Tibetan
ཡང་བཞེད་དོ། །གང་ཟག་རྟོག་པས་བཞག་ལུགས་དེ་ལྟར་ཤེས་ན། ཆོས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྟོག་པས་བཞག་ལུགས་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་གི་འདུ་ཤེས་ནི། །ཤེས་པ་དེ་བཞིན་ཀུན་ལ་བློས་སྦྱར་བྱ། །ཞེས་དང་། འཕགས་པ་སྡུད་པ་ལས་ཀྱང་། བདག་ཇི་འདྲ་དེ་དེ་འདྲར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཤེས། །སེམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཇི་འདྲ་དེ་འདྲར་ཆོས་ཀུན་ཤེས། ཞེས་གསུངས་ཤིང་། རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས་ཀྱང་། སྐྱེས་བུ་ཁམས་དྲུག་འདུས་པའི་ ཕྱིར། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཇི་ལྟ་བར། །དེ་བཞིན་ཁམས་ནི་རེ་རེ་ཡང་། །འདུས་ཕྱིར་ཡང་དག་ཉིད་དུ་མིན། །ཞེས་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །རྐང་པ་དང་པོའི་དོན་ནི་སྐྱེས་བུ་ཁམས་དྲུག་འདུས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །རྐང་པ་གསུམ་པ་དང་བཞི་པའི་དོན་ནི་ཆ་དང་ཆ་ཅན་མེད་པ་མི་སྲིད་པས། ཁམས་རེ་རེ་ཡང་རང་གི་ཆ་དུ་མ་འདུས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དག་ཏུ་སྟེ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མིན་པའོ། །དེ་ཡང་ཆ་ཤས་འདུས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཡིན་ན། ཆ་ཤས་དང་ཆ་ཅན་དེ་དེའི་གཞིར་འཇོག་ཏུ་མི་རུང་ལ། དེ་གཉིས་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཡང་དེའི་གཞིར་མི་སྲིད་པའོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྟོག་པས་བཞག་ལུགས་ཀྱི་ཆ་དེ་ཙམ་ཞིག །ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་བཏགས་པ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ཀྱང་། བུམ་སོགས་རྣམས་དང་ཐག་པའི་སྦྲུལ་གཉིས་ཡོད་མེད་དང་བྱ་བ་བྱེད་པར་ནུས་མི་ནུས་སོགས་ནི་གཏན་མི་འདྲ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ངེས་པར་བྱ་དགོས་མི་དགོས་དང་། ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་མེད་སོགས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པས་བཞག་པ་དེ་ལ་རང་རང་གི་བྱ་བྱེད་འཐད་པ་ནི། ཚིག་དང་དོན་གྱི་འགྲེལ་མཛད་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ཞི་བ་ལྷ་དང་སློབ་དཔོན་འདི་གསུམ་གྱིས་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་གཉིས་ཀྱི་འགྲེལ་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། །དབུ་མའི་ལྟ་བ་མཐར་ཐུག་པའི་དཀའ་ས་ ཡང་འདི་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས། གཟུགས་ཀྱི་དངོས་པོ་མིང་ཙམ་ཕྱིར། །ནམ་མཁའ་ཡང་ནི་མིང་ཙམ་མོ། །འབྱུང་མེད་གཟུགས་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་མིང་ཙམ་ཉིད་ཀྱང་མེད། །ཚོར་དང་འདུ་ཤེས་འདུ་བྱེད་དང་། །རྣམ་ཤེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་དང་། །བདག་བཞིན་དུ་ནི་བསམ་བྱ་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་ཁམས་དྲུག་བདག་མེད་དོ། །ཞེས་དང་། ཐ་སྙད་གདགས་པ་མ་གཏོགས་པར། །གང་ཞིག་ཡོད་དམ་མེད་འགྱུར་བའི། །འཇིག་རྟེན་དོན་དུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་དོན་དམ་པ
Chinese
又如是认为。如果知道了以分别假立人我的方式，那么其他一切法也和以分别假立的方式相同。如《三昧王经》中说：“你如何了知我的认识，同样以智慧应用于一切。”又如《圣者集经》中说：“我如何，如是知一切有情。一切有情如何，如是知一切法。”又如《宝鬘论》中说：“士夫六界聚合故，真实非有为何如，如是界亦一一者，聚合故非真实有。”如是明白宣说了。第一句的意义是，士夫依赖于六界聚合而安立的缘故。第三句和第四句的意义是，因为不存在没有部分和有部分的情况，所以每一个界也依赖于自身众多部分的聚合而安立的缘故，真实地，也就是不是以自己的自性成立的。如果是依赖于部分聚合而安立的，那么部分和有部分就不能作为它的基础，而且与那二者本体各异的，也不能作为它的基础。瓶子等等以分别假立的方式的那部分，虽然和把绳子当作蛇一样，但是瓶子等等和绳子的蛇，在存在与不存在以及能否起作用等方面是完全不同的，因为这二者的名言是否需要确定，以及安立名言是否有损害等等在一切方面都不相同。对于以分别假立的那个，各自的作业合理，在词和义的解释者中，佛护、寂天和这位论师三人，对圣者父子的解释方式是不同寻常的。中观见解最终极的难点也就在这里。如果这样做，那么如《宝鬘论》中说：“色之事物唯名故，虚空亦是唯名尔，无生之色岂能有，是故唯名亦非有。受想行识与，如地等之生起，如我一般当思维，是故六界无我矣。”以及“除了名言安立外，何有存在或变无，世间意义有何在。”如是胜义谛
English
It is also considered so. If one knows how persons are established by imputation, then all other phenomena are also the same as being established by imputation. As it says in the King of Samadhi Sutra: "How you know my perception, apply that same wisdom to everything." Also, as it says in the Noble Collection Sutra: "How I am, know all sentient beings to be the same. How all sentient beings are, know all phenomena to be the same." Also, as it says in the Precious Garland: "Because a person is an aggregation of six elements, how can it be truly existent? Likewise, each of the elements is also not truly existent because it is an aggregation." It is clearly stated as such. The meaning of the first line is that a person is labeled in dependence on the aggregation of six elements. The meaning of the third and fourth lines is that since it is impossible for there to be no parts and a whole, each element is also labeled in dependence on the aggregation of its many parts, so it is not truly existent, that is, it is not established by its own nature. If it is labeled in dependence on the aggregation of parts, then the parts and the whole cannot be established as its basis, and something with a different essence from those two cannot be its basis either. The aspect of how things like pots are imputed by conceptual thought is similar to mistaking a rope for a snake, but the existence or non-existence of pots and the snake in the rope, and their ability or inability to perform functions, are completely different. This is because whether or not it is necessary to define the terms for these two, and whether or not there is harm in applying the terms, are completely dissimilar in every way. That each of the imputations has its own valid function is a unique interpretation of the father and son Nagarjuna and Aryadeva by Buddhapalita, Shantideva, and this teacher among the commentators on words and meanings. This is also the most difficult point of the ultimate view of Madhyamaka. If it is done like that, then as it says in the Precious Garland: "Because the object of form is only a name, space is also only a name. How could form that is unproduced exist? Therefore, even the name is non-existent. Feeling, perception, formation, and consciousness, and the arising of things like earth, should be thought of as like self, therefore the six elements are without self." And: "Apart from the imputation of terms, what exists or becomes non-existent? What is there for the sake of the world?" Thus, the ultimate truth.
Tibetan
ར་མིང་ཙམ་ཡང་མེད་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་ཅི་ཡང་མེད་པར་གསུངས་པ་ལྟར་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་གནས་སོ། །དེ་རྣམས་ལེགས་པར་ཤེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྟེན་ནས་གཞག་དགོས་པ་དང་། བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་དང་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པ་དང་། ཐ་སྙད་གཞན་གྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པའི་རང་དབང་བའི་ངོ་བོ་མེད་པ་དང་། ཆེས་གང་ཡོད་པར་འཇོག་ནའང་བཏགས་དོན་མ་བཙལ་བར་འཇོག་པ་རྣམས་ལེགས་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔར་བཤད་པའི་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་ཙམ་གྱིས་བཞག་པ་མིན་པའི་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི། བདེན་པ་དང་དོན་དམ་པར་དང་ཡང་དག་ཏུ་གྲུབ་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོས་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ ཀྱིས་དང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ལྷན་སྐྱེས་ཡིན་ལ། དེས་བཟུང་བའི་ཞེན་ཡུལ་ནི་བརྟག་པ་མཐའ་བཟུང་གི་བདེན་ཚད་དོ། །དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་བའི་དོན་དམ་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཤེས་དགོས་པ་ནི་འདིར་ཡང་འདྲ་ལ། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་བདེན་པ་སོགས་གསུམ་དུ་གྲུབ་པ་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པར་བཞེད་ཀྱང་། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་སོགས་གསུམ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་བཞེད་དེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་རེ་ཞིག་ལ་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་མི་ནུས་པ་རྣམས། དེ་ལ་བཀྲི་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཆེན་པོར་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡུལ་ཅན་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྟོག་པ་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པ་སྟེ། དེའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ལ་དགག་བྱའི་བདག་ཅེས་བྱ་ལ། དེ་ཉིད་ཁྱད་གཞི་གང་ཟག་གི་སྟེང་དུ་མེད་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་། མིག་སྣ་སོགས་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་གསུངས་པས། རང་བཞིན་དེ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་བདག་གཉིས་ཀྱི་འཛིན་པར་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་ཏེ། བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། དེ་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་མེད་པ་ནི་བདག་མེད་པའོ། །དེ་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བས་གཉིས་སུ་རྟོགས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཏེ། འདི་ཉིད་ ལས་ཀྱང་། ཆོས་དང་གང་ཟག་དབྱེ་བས་རྣམ་གཉིས་གསུངས། ཞེས་བདག་མེད་གཉིས་དགག་བྱའི་སྒོ་ནས་མ་ཕྱེ་བར་གཞི་ཆོས་ཅན་གྱིས་འབྱེད་པར་བཤད་དོ། །བདག་འཛིན་གྱི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ལ་ནི་རྩ་བར་ཕུང་པོ་དམིགས་པ་ཡིན་པ
Chinese
甚至连名字都没有，就像所说的那样，只是在名言中共安立了名字的假名而已。如果能很好地理解这些，就能明白一切法都必须依靠才能安立，依靠才能假立，依靠才能产生，因此没有以自性成立的，也没有不依赖于其他名言而安立的自主的自性，而且无论如何安立存在，如果不寻求所安立的意义就安立，这些都能很好地理解。第二，执着于不是仅仅依靠之前所说的名字的假名而安立的存在，是与生俱来的执着于真实、究竟、如实地成立，以及以自性、以自相、以自性而存在。它所执着的对境是经过辨析而确定的真实性。对于所破，加上究竟的差别，要知道究竟的两种方式，在这里也是一样的。虽然自续派中观师们认为以真实等三种成立的所知是不可能的，但他们认为以自性成立等三种是在名言中存在的。对于那些一时难以轻易证悟的极其细微的真如，善于引导他们的方法，被认为是伟大的智者。因此，诸法的自性不依赖于有境的名言分别，对于不是由它安立的自性本身，就称为所破的“我”。而它不在作为基础的补特伽罗之上，就是补特伽罗无我；不在眼耳等法之上，就是法无我。因此，执着于自性存在于补特伽罗和法之上，就暗示着执着于二我。如《百论释》中说：“所谓我，是指诸事物不依赖于他者的自性。没有它，就是无我。它通过法和补特伽罗的区分而理解为二，即法无我和补特伽罗无我。”就像这样， 从这里也说：“法与补特伽罗，以区分而说二。”这样，没有从所破的角度区分二无我，而是以基础法有法来区分。与生俱来的我执之俱生我见，根本上是以蕴为所缘。
English
There isn't even a name, and as it is said, it only exists as a mere designation of a name in terminology. If one understands these well, one will understand that all phenomena must be established dependently, designated dependently, and arise dependently, and therefore there is no establishment by own nature, and there is no independent own nature that is not established by other terminologies, and no matter how one establishes existence, if one establishes without seeking the meaning of what is established, these can be well understood. Secondly, the grasping at existence that is not merely established by the power of the terminology of names mentioned earlier is the innate grasping at being true, ultimate, and truly established, and existing by own nature, by own characteristic, and by own essence. The object of clinging grasped by it is the truth ascertained by analysis. Regarding the object to be refuted, adding the distinction of ultimate, it is the same here that one must know the two ways of the ultimate. Although the Svātantrika-Mādhyamikas consider it impossible for knowables to be established by the three, such as truth, they consider the three, such as being established by own nature, to exist in terminology. For those who cannot easily realize the extremely subtle suchness for a while, the method of leading them to it is seen as a great skill. Therefore, the nature of phenomena does not depend on the conceptualization of other objective terminologies, and that very nature that is not established by its power is called the "self" to be refuted. And the absence of it on the basis of the individual is the selflessness of the individual, and the absence of it on the phenomena such as eyes and ears is said to be the selflessness of phenomena. Therefore, grasping at the existence of that nature on the individual and phenomena implicitly realizes the grasping at the two selves. As it says in the commentary on the Śataśāstra: "That which is called self is the own nature of things that does not depend on others. The absence of it is selflessness. It is understood as two by the distinction of phenomena and individuals, namely the selflessness of phenomena and the selflessness of individuals." Like this, From this very text: "Phenomena and individuals, are spoken of as two by distinction." Thus, the two selflessnesses are not distinguished from the perspective of the object to be refuted, but are distinguished by the basis, the subject of phenomena. The innate view of self of the innate clinging to self fundamentally focuses on the aggregates.