Tibetan
འདོད་དགོས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ལམ་དེས་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཀུན་བརྟགས་མཐོང་ལམ་ནས་སྤོང་བ་དང་། བདག་འཛིན་དེ་ལྷན་སྐྱེས། དེའི་སྒོམ་ལམ་ནས་ཀྱང་སྤོང་བ་འདོད་དགོས་པས། དངོས་པོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་དབུ་མ་པའི་ལུགས་ལ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ལ་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མིན་གཉིས་འདོད་དམ་སྙམ་ན། འདི་ལ་གསལ་བར་བཤད་པ་མི་སྣང་ཡང་། རང་རྒྱུད་པ་དེ་དག་གིས་ཉན་རང་ལམ་དེ་ལྟར་སྒོམ་པ་ལ། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་མངོན་གྱུར་རེ་ཞིག་སྤངས་པ་འོང་ཡང་། ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་བསགས་པའི་གྲོགས་མེད་པར་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གཉིས་པོ་གང་ གི་ཡང་ས་བོན་སྤངས་པ་མི་འོང་ཞེས་བཞེད་དགོས་པས། ཤེས་སྒྲིབ་མངོན་གྱུར་བ་རེ་ཞིག་ལ་སྤངས་པ་ཉན་རང་ལ་སྲིད་ཀྱང་། ས་བོན་སྤངས་པ་མི་སྲིད་པར་སྨྲ་དགོས་སོ། །སློབ་དཔོན་འདིའི་བཞེད་པས་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཉོན་མོངས་ཡིན་པས། དེའི་ས་བོན་སྤངས་པ་ལ་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་གསོག་པའི་གྲོགས་མི་དགོས་ལ། གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཤེས་སྒྲིབ་སྦྱོང་བ་ལ་ནི། གྲོགས་དེ་ལྟ་བུ་མེད་པར་སྦྱོང་མི་ནུས་པར་བཞེད་དོ། །སྔར་བཤད་པ་དེ་དག་གི་གོ་བ་ཆགས་ན་ཁྱད་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བར་སྣང་བས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ལ། ཀུན་གཞི་སོགས་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཐད་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ལས་དང་དེའི་འབྲས་བུའི་བར་དུ་ཡུན་རིང་པོར་ཆོད་པའི་དགེ་མི་དགེའི་ལས་ལས་ཀྱང་། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ནི་རང་གི་སྡེ་བ་གོང་འོག་ཐམས་ཅད་འདོད་ལ། དེ་ལ་ལས་དེ་འབྲས་བུ་འབྱིན་པའི་སྔ་ལོགས་བར་དུ་གནས་ན་ནི་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། རྟག་པས་དོན་བྱེད་པར་མི་ནུས་པས་ལས་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་མི་འཐད་དོ། །ལས་དེ་བྱས་པའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་ཞིག་ན་ནི། མཚམས་དེ་ནས་འབྲས་བུ་དངོས་སུ་འབྱིན་པའི་སྔ་ལོགས་ཀྱི་བར་དུ་ལས་དེ་མེད་ལ། ལས་ཞིག་པ་ཡང་དངོས་པོར་མེད་པས་ལས་ལས་ འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞེས་བརྩད་པའི་ལན་དུ། ལས་བྱས་པའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་འགགས་ཟིན་པའི་སྔ་ལོགས་ཀྱི་ལས་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཚེ། ལས་ཀྱི་ནུས་པ་གཞག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཁ་ཅིག་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟོག་པར་བྱེད་ལ། ཁ་ཅིག་བུ་ལོན་གྱི་དབང་རྒྱ་སྟེ་དེའི་ཡི་གེ་དང་འདྲ་བའི་ལས་གཉིས་ལས་དོན་གཞན་པ། ཆུད་མི་ཟ་བ་ཞེས་པ་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་འདོད་དོ། །
Chinese
必须这样认为。如果这样，那么就必须认为，通过该道，俱生我执也要从修道位上断除。如果这样，那么认为事物由自身体性成立的中观宗也认为法我执有烦恼性和非烦恼性两种吗？虽然这方面没有明确的说明，但是自续派认为，声闻缘觉以那种方式修道，虽然暂时可以断除现行的法我执，但是如果没有积累无边资粮的助缘，那么两种法我执的种子都无法断除。因此，必须说声闻缘觉或许可以暂时断除现行的所知障，但是不可能断除种子。这位论师认为法我执是烦恼，因此断除它的种子不需要积累无边资粮的助缘，但是对于清净二取迷乱习气的所知障来说，如果没有那样的助缘就无法清净。如果理解了前面所说的那些内容，就会发现差别非常大，因此进行了说明。第二，在不承认事物由自性成立的宗派中，如果不承认阿赖耶识等，那么业果关系如何成立呢？对于善不善业在业和果之间间隔很长时间，也能产生安乐和痛苦等果，自己的上下部派都这样认为。对此，如果业在产生果之前一直存在，那么就会变成常法，由于常法不能起作用，因此业和产生果的关系不成立。如果业在造业的第二刹那就坏灭，那么从那时起到实际产生果之前，业已经不存在了，而且坏灭的业也不存在，那么业如何产生果呢？为了回答这种诘难，有些人设想，为了安立业的力量，在造业的第二刹那坏灭之前的业趋向于坏灭时，设想有阿赖耶识。有些人则认为，存在一种不同于业和类似于借据的无损耗的非相应行。
English
It must be assumed so. If so, then it must be assumed that through that path, the co-emergent self-grasping must also be abandoned from the path of cultivation. If so, then do the Madhyamikas who hold that things are established by their own nature also hold that there are two types of self-grasping of phenomena, afflicted and non-afflicted? Although there is no clear explanation on this point, the Svatantrikas believe that when Hearers and Solitary Realizers cultivate the path in that way, although they may temporarily abandon the manifest self-grasping of phenomena, without the help of accumulating infinite collections, the seeds of either of the two self-graspings of phenomena cannot be abandoned. Therefore, it must be said that Hearers and Solitary Realizers may be able to temporarily abandon the manifest obscurations of knowledge, but it is impossible to abandon the seeds. This teacher believes that the self-grasping of phenomena is an affliction, so abandoning its seeds does not require the help of accumulating infinite collections, but for purifying the obscurations of knowledge, which are the imprints of dualistic delusion, it is believed that it is impossible to purify them without such help. If you understand what was said earlier, you will find that the difference is very large, so I have explained it. Secondly, in the school that does not accept that things are established by their own nature, if you do not accept the alaya consciousness, etc., how can the relationship between karma and its result be established? For virtuous and non-virtuous actions, even if there is a long interval between the action and its result, the result of happiness and suffering, etc., will arise, and all of our upper and lower schools accept this. If the action remains until before it produces the result, then it will become permanent, and since a permanent thing cannot function, the relationship between the action and the production of the result is not established. If the action is destroyed in the second moment after it is done, then from that time until before the actual production of the result, the action no longer exists, and the destroyed action also does not exist, so how can the action produce the result? In order to answer this question, some people imagine that in order to establish the power of the action, when the action before it is destroyed in the second moment of doing the action tends to be destroyed, they imagine that there is an alaya consciousness. Others believe that there is a non-associated formation that is different from the two actions and similar to a debt certificate, which is called non-wasting.
Tibetan
ཁ་ཅིག་ནི་ལས་གཉིས་ཀྱི་ཐོབ་པ་ཞེས་པ་དེ་གཉིས་ལས་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ལྡན་མིན་ཞིག་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསྒོས་པའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུན་རྟོག་པར་བྱེད་ལ། དེའི་ཕྱིར་ལས་འགགས་ཀྱང་ལས་ཀྱིས་ཕྱིས་ཡུན་རིང་པོ་ནས་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་མི་འགལ་པར་འདོད་དེ། ལས་ཀྱིས་ཀུན་གཞི་ལ་བག་ཆགས་འཇིག་པས་བག་ཆགས་དེ་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། དེའི་རིགས་འདྲ་བརྒྱུད་པས་མཐར་འབྲས་བུ་འབྱིན་པས་དང་པོའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བརྒྱུད་པ་ལས་འབྱུང་བར་འདོད་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གསུམ་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེའི་དང་པོ་ནི་སེམས་ཙམ་པ་འགའ་ཞིག་གོ །གཉིས་པ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡིན་པར་སྤྱན་རས་གཟིགས་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་བཤད་དེ། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལས་གཞན་པ་ཞིག་གོ །གསུམ་པ་ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ནང་ཚན་གཅིག་གོ །བཞི་པ་ལ་གསལ་ཁ་མ་བྱུང་ཡང་མཛོད་འགྲེལ་གྱི་གནས་དགུ་པ་དང་བསྟུན་ན་ མདོ་སྡེ་པ་དང་ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ཡང་འདོད་པ་ཡིན་པ་འདྲའོ། །ཁ་ཆེ་བས་ཐོབ་པ་ཁས་ལེན་ཀྱང་ཐོབ་བྱའི་ཆོས་ལས་གཉིས་ཀྱིས་ཐོབ་པ་སྐྱེད་པར་མི་འདོད་ལ་འདིར་ནི་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ཅིག་སྟེ་གང་གི་ལྟར་ན་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་གང་གི་ལྟར་ན། ལས་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པ་དེའི་ལྟར་ན་ནི། གང་གི་ཕྱིར་ལས་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་ཏེ་མི་འགག་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་འགགས་པ་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མི་འགལ་བ་དེའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་སོགས་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང་། ལས་ལས་འབྲས་བུ་འདི་འབྱུང་བར་ནུས་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ལར་ལས་གཉིས་བྱས་པ་འགགས་ནས་ཡུན་རིང་པོ་བསྐལ་པ་མང་པོ་ལོན་པ་ལས་ཀྱང་། ལས་ལས་འབྲས་བུ་ཡང་དག་པ་སྟེ་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་མི་འཁྲུལ་བར་འབྱུང་བར་རིག་པར་གྱིས་ཤིག །དེ་ལྟར་ན་ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་ལས་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ནི་སྔར་བཞིན་བརྩད་པའི་ལན་སྨྲ་བ་པོ་བཞི་གས་ཀྱང་། ལས་ལ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཁས་ལེན་ཞིང་། ལས་བྱས་པའི་འོག་ཏུ་འགགས་པ་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལ་སློབ་དཔོན་འདིས་དེ་འདྲ་བའི་འགགས་པ་ཡིན་ཀྱང་ཀུན་གཞི་སོགས་ཁས་ལེན་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེས་ལན་འདེབས་པ་མི་རིགས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལས་སྐྱེ་བ་དང་ འགགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །ལན་འདེབས་ཚུལ་དེ་ཉིད་འཕགས་པའི་བ
Chinese
有些人认为，所谓的“业二之得”，是指与二者（业与得）不同的、不相应的某种东西。有些人则认为，业的习气所熏染的阿赖耶识的相续，因此，即使业已灭尽，业在很久之后产生果报也不矛盾。因为业在阿赖耶识上留下习气，习气是业的果报，同类相续传递，最终产生果报，所以最初的业的果报是从相续中产生的。同样，对于其他三种情况也应了解。其中第一种是一些唯识宗的人。第二种是经量部，这是观音寂护所说的，是不同于克什米尔经量部的一种。第三种也是经量部中的一种。第四种没有明确说明，但如果与《俱舍论》的第九品相符，那么似乎是经部宗和克什米尔经量部的共同观点。克什米尔人虽然承认“得”，但不认为“得”是从所获得的法之外的二者所产生的，而这里则认为如此，这就是“根据谁的观点”的意思。根据应成派中观的观点，业不是由自身产生的，根据这种观点，因为业的自性是不灭的，从自性不灭的业中产生果报并不矛盾，因此即使不承认阿赖耶识等，业也能产生果报。因此，在某些有情相续中，即使做了业之后已经灭尽，经过了漫长的许多劫，业也能产生真实的果报，即因果不虚。这样一来，在这个观点上，业和果报的关系就非常合理了。这些的意义是，即使像之前那样被四位论者诘难，他们也承认业的生和灭是由其自相成就的，并且认为业做完之后灭尽是自性成就的。对此，这位论师反驳说，即使是这样的灭尽，承认阿赖耶识等也没有过失，这是不合理的，因为自性成就的方式是没有业的生和灭的。这就是反驳。这种回答的方式本身就是圣
English
Some people think that the so-called "attainment of two karmas" refers to something that is different from the two (karma and attainment) and is not corresponding. Some people think that the continuum of consciousness is influenced by the habits of karma, so even if the karma has ceased, it is not contradictory for the karma to produce results after a long time. Because karma leaves habits on the alaya consciousness, the habits are the result of karma, and the same kind of continuum transmits, and finally produces results, so the result of the initial karma is produced from the continuum. Similarly, the other three situations should also be understood. The first of these is some Mind-Only School people. The second is the Sautrāntika School, which is said by Avalokitaśāntarakṣita, which is different from the Kashmir Sautrāntika School. The third is also one of the Sautrāntika School. The fourth is not clearly stated, but if it is consistent with the ninth chapter of the Abhidharmakośa, then it seems to be the common view of the Sutra School and the Kashmir Sautrāntika School. Although the Kashmiris admit "attainment," they do not think that "attainment" is produced by the two things other than the dharma to be attained, but here it is thought to be so, which is the meaning of "according to whose view." According to the view of the Prasangika Madhyamaka, karma is not produced by itself. According to this view, because the nature of karma is not extinguished, it is not contradictory to produce results from karma whose nature is not extinguished, so even if the alaya consciousness etc. are not admitted, karma can produce results. Therefore, in the continuum of some sentient beings, even if the karma has been done and extinguished, and many kalpas have passed, the karma can produce true results, that is, the cause and effect are not false. In this way, in this view, the relationship between karma and result is very reasonable. The meaning of these is that even if they are questioned by the four debaters as before, they also admit that the arising and ceasing of karma are accomplished by their own characteristics, and they think that the extinguishing after the karma is done is accomplished by nature. In response, this teacher refutes that even if it is such an extinction, it is not a fault to admit the alaya consciousness etc., which is unreasonable, because there is no arising and ceasing of karma in the way of self-nature accomplishment. This is the refutation. This way of answering is itself holy.