Tibetan
་བཀག་ཅིང་། འགྲེལ་པར་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་བདག་དམིགས་པར་གསུངས་པས། ངའོ་སྙམ་པ་ཙམ་ཞིག་སྐྱེ་བའི་དམིགས་པའི་ང་ཙམ་དང་། གང་ཟག་ཙམ་ཞིག་ལ་དམིགས་པར་བྱའོ། །རྣམ་པ་ནི་རང་འགྲེལ་ལས། ངར་འཛིན་པས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་ཉེ་བར་བརྟགས་ནས། འདི་ཉིད་དུ་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་ཅིང་། ཞེས་གསུངས་པས་ང་དེ་བདེན་པར་གྲུབ་པར་འཛིན་པའོ། །གཞན་ཡང་རང་འགྲེལ་ལས། དེ་ལ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི་ང་དང་ངའི་སྙམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པ་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ངང་གིས་སྐྱེ་བ་དགོས་པས། རྒྱུད་གཞན་གྱི་གང་ཟག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་ལྷན་སྐྱེས་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཡིན་ཀྱང་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་མིན་ནོ། །ང་དང་ངའི་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་ཞུགས་ཞེས་པས་ནི་ང་ཙམ་དང་ང་ཡི་བ་ཙམ་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཡུལ་དུ་སྟོན་པ་མིན་གྱི། དེ་གཉིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་ པ་ཅན་དུ་སྟོན་པའོ། །བདག་གིར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི། ང་ཡི་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི། རང་གི་མིག་སོགས་དམིགས་པར་མི་བཟུང་ངོ་། །རྣམ་པ་ནི་དམིགས་པ་དེ་ལ་དམིགས་ནས་ང་ཡི་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའོ། །འོ་ན་བདག་གི་འདི་ཞེས་ཞེས་པའི་རང་འགྲེལ་ལས། འདི་ནི་བདག་གིའོ་སྙམ་དུ་ངར་འཛིན་པའི་ཡུལ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོའི་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་མིག་ལ་སོགས་པའི་གཞི་ལ་དམིགས་ནས་འདི་ནི་བདག་གི་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ཞེན་པ་བདག་གིར་འཛིན་པར་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་ནི་མིག་སོགས་རྣམས་བདག་གི་བར་མཐོང་ནས་བདག་གི་བ་ལ་བདེན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དོན་ཡིན་གྱི། བདག་གི་བའི་མཚན་གཞི་མིག་སོགས་དམིགས་པར་སྟོན་པ་མིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་འཇིག་ལྟ་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གཉིས་མི་འགལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི། རང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་ཕུང་སོགས་དང་། མིག་རྣ་སོགས་དང་། རྒྱུད་ཀྱིས་མ་བསྡུས་པའི་སྣོད་ལ་སོགས་པའོ། །རྣམ་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་བདག་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་དེ་ནི་འཁོར་བར་འཆིང་བའི་མ་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་དངོས་རྣམས། །ཡང་དག་པར་ནི་རྟོག་པ་གང་། །དེ་ནི་སྟོན་པས་མ་རིག་ གསུངས། །དེ་ལ
Chinese
被遮止，并且经由论典而安立的“我”作为所缘而宣说，因此，应当以仅仅生起“我是”之念的所缘的“我”以及仅仅补特伽罗作为所缘。相状方面，在自释中说：“由于执我者以非有的我存在之念而加以臆测，并且于此真实显现而执著。”因此，“我”被执著为真实成立。此外，在自释中说：“其中，坏聚见是具有“我”和“我的”之念的如此这般的行相的染污慧。”如是所说，由于俱生坏聚见的所缘需要自然生起“我是”之念，因此，执著他相续的补特伽罗以自相成立的俱生补特伽罗我执虽然是俱生的，但不是俱生坏聚见。“具有‘我’和‘我的’之念的行相”并不是指仅仅显示“我”和“我的”的执著方式的对境，而是显示那二者以自相成立而执著的行相。执著为我所有的俱生坏聚见的所缘，仅仅是“我的”本身，而不会执著自己的眼睛等作为所缘。相状是缘于那个所缘，执著“我的”以自相成立。那么，在“这是我的”的自释中说：“这是我的，对于如是执我的对境之外的所有事物的行相而显现执著。”如果以眼睛等为所依，执著“这是我的”而被说成是我所执，那又该如何理解呢？那是说，将眼睛等视为我所，而对于我所真实显现执著的意思，而不是显示我所的体性基础眼睛等作为所缘，如果不是这样，那么坏聚见和法我执二者将会变得不相违。法我执俱生的所缘是，自己和他人的相续的色蕴等，以及眼睛、耳朵等，以及不为相续所摄的器物等。相状如前所说。如是执著二我，是束缚于轮回的无明，如《七十空性论》所说：‘从因和缘所生诸事物，对于真实之如此的分别，彼为导师说为无明。’
English
It is prohibited, and the "I" established through treatises is declared as the object. Therefore, one should take as the object only the "I" that arises with the mere thought of "I am," and only the person. As for the aspect, the self-commentary says, "Because the self-graspers conceive of a non-existent self as existing, and cling to it as truly manifest here." Therefore, the "I" is grasped as truly established. Furthermore, the self-commentary says, "Among them, the view of the aggregates is the wisdom afflicted with the aspect of 'I' and 'mine'." As it is said, since the object of the innate view of the aggregates requires the spontaneous arising of the thought "I am," therefore, although the innate self-grasping of a person who grasps another's continuum as established by its own character is innate, it is not the innate view of the aggregates. "Having the aspect of 'I' and 'mine'" does not mean merely showing the object of the way of grasping "I" and "mine," but rather showing the aspect of grasping those two as established by their own character. The object of the innate view of the aggregates that grasps as mine is merely "mine" itself, and one's own eyes, etc., are not taken as objects. The aspect is that, focusing on that object, one grasps "mine" as established by its own character. Then, in the self-commentary of "This is mine," it says, "This is mine, clinging to the appearance of all things other than the object of such self-grasping." If, based on the eyes, etc., clinging to "This is mine" is said to be grasping as mine, how should that be understood? That is to say, seeing the eyes, etc., as mine, it means clinging to mine as truly manifest, and it does not show the basis of the nature of mine, the eyes, etc., as the object. If it were not so, then the view of the aggregates and the self-grasping of phenomena would not be contradictory. The object of the innate self-grasping of phenomena is the aggregates of form, etc., of one's own and others' continuums, as well as the eyes, ears, etc., and the vessels, etc., that are not included in the continuum. The aspect is as previously explained. Thus, grasping at the two selves is the ignorance that binds one to samsara, as the Seventy Stanzas on Emptiness says: 'Whatever conception arises from causes and conditions, the Teacher declared that to be ignorance.'