具有远远地抛弃常断之见的功德，而且即使不承认阿赖耶识等，业果之间的联系也是非常合理的。对于解释圣者论典的方式来说，自性成立是
English
Therefore, if one asserts that things are established by their own nature, it would lead to nihilism. Even if one considers that things that existed before later disappear or decay as impermanent, it would still become a nihilistic view. Because if one asserts that things exist by their own nature, no matter whether one considers it permanent or impermanent, one will fall into the extreme views of permanence or annihilation. Here, the commentary on the Root Wisdom says: The Buddha emanates an emanation, and that emanation emanates another, and so on. Similarly, the agent, the action, and the result are said to be similar to them. This shows that from the absence of inherent existence, the absence of inherent existence arises. Therefore, all actions and functions are established on the absence of inherent existence, thus showing that there is no nihilistic view. If here, in conventional truth, one does not negate establishment by its own characteristics, one will not realize the extremely subtle selflessness. Therefore, it is difficult for extremely subtle views of permanence and annihilation to arise in the mindstream. So, completely abandoning the views of permanence and annihilation is the merit of negating the object of negation in conventional truth. If existence in conventional truth is negated, not only will one not fall into the views of permanence and annihilation in relation to ultimate truth, but also because one is not stained by the defilements of the views of permanence and annihilation in relation to conventional truth, it becomes easier to abandon the views of permanence and annihilation. Secondly, there are three points: showing that if one does not accept inherent existence, one does not need to accept the alaya-vijnana etc.; showing the example of the result arising from the cessation of karma; and refuting the arguments against this view. The first point has three points: explaining the connecting text; explaining the meaning of the root verses; and explaining the meaning derived from it. The first point is: In this way, since there is no inherent existence in both truths, not only are the views of permanence and annihilation abandoned far away, but even if the karmas have ceased and a long time has passed, the connection between the karmas and their results is also reasonable without completely speculating about the alaya-vijnana, the stream of consciousness, non-loss, and attainment, etc. That is, for the school that does not have inherent existence even in name, not only is there the merit of abandoning the views of permanence and annihilation far away, but even if one does not accept the alaya-vijnana etc., the connection between karma and result is very reasonable. For the way of explaining the scriptures of the noble ones, inherent existence is
Chinese
即使没有一丝一毫的（过失），依靠舍弃一切行为的解释方式的独特宗派，也有许多与解释清净宗派的其他（宗派）不共之处。那是什么呢？如果略说主要的，有六识之外的异体阿赖耶识，以及不共的遮止自证之理，还有不承认以自续之理在对方相续中生起真如见的三点，以及如同承认识一样也必须承认外境，声闻缘觉有证悟事物无自性的，将法我执立为烦恼，坏灭是实有，以及以此为理由的三时安立方式不共等等。其中的第一个是此处所说的，不承认自证之理在于不希望自性成立的方式将在后面讲述。不承认自续之理在于此的方式已经在其他地方广说，简略地也在这里讲述。承认外境在于此的方式将在后面讲述，第五个也与此相关的方式是，佛护论师说，如声闻藏中所说的一切法无我，所说的无的所依是指自性成立，这里也这样认为。这也是无我圆满相的意义。因此，人无我圆满相也必须是指人自己的自性成立不存在，如实证悟它，也必须证悟如实的法无我之要点。如果这样，就必须认为法我执是烦恼，因此在烦恼的认识上有粗细两种，以及仅以无常等十六行相之道能否解脱的两种观点，以及从哪里断除所知障的界限不同等等的许多差别。那么首先进入大乘的真如见已经很好地确定下来，以及堕入声闻缘觉二者有共同基础的可能性，中观两派也必须这样认为，如果这样，那么这样的人修习法无我就会现前，并且像这样见到后串习的人也
English
Even without a trace of (fault), relying on the unique tenet of the explanatory method that is satisfied by abandoning all actions, there are many uncommon points with other (schools) that explain the pure tenets. What are they? If we briefly mention the main ones, there are the alaya-consciousness, which is a different entity from the six consciousnesses, and the uncommon way of refuting self-awareness, and the three points of not accepting that the view of suchness arises in the opponent's mind through the reasoning of self-continuity, and that just as consciousness is accepted, external objects must also be accepted, that Hearers and Solitary Realizers have the realization that things are without inherent existence, that grasping at the self of phenomena is established as affliction, that destruction is real, and that for this reason, the way of establishing the three times is uncommon, and so on. The first of these is what is taught here, and the way in which not accepting self-awareness is related to not wanting inherent existence to be established will be explained later. The way in which not accepting self-continuity is related to this has already been explained extensively elsewhere, and will also be explained briefly here. The way in which accepting external objects is related to this will be explained later, and the way in which the fifth is also related to this is that Buddhapalita says that, as it is said in the Hearer's Pitaka that all phenomena are selfless, the basis of the non-existence that is said refers to inherent existence, and this is also considered here. This is also the meaning of the complete characteristic of selflessness. Therefore, the complete characteristic of the selflessness of persons must also refer to the non-existence of the inherent existence of the person himself, and to truly realize it, one must also realize the key point of the selflessness of phenomena as it is. If this is the case, then it must be assumed that grasping at the self of phenomena is definitely an affliction, therefore in the recognition of afflictions there are two types, coarse and subtle, and two views on whether or not liberation is possible with just the path of the sixteen aspects such as impermanence, and many differences such as the different boundaries from which the obscurations of knowledge are abandoned. So, firstly, the view of suchness of those who have entered the Great Vehicle has been well established, and the possibility that both those who have fallen into the Hearer and Solitary Realizer paths have a common basis, both Madhyamikas must also assume this, and if so, then such a person will directly experience the selflessness of phenomena by meditating on it, and also one who, having seen it in this way, becomes accustomed to it