Tibetan
བཞིན་ཉིད་དུ་རབ་གྲུབ་འགྱུར། །ཞེས་གསལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲ་བའི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཁས་ལེན་ཀྱང་རང་རྒྱུད་པར་མི་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། རྒྱས་པར་གཞན་དུ་ཡང་ཡང་བཤད་ཟིན་པས་མ་སྤྲོས་སོ། །འོ་ན་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སྤྱིར་དགག་པ་ནི་བློས་དགག་བྱ་དངོས་སུ་བཅད་ནས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། །རང་མ་ཡིན་བཅད་པ་ལྟ་བུ་དངོས་པོ་ལ་དགག་བྱ་བཅད་པ་ཙམ་དགག་པ་མིན་ལ། ཆོས་ཉིད་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་ལྟ་བུ་སྒྲས་དགག་བྱ་དངོས་སུ་མ་བཅད་ཀྱང་དེའི་དོན་བློ་ལ་འཆར་བ་ན། སྤྲོས་པ་བཅད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འཆར་བ་རྣམས་དགག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཉིས་ལས་མེད་དགག་ནི་བློས་དགག་བྱ་དངོས་སུ་བཅད་ནས་ཆོས་གཞན་མི་འཕེན་པའམ་མི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བྲམ་ཟེས་ཆང་འཐུང་དུ་རུང་མི་རུང་དྲིས་པ་ན། ཆང་མི་བཏུང་ངོ་ཞེས་པ་ནི་ཆང་འཐུང་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་གྱི། །དེ་ལས་གཞན་པའི་བཏུང་བ་བཏུང་ངོ་ཞེའམ་མི་བཏུང་ངོ་ཞེས་མི་སྒྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །མ་ཡིན་དགག་ནི་བློས་དགག་བྱ་བཅད་ནས་ཆོས་གཞན་འཕེན་པའམ་སྒྲུབ་ པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་གཅིག་དམངས་རིགས་སུ་སྟོན་འདོད་པ་ན་འདི་བྲམ་ཟེ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི། བྲམ་ཟེ་བཀག་པ་ཙམ་མིན་གྱི་བྲམ་ཟེ་ལས་གཞན་པ། དེ་ལས་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པས་དམན་པའི་དམངས་རིགས་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པ་ལྟ་བུའོ། །ཆོས་གཞན་འཕེན་པ་ལ་དངོས་དང་ཤུགས་དང་སྐབས་ཀྱིས་འཕངས་པ་གསུམ་སྟེ། དང་པོ་ནི། བདག་མེད་པ་ཡོད་ཅེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་དགག་བྱ་གཅོད་པ་དང་། ཆོས་གཞན་འཕེན་པ་གཉིས་ཀ་ཚིག་གཅིག་གིས་སྒྲུབ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། མཆོད་སྦྱིན་ཚོན་པོ་ཉིན་པར་མི་ཟ་བ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་དོན་གྱིས་བསྟན་པའོ། །དེ་གཉིས་ནི་དངོས་ཤུགས་ལ་འཕངས་པ་རེ་རེ་བ་ཡིན་ལ། གཉིས་ཀ་ལྡན་པ་ནི་མཆོད་སྦྱིན་ཚོན་པོ་ཉིན་པར་མི་ཟ་བ་རིད་པ་མིན་པ་ཡོད་ཅེས་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། སྐྱེས་བུ་ཞིག་རྒྱལ་རིགས་དང་བྲམ་ཟེ་གང་རུང་གཅིག་ཏུ་ངེས་ཤིང་ཁྱད་པར་མ་ངེས་པའི་སྐབས་སུ། འདི་བྲམ་ཟེ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་རང་གི་ཚིག་གིས་མི་སྟོན་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་སྒྲོན་མའི་འགྲེལ་བཤད་དུ་དྲངས་པ་ལས། དགག་པ་དོན་གྱིས་བསྟན་པ་དང་། །ཚིག་གཅིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་། །དེ་ལྡན་རང་ཚིག་མི་སྟོན་པ། །མ་ཡིན་གཞན་པ་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ཁ་ཅིག་གཞི་སྒྲུབ་པ་དང་ཚོགས་ན་མེད་དགག་མིན་པར་སྨྲ་བ་མི་འཐད་དེ། བྲམ་ཟེ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་བྲམ་ཟེས་ཆང་མི་འཐུང་བ་ དགག
Chinese
因為清楚地說了「將完全成就如是之性」。像那樣的所立和能立即使承認，也不會變成自續派的理由是，因為已經在其他地方詳細地多次講述過了，所以不再贅述。那麼，兩種遮破的特徵是怎樣的呢？一般來說，遮破是以心識實際斷除所遮破的事物後才被理解的，因此，像斷除自性不存在那樣，僅僅斷除事物上的所遮破並非遮破，像法性和勝義諦真諦那樣，即使語詞沒有實際斷除所遮破，但其意義在心中顯現時，以斷除戲論的形態顯現的那些都是遮破。其中，非有遮是心識實際斷除所遮破的事物後，不引出或不成立其他法，例如，婆羅門詢問飲酒是否可以時，回答說「不飲酒」，這僅僅是斷除了飲酒的行為，但並不成立除此之外的飲品可以飲用或不可以飲用。非遮是心識斷除所遮破的事物後，引出或成立其他法，例如，想要將某人顯示為賤民時，說「此非婆羅門」，這不僅僅是遮止了婆羅門，而且成立了其為婆羅門之外的，比婆羅門在聞思等方面更低劣的賤民。引出其他法有直接、間接和依據情況三種方式。第一種是，像「無我存在」那樣，斷除所遮破和引出其他法都是用一句話來成立的。第二種是，像「祭祀者不於白天進食」那樣，是用意義來表示的。這兩種是直接和間接引出的單一情況，而兩者都具備的是，像「祭祀者不於白天進食，且非瘦弱存在」那樣。第三種是，在某人被確定為國王或婆羅門之一，但其具體特徵尚未確定的情況下，說「此非婆羅門」，這並非用自己的語言來表示，如《般若燈論》的注釋中所引用的：遮破以意義來表示，一句話成立，具備這些且不用自己的語言表示，非遮是其他，其他是。有些人認為，如果與基共同成立，則不是非有遮，這種說法是不合理的，因為婆羅門是成立的，所以婆羅門不飲酒是遮破。
English
Because it is clearly stated that "will completely accomplish suchness as it is." The reason why even admitting such a thing to be proven and a means of proof does not turn into a Svatantrika is that it has been explained in detail elsewhere many times, so I will not elaborate. So, what are the characteristics of the two negations? In general, negation is to be understood after the object to be negated is actually cut off by the mind. Therefore, like cutting off non-self, merely cutting off the object to be negated on the object is not negation. Like the nature of phenomena and the ultimate truth, even if the words do not actually cut off the object to be negated, but its meaning appears in the mind, those that appear in the form of cutting off elaboration are negations. Among them, non-affirming negation is when the mind actually cuts off the object to be negated and does not bring out or establish other dharmas. For example, when a Brahmin asks whether it is permissible to drink alcohol, the answer is "I do not drink alcohol," which is only a complete cutting off of the act of drinking alcohol, but it does not establish that other drinks can or cannot be drunk. Affirming negation is when the mind cuts off the object to be negated and brings out or establishes other dharmas. For example, when one wants to show someone as a low caste, saying "This is not a Brahmin" is not merely negating the Brahmin, but it establishes that he is other than a Brahmin, a low caste inferior to a Brahmin in terms of learning and so on. There are three ways to bring out other dharmas: directly, indirectly, and according to circumstances. The first is like "selflessness exists," where both cutting off the object to be negated and bringing out other dharmas are established in one sentence. The second is like "the sacrificer does not eat black food during the day," which is expressed by meaning. These two are single cases of direct and indirect bringing out, and the combination of both is like "the sacrificer does not eat black food during the day and is not thin." The third is when a person is determined to be either a king or a Brahmin, but his specific characteristics are not yet determined, saying "This is not a Brahmin," which is not expressed in one's own words, as quoted in the commentary on the Lamp of Wisdom: Negation is expressed by meaning, one word establishes, possessing these and not expressing in one's own words, affirming negation is other, other is. Some say that if it is established together with the basis, it is not a non-affirming negation, which is unreasonable, because Brahmin is established, so Brahmin does not drink alcohol is a negation.
Tibetan
་བྱ་བཅད་ཙམ་ཡིན་པ་མི་འགོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་མངོན་གྱུར་ཡིན་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པ་མི་འགོག་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་དག་གཞི་དང་ཚོགས་ན་ཆོས་གཞན་འཕངས་སོ་ཞེས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། བྲམ་ཟེ་ལྟ་བུ་ནི་ཆོས་གཞན་འཕེན་མི་འཕེན་རྩི་བའི་གཞི་ཡིན་གྱི། འཕངས་པའི་ཆོས་གཞན་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འཕགས་པའི་དམ་བཅའ་གཞི་འདིར་བཀོད་པ་ནི། འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་འབྱུང་བ་མིན་པ་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་གཞན་དག་ལས་ལྟ་འབྱུང་བ་ག་ལ་ཞིག་སྟེ་དེ་མེད་པ་དང་། རང་གཞན་གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། རྒྱུ་མེད་པར་ནི་འབྱུང་བ་ག་ལ་ཡོད་དེ་མེད་དོ། །དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་ན་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་གང་རུང་གིས་ཁྱབ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་ལ་རྒྱུ་ཡོད་མེད་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་ཅིང་། རྒྱུ་ཡོད་པ་ལ་རང་གཞན་རེ་རེ་བ་དང་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་གསུམ་དུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་པས་དམ་བཅའ་བཞིས་ཆོག་གོ །གཉིས་པ་ལ་བཞི། བདག་སྐྱེ་དགག་པ། གཞན་སྐྱེ་དགག་པ། གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པ། རྒྱུ་མེད་པར་སྐྱེ་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འགྲེལ་པ་མཛད་པའི་རིགས་པས་དགག་པ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་རིགས་པས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་འདོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་མཁན་གྱི་ལུགས་དགག་པ། གྲུབ་མཐས་ བློ་མ་བསྒྱུར་བའི་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པར་བསྟན་པ། དེ་ལྟར་བཀག་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རང་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ངོ་བོ་གཅིག་པའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་ན་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བ་དང་། ངོ་བོ་གཅིག་པ་ལས་སྐྱེ་ན་རིགས་པ་དང་འགལ་བ་དང་། དེ་དག་གི་ཉེས་སྤོང་གི་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལས་མི་སྐྱེ་བ་འདི་རྒྱུ་མཚན་གང་ལས་ངེས་ཤེ་ན། སྐྱེ་བཞིན་པ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བའི་བྱེད་པ་པོ་མྱུ་གུ་དེ་ནི། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་འབྱུང་ན་དེ་ལྟར་འབྱུང་བ་ལ་འབྱུང་དགོས་པའི་ཡོན་ཏན་ལྷག་པོ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མྱུ་གུའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་ཉིད་སྔར་རྒྱུའི་དུས་ནས་ཐོབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་གྲངས་ཅན་པ་རྣམས་རྒྱུ་རྐྱེན་ཕན་ཚུན་སོ་སོ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་འབྲས་བུ་ཐུན་མོང་བ་གཅིག་ནི་ཡོད་ལ། དེ་ཡང་རྒྱུ་རྐྱེན་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་གཙོ་བོ་གཅིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་ན་མི་རུང་བ
Chinese
因为这不妨碍仅仅是遮止（བྱ་བཅད་ཙམ་ཡིན་པ་，字面意思：行为的遮止）。例如，声音是显现的，不妨碍声音是无常的，是隐蔽的。其他宗派说，在基和合集时，会抛弃其他的法，这也是不合理的。比如婆罗门，是计算是否抛弃其他法的基础，但不是被抛弃的其他法。因此，圣者的誓言被安置于此基础之上：果不是从它自身的自性中产生的；也不是从以自性成立的其他因中产生的，怎么会产生呢？那是不存在的；也不是从自己和他者两者产生的；没有因，怎么会有产生呢？那是不存在的。如果事物以自性成立存在，那么它必然被四种生中的任何一种所遍及。因为自性生可以确定为有因和无因两种，有因的可以确定为从自己、他者各自以及两者聚合而生三种，所以四种誓言就足够了。第二（品）有四（部分）：破斥自生，破斥他生，破斥从二者生，破斥无因而生。第一（部分）有二（方面）：以解释论著的理证破斥，以根本慧论的理证破斥。第一（方面）有三（部分）：破斥想要证悟真如的宗派师的观点，显示即使在没有被宗派转变的世俗中也是不存在的，归纳总结以上破斥的意义。第一（部分）有二（方面）：破斥从与自己本体相同的因中产生，破斥因和果二者本体相同。第一（方面）有三（部分）：如果从本体相同的因中产生，则会陷入无意义的过失；如果从本体相同的因中产生，则与理证相违背；以及破斥对这些过失的辩解。第一（部分）是：事物不是从自身产生的，这是由什么理由确定的呢？正在产生的，作为产生的行为的作者的苗芽，如果是从它自己的本体中产生的，那么这样产生没有任何需要产生的额外功德，因为苗芽的自身本体在先前因位时就已经获得了。对此，数论派认为，对于相互各自不同的因缘来说，有一个共同的果，而且，如果因缘没有一个具有相同自性的主物跟随，那是不行的。
English
Because it does not prevent merely being a cessation of action. For example, the fact that sound is manifest does not prevent the fact that sound is impermanent and hidden. Others say that when the base and aggregates are together, other dharmas are abandoned, which is also unreasonable. For example, a Brahmin is the basis for calculating whether or not other dharmas are abandoned, but is not the other dharma that is abandoned. Therefore, the vow of the noble ones is placed on this basis: the result does not arise from its own nature; nor does it arise from other causes established by its own characteristics, how could it arise? That is non-existent; nor does it arise from both self and other; without a cause, how could there be arising? That is non-existent. If things exist established by their own nature, then they are necessarily pervaded by any of the four kinds of arising. Because self-arising can be determined to be either with or without cause, and with cause can be determined to be three kinds of arising from self, other, and both together, therefore four vows are sufficient. The second (chapter) has four (parts): refuting self-arising, refuting other-arising, refuting arising from both, refuting arising without cause. The first (part) has two (aspects): refuting with the reasoning of the commentary, refuting with the reasoning of the Fundamental Wisdom. The first (aspect) has three (parts): refuting the views of the sectarian teachers who want to realize Suchness, showing that it does not exist even in conventional terms that have not been transformed by sectarianism, and summarizing the meaning of the above refutations. The first (part) has two (aspects): refuting arising from a cause that is the same entity as oneself, and refuting that the cause and result are the same entity. The first (aspect) has three (parts): if arising from a cause that is the same entity, it would entail meaninglessness; if arising from the same entity, it would contradict reason; and refuting the answers to those objections. The first (part) is: From what reason is it certain that things do not arise from themselves? The sprout that is arising, the agent of the act of arising, if it arises from its own entity, then there is no additional quality that needs to arise in order to arise in this way, because the very entity of the sprout has already been obtained from the previous causal stage. In this regard, the Samkhyas believe that for causes and conditions that are mutually distinct, there is one common result, and that it is not permissible for the causes and conditions not to be followed by one chief entity with the same nature.