Tibetan
་གྲུབ་པའི་གཞན་མིན་པའི་ཕྱོགས་ལ། དེ་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མི་འགལ་བ་དེའི་ཕྱིར་མྱུ་གུ་ཡོད་པའི་ཚེ་ས་བོན་ཞིག་པ་སྟེ་དེའི་རིགས་བརྒྱུད་ཆད་པས་ཆད་པ་སྤངས་སོ། །མྱུ་གུའི་དུས་སུ་ས་བོན་འགགས་པ་ལན་མང་དུ་བཤད་པས། ས་བོན་ཞིག་པའི་དོན་འགྲེལ་པས་ས་བོན་རྒྱུན་ཆད་པ་ལ་བཤད་ཅིང་། ས་བོན་མི་འཇིག་པ་བཀག་པར་གསུངས་པས། ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་ཆད་པ་ཞེས་པ་དེའི་རིགས་བརྒྱུད་ཆད་པ་ལ་བཞེད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་ས་མྱུག་གཉིས་གཅིག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མིན་པས་ས་བོན་དེ་ཉིད་མྱུ་གུར་འཕོས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། མྱུ་གུའི་དུས་ན་ས་བོན་མི་འཇིག་པ་བཀག་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡང་། མྱུ་གུའི་ཚེ་ས་བོན་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་པར་མི་བྱ་བས་རྟག་པར་ཡང་བཀག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བཤད་པ་ནི་རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལས། ས་བོན་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་ཇི་བཞིན་ཏེ། །ས་བོན་གང་ཡིན་མྱུ་གུ་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་མིན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟར་རྟག་མིན་ཆད་མིན་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནོ། །དེ་དག་གི་དོན་ནི་ས་བོན་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ས་བོན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་མྱུ་གུ་ཡང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་འབྱུང་བ་ན་ས་བོན་ལས་ཉིད་དུ་སྟེ་ནས་འབྱུང་བ་མི་རུང་བས། ས་མྱུག་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་གོ་སྙམ་ན། མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་གཞན་ནས་འབྱུང་བ་མིན་ཀྱང་ས་བོན་དེ་ཉིད་མྱུ་གུར་ འཕོས་པ་མིན་ནོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མྱུ་གུ་དེ་ས་བོན་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་དང་། རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་དེ་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲ་བའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཅར་ཡང་བཀག་པ་ན་མྱུ་གུའི་རང་བཞིན་དེ་རྟག་ཆད་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་དུ་གསལ་བར་བྱས་སོ། །དོན་འདི་ཉིད་མདོ་དེ་ཉིད་ལས། འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་མ་རིག་རྐྱེན་ཅན་ཏེ། །འདུ་བྱེད་དེ་དག་དེ་ཉིད་དུ་ཡོད་མིན། །འདུ་བྱེད་མ་རིག་འདི་གཉིས་སྟོང་པ་སྟེ། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་གཡོ་བ་དང་བྲལ་བ། །ཞེས་བྱ་བས་བཤད་དེ། རྐང་པ་དང་པོས་ནི་འདུ་བྱེད་མ་རིག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་གཏན་ཚིགས་དང་། གཉིས་པས་ནི་འདུ་བྱེད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མིན་ཞེས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་། གསུམ་པས་ནི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་སྟོང་པར་བསྟན་ལ། བཞི་བས་ནི་སྟོང་ཚུལ་སྟོན་ཏེ། གཡོ་བ་ནི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་དང་བྲལ་བ་ནི་འདུ་བྱེད་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་སྟོང་པའོ། །དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་བྲལ་ལོ་ཞེས་དགག་བྱའི་ཁྱད་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མེད་པ་དང་དོན་འདྲའོ།
Chinese
在已成立的非他方中。由于那二者在因果上不相违背，所以在有苗芽时，种子坏灭，即其种姓断绝，从而断除了断灭。在苗芽之时，种子止息已多次宣说。解释种子坏灭之义时，说为种子相续断绝，并且宣说了遮止种子不坏灭。因此，所谓种子相续断绝，是指其种姓断绝。因为种子和苗芽二者不是一体存在，所以种子本身没有转移成苗芽。也正因为在苗芽之时，遮止了种子不坏灭。所以在有苗芽时，不能说有种子，因此也遮止了常有。如此宣说，如《广大游舞经》云：若有种子如苗芽，何者是种非是芽，非异非一如是性，不断不常法性尔。所说之义是，如果种子存在，那么具有种子之因的苗芽也会如实生起。在它生起时，不能说苗芽是从种子本身生起的。如果认为种子和苗芽二者本体是一，那么，虽然苗芽不是从种子之外生起的，但种子本身并没有转移成苗芽。那是什么原因呢？因为苗芽不是从种子以自性成立的他体生起的，也不是自性一体的。像这样的两种观点都遮止了，苗芽的自性就显现为远离常断的法性。此义在彼经中也说：诸行皆是无明缘，彼等诸行非即彼，诸行无明此二空，自性离动无有性。第一句是说诸行依赖无明而生起的理由，第二句是说诸行不是它本身存在的所立，第三句是说因果二者皆空，第四句是显示空性之理，动是显现造作，离动是诸行以诸行而空。这也是显示了远离自性成立的所破差别，与非彼本身存在意义相同。
English
In the non-other side that is established. Because the two are not contradictory in terms of cause and effect, when there is a sprout, the seed is destroyed, that is, its lineage is cut off, thus eliminating annihilation. It has been said many times that the seed ceases at the time of the sprout. When explaining the meaning of the seed's destruction, it is said that the seed's continuity is cut off, and it is also said that the seed's non-destruction is prohibited. Therefore, the so-called seed's continuity being cut off refers to the cutting off of its lineage. Because the seed and the sprout do not exist as one entity, the seed itself does not transform into the sprout. Also, because the non-destruction of the seed is prohibited at the time of the sprout, one should not say that there is a seed when there is a sprout, thus also prohibiting permanence. As explained in this way, the Larger Play Sutra says: If there is a seed, it is like a sprout. What is the seed is not the sprout itself. It is neither different nor the same, such is the nature. It is neither continuous nor permanent, such is the nature of phenomena. The meaning of this is that if a seed exists, then the sprout, which has the seed as its cause, will also arise as it is. When it arises, it is not permissible for the sprout to arise from the seed itself. If one thinks that the seed and the sprout are one entity, then, although the sprout does not arise from something other than the seed, the seed itself does not transform into the sprout. What is the reason for this? Because the sprout is not born from the seed as a self-established other, nor is it of the same nature. When both such views are prohibited, the nature of the sprout is revealed as the dharma nature that is free from permanence and annihilation. This meaning is also stated in the same sutra: All actions are conditioned by ignorance. Those actions are not the same as it. These two, actions and ignorance, are empty. By nature, they are free from movement and have no essence. The first line states the reason why actions arise dependent on ignorance, the second line states the thesis that those actions do not exist as it itself, the third line shows that both cause and effect are empty, and the fourth line shows the way of emptiness, movement is the manifestation of fabrication, and freedom from movement is that actions are empty by actions. This also shows the distinction of what is to be refuted, which is freedom from self-establishment, which has the same meaning as not existing as itself.
Tibetan
།མདོ་དེའི་དོན་བསྟན་བཅོས་རྩ་ཤེ་ལས་ཀྱང་། གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་བའང་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཕྱིར་རྟག་མིན་ཆད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་པར་འདོད་པ་དགག་པ་ དང་། དེ་ལྟར་བཀག་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་དངོས་པོའི་འཇིག་རྒྱུར་ཐལ་བས་དགག །ཐ་སྙད་བདེན་པ་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་ཐལ་བས་དགག །དོན་དམ་པའི་སྐྱེ་བ་མི་ཁེགས་པར་ཐལ་བས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་ཆོས་འགའ་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་དགོས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དོན་འདི་ངེས་པར་ཁས་བླང་དགོས་ཞེས་སྨྲ་བར་རིགས་ཀྱི། འདི་ལ་ཁས་ལེན་གཞག་ཏུ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་བཟློག་སྟེ་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་གལ་ཏེ་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་ནི། རྣལ་འབྱོར་པས་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཚེ། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། མཉམ་གཞག་གིས་གཟུགས་སོགས་རྣམས་མ་དམིགས་པ་དགོས་ལ། དེ་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན་མཉམ་གཞག་གིས་དམིགས་དགོས་པ་ལས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་དེ་རྣམས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་ན་ནི་དངོས་པོ་དེ་རྣམས་མཉམ་གཞག་གི་སྔར་ཡོད་པ་ཕྱིས་མེད་པའི་འཇིག་པ་སྟེ་ཞིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འཇིག་པ་ལ་མཉམ་གཞག་ཉིད་རྒྱུར་འགྲོ་དགོས་ པས། ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྟོང་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་འཇིག་པ་དང་དེ་ལ་སྐུར་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་ཡང་མིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ནི་ཡོད་པ་མིན་པས། དུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་ཁས་བླང་བར་མི་བྱའོ། འདི་ལ་དབུ་མ་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་བ་ཁས་ལེན་པ་རྣམས། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ཀྱང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མི་འགྲོ་བར་འདོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས། གཟུགས་སོགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་པས་དམིགས་མི་དགོས་སོ། །ཞེས་སྨྲ་མོད་ཀྱང་།
Chinese
而且，该经的意义在论著根本慧论中也说：依赖于何而生者，彼暂时非为彼，非异于彼者，故不断亦不常。如是说。第四部分分二：破斥认为以自性成立存在，以及，对于如是破斥而息诤。第一部分分三：以圣者等持成为事物坏灭之因太过而破斥，以世俗谛不耐理智观察太过而破斥，以胜义谛之生不被遮止太过而破斥。第一，如是任何法皆无自性生，此必须无疑地承诺。如是说，故应说必须承诺此义，不应反过来说不可于此安立承诺。若非如此，若色与受等之自性，以自之体性成立之自性，依赖因与缘而生，则瑜伽士现量证得诸法以自性成立而空性之时，将以诽谤事物自性之方式而证悟空性，因为等持必须不缘色等，若彼等以自性成立，则等持必须缘，然不缘故，彼时彼等事物将不复存在。若彼等不存在，则彼等事物成为等持之前存在之后消失之坏灭。故对于如是坏灭，等持本身必须成为因，犹如锤等成为瓶等之坏灭之因一般，见空性亦成为事物自性坏灭及诽谤彼之因，则此亦非理，故事物之自性成立是不存在的，故于一切时皆不应承诺自性生。于此，中观派承认以自性成立之生者，以自性成立然不成为实有成立之理由，若色等以自性成立，则以现量见彼真实性故，不必缘。如是说，然。
English
Moreover, the meaning of that sutra is also stated in the root verses of the treatise: That which arises in dependence on what, that is temporarily not that itself, nor is it other than that, therefore it is neither permanent nor annihilated. Thus it is said. The fourth part has two sections: refuting the assertion that things exist by their own nature, and refuting arguments against that refutation. The first part has three sections: refuting by arguing that the samadhi of the noble ones would become the cause of the destruction of things, refuting by arguing that conventional truth would be too vulnerable to rational analysis, and refuting by arguing that the ultimate birth would not be prevented. First, it must be undoubtedly accepted that no dharma whatsoever arises by its own nature. As it is said, it is appropriate to say that this meaning must be accepted, but it should not be said in reverse that acceptance cannot be established here. If it is not so, if the own-nature of forms, feelings, etc., that is, the own-nature established by its own essence, arises in dependence on causes and conditions, then when a yogi directly realizes that all dharmas are empty of being established by their own nature, he will realize emptiness in the manner of denigrating the own-nature of things, because samadhi must not apprehend forms, etc., and if those are established by their own nature, then samadhi must apprehend them, but since it does not apprehend them, then those things will cease to exist. If those do not exist, then those things will become destruction, that is, annihilation, existing before samadhi and then disappearing. Therefore, for such destruction, samadhi itself must become the cause, just as a hammer, etc., is the cause of the destruction of a vase, etc., seeing emptiness also becomes the cause of the destruction of the own-nature of things and the denigration of it, then that is also unreasonable, therefore the establishment of the own-nature of things is non-existent, therefore one should not assert self-origination at all times. Here, those Madhyamikas who assert self-origination, for the reason that although it is established by its own nature, it does not become truly established, if forms, etc., are established by their own nature, then because they see that very reality directly, they do not need to be apprehended. Thus they say, but.