Tibetan
བྱས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་གཟུགས་ཅན་འགའ་ཞིག་ལ་ཁྱབ་པ་ཁས་བླང་དགོས་ལ། དེ་ལ་ཡང་ཤར་ལ་ཁྱབ་པའི་ཆ་དང་ཕྱོགས་གཞན་ལ་ཁྱབ་པའི་ཆ་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཉིད་ལ་ཡང་ཁྱབ་པའི་ཆ་དུ་མ་དང་། བློ་སྔ་ཕྱི་ཐ་དད་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཆ་ཐ་དད་པ་དུ་མ་ཡོད་ལ། འདུས་མ་བྱས་གཞན་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བས། ཆ་དུ་མ་དང་ཆ་ཅན་གཉིས་ངོ་བོ་ཐ་དད་མི་རུང་བས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང་། དེ་བརྫུན་པ་ལ་རུང་གི་བདེན་གྲུབ་ལ་མི་རུང་བས། སྔར་བཞིན་བཀག་པས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ཞི་བ་འཚོ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་བཞེད་པ་ཡིན་པས། ཆ་དང་ཆ་ཅན་དངོས་པོ་ཁོ་ན་ལ་རྩི་བ་ནི་བློ་གྲོས་ཆུངས་པའི་སྐྱོན་ནོ། །གྲུབ་མཐས་བློ་མ་བསྒྱུར་བ་ལ་གྲགས་པའི་བརྫུན་པ་ནི་དབུ་མ་པ་འདོད་པའི་བརྫུན་པ་དང་དོན་མི་གཅིག་པས་བློས་བཞག་ཀྱང་དེ་དག་ལ་གྲགས་པ་ལྟར་ཡིན་གྱི། རང་ལུགས་ལ་དེ་ཙམ་ལ་བློས་བཞག་ཏུ་མི་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་བློ་ལ་སྣང་བའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མིན་པའི་སྡོད་ལུགས་མེད་ཀྱང་། དེའི་དབང་གིས་བཞག་པའི་སྡོད་ལུགས་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་མིན་པ་ཅིག་ཡོད་པ་ལུགས་འདི་ལ་མི་འགལ་བས། དབུ་མ་པ་གཉིས་ཀྱི་དགག་བྱ་ལ་བློའི་ངོར་མི་འདྲ་བ་ཆེན་པོ་འོང་ངོ་། །དེ་ལྟར་གྱི་གང་ཟག་ལ་ལུགས་འདིའི་བདེན་པ་དང་བདེན་འཛིན་གྱི་ངོས་འཛིན་དང་། དེ་འགོག་པའི་རིགས་པ་མདོར་བསྡུས་ལ་ལེགས་པར་ ཁྲིད་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་བསྟན་ན་ལྟ་བ་དམིགས་ལེགས་པར་ཕྱེད་པར་མཐོང་ནས་འདིར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུགས་འདི་ལ་ཆོས་རྣམས་རྟོག་པའི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་གྱི་འཇོག་ཚུལ་ཤེས་ན། དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་བདེ་བླག་ཏུ་ཤེས་པར་འགྱུར་བས། འདི་ལ་གཉིས། ཆོས་རྣམས་རྟོག་པའི་དབང་གིས་འཇོག་ཚུལ་དང་། དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཉེ་བར་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པ་ལས། སྣ་ཚོགས་ཡིད་དགའ་མེ་ཏོག་ཁ་བྱེ་ཞིང་། །གསེར་གྱི་ཁང་མཆོག་འབར་བ་ཡིད་འོང་བ། །འདི་ན་དེ་ལའང་བྱེད་པ་འགའ་མེད་དེ། །དེ་དག་རྟོག་པའི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཡིན། །རྟོག་པའི་དབང་གིས་འཇིག་རྟེན་རྣམ་བརྟགས་ཏེ། ཞེས་ཆོས་རྣམས་རྟོག་པའི་དབང་གིས་བཞག་པར་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་དང་རྟོག་པའི་དབང་གིས་བཞག་པར་གསུངས་པ་གཞན་ཡང་མང་ངོ་། །རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། འཇིག་རྟེན་མ་རིག་རྐྱེན་ཅན་དུ། །གང་ཕྱིར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གསུངས། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན
Chinese
既然如此，对于所作的虚空，也必须承认它遍及某些有色之物。对于它，也必须承认它有遍及东方的部分和遍及其他方的部分。同样，对于法性，也有许多遍及的部分，以及被前后不同的心识所认识的许多不同的部分。其他无为法也与此类似。既然如此，众多部分和具有部分者二者，其自性不应是不同的，而应是相同的。这在虚假上可以成立，但在真实成立上则不能成立。因此，如前一样遮破，一切所知都将成立为无真实。这样做是寂护论师父子的观点。仅仅将部分和具有部分者视为实有事物，是智慧浅薄的过失。对于未被宗派改变心意的人来说，名言的虚假与中观宗所承认的虚假意义不同，即使是心识安立，对于他们来说也只是如名言一样。但在自宗，不承认仅仅如此就是心识安立。这样，即使没有不依于显现于心识之力的住立方式，但依于它的力量而安立的住立方式，并非仅仅是名称安立，这种观点与此宗并不相违。因此，两位中观论师所破的对象，在心识面前会有很大的不同。对于这样的人，简略地引导此宗的真谛和真执的认识，以及遮破它的理路。之后，如果宣说应成派的宗义，会发现观点能够很好地区分，因此在此宣说。第二，如果在此宗中了解了诸法仅仅是依于分别念之力而安立的方式，那么反过来，执著它的真执就容易了解。因此，此处有二：诸法依于分别念之力而安立的方式，以及宣说反过来执著它的真执。第一，在《近事所问经》中说：‘种种悦意鲜花盛开，黄金妙宫光辉灿烂，于此于彼无有作者，彼等皆是分别所立。以分别念分别诸世间。’这样宣说了诸法依于分别念而安立。宣说一切法仅仅是分别念所安立，以及依于分别念之力而安立的经文还有很多。在《理六十颂》中也说：‘世间以无明为缘故，何故圆满佛陀说？因此’
English
Since that is the case, it must be admitted that the made space also pervades some form. For it, it must also be admitted that it has a part that pervades the east and a part that pervades other directions. Similarly, for the nature of phenomena, there are also many pervading parts, and many different parts that are cognized by different earlier and later minds. Other uncompounded things are also similar to this. Since that is the case, the many parts and the possessor of parts should not be different in nature, but should be the same. This can be established in falsehood, but cannot be established in truth. Therefore, by refuting as before, all knowable things will be established as without truth. Doing so is the view of Shantarakshita and his sons. Merely considering parts and possessors of parts as real things is a fault of small intelligence. For those whose minds have not been changed by tenets, the falsehood of convention is different in meaning from the falsehood that Madhyamikas accept. Even if it is established by mind, it is only like convention for them. But in our own system, we do not accept that just that is established by mind. In that way, even though there is no way of abiding that is not established by the power of what appears to the mind, it is not contradictory to this system that there is a way of abiding that is established by its power, which is not merely a designation by name. Therefore, there will be a great difference in the objects to be refuted by the two Madhyamikas in the face of the mind. For such a person, briefly guide the recognition of the truth and the clinging to truth of this system, and the reasoning that refutes it. After that, if the system of Prasangika is explained, it will be seen that the view can be distinguished well, therefore it is explained here. Second, if in this system one knows the way in which phenomena are established merely by the power of conceptual thought, then conversely, the clinging to truth that grasps it will be easily understood. Therefore, there are two here: the way in which phenomena are established by the power of conceptual thought, and the explanation of the clinging to truth that grasps it conversely. First, in the "Inquiry of Upali" it says: 'Various delightful flowers are blooming, Golden mansions are blazing and pleasing, Here and there are no agents, These are established by the power of thought. The world is distinguished by the power of thought.' Thus it is said that phenomena are established by the power of thought. There are many other sutras that say that all phenomena are merely established by conceptual thought and established by the power of conceptual thought. In the "Sixty Stanzas of Reasoning" it also says: 'Why did the perfect Buddha say that the world is conditioned by ignorance? Therefore'
Tibetan
་འཇིག་རྟེན་འདི། །རྣམ་རྟོག་ཡིན་ཞེས་ཅིས་མི་འཐད། །ཅེས་གསུངས་པའི་དོན་འགྲེལ་པར་འཇིག་རྟེན་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པ་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་བཤད་ཅིང་། བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང་། རྟོག་པ་མེད་པར་འདོད་ཆགས་ལ། །སོགས་ ལ་ཡོད་ཉིད་ཡོད་མིན་ན། །ཡང་དག་དོན་དང་རྟོག་པ་ཞེས། །བློ་དང་ལྡན་པ་སུ་ཞིག་འཛིན། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་དེའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་། རྟོག་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ནས་ཡོད་པ་ཉིད་དང་། རྟོག་པ་མེད་པར་ཡོད་པ་ཉིད་མེད་པ་དེ་དག་ནི། གོར་མ་ཆག་པར་ཐག་པ་བསྡོགས་པ་ལ་བཏགས་པའི་སྦྲུལ་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པར་ངེས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་ཡང་དག་དོན་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའོ། །རྟོག་པ་ནི་དེ་ལ་བལྟོས་ཏེ་སྐྱེ་བའོ། །འགྲེལ་པ་དེར་ཆགས་སོགས་རྣམས་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་བཏགས་པ་ལྟར་གསུངས་པ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། ཆོས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་བཏགས་པ་ལྟར་རྟོག་པས་བཞག་པར་འཆད་པའོ། །དེ་ལ་ཁྲ་བོའི་མདོག་དང་འཁྱིལ་ལུགས་སྦྲུལ་དང་འདྲ་ཞིང་། ཡུལ་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ན་ཐག་པ་ལ་འདི་སྦྲུལ་ལོ་སྙམ་པ་འབྱུང་ངོ་། །དེའི་ཚེ་ཐག་པ་ལ་ཐག་པའི་ཚོགས་པ་དང་ཆ་ཤས་སྦྲུལ་གྱི་མཚན་གཞིར་འཇོག་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས། དེའི་སྦྲུལ་ནི་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་མོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ངའོ་སྙམ་པ་འབྱུང་བ་ན། ཕུང་པོའི་སྟེང་ནས་སྔ་ཕྱིའི་རྒྱུན་གྱི་ཚོགས་པ་དང་། དུས་གཅིག་པའི་ཚོགས་པ་དང་དེའི་ཆ་ཤས་དེའི་མཚན་གཞིར་འཇོག་རྒྱུ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ་རྒྱས་པར་འོག་ནས་འཆད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དང་ཕུང་པོའི་ཆ་དང་ཆ་ཅན་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་དེའི་གཞིར་འཛིན་རྒྱུ་ཡང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས། ང་དེ་ནི་རྟོག་པས་ ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །འདི་ནི་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ས་མིན་ཆུ་མ་ཡིན། །མེ་མིན་རླུང་མིན་ནམ་མཁའ་མིན། །རྣམ་ཤེས་མ་ཡིན་ཀུན་མིན་ན། །དེ་ལས་གཞན་ན་སྐྱེས་བུ་གང་། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་སྐྱེས་བུ་ནི་གང་ཟག་དང་སེམས་ཅན་དང་ང་དང་བདག་གོ །ས་མིན་ནས་རྣམ་ཤེས་མ་ཡིན་པའི་བར་གྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་དྲུག་གི་ཆ་ཤས་དང་། ཀུན་མིན་གྱིས་ཁམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་གང་ཡང་གང་ཟག་ཏུ་འཇོག་པ་བཀག་གོ །ཚིག་ཐ་མས་ཁམས་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་གང་ཟག་ཏུ་འཇོག་པ་བཀག་གོ །དེ་ལྟ་ནའང་གང་ཟག་ཁས་མི་ལེན་པ་ནི་མིན་ལ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་སོགས་གང་ཟག་ཏུ་བཞེད་པ་ཡང་མིན་པས། འགྲེལ་པ་མཛད་པས་བཀྲལ་བ་ལྟར་འཕགས་པ་
Chinese
“此世界，是分别念，为何不应理？”如是说之义，在解释中说世界诸法非以自性成立，仅是分别念所安立。百论中也说：“无分别则于贪等，若有性是有非有，真实义与分别念，有智之人谁执取？”如是说，其解释中也说：“唯有分别念才有有性，无分别念则无有性，彼等决定如绳索上安立之蛇，非以自性成立。”如是说，真实义是以自性成立的，分别念是观待于彼而生的。解释中说贪等如绳索上安立蛇，这只是举例说明，意为其他一切法也如绳索上安立蛇一样，是由分别念所安立的。比如，花绳的颜色和缠绕方式与蛇相似，在视线不清时，就会认为绳索是蛇。此时，绳索上绳索的集合和部分，没有丝毫可作为蛇之基础的，所以那条蛇只是分别念所安立的。同样，依靠蕴而生起“我”的念头时，蕴之上前后相续的集合，同时的集合及其部分，没有丝毫可作为其基础的，这一点将在下文详述。因此，蕴的各部分与整体，也没有丝毫可作为与其本体相异之“我”的基础，所以，那个“我”只是依靠蕴而安立的，并非以自性成立。对此，宝鬘论中也说：“士非地非水，非火非风亦非空，非识亦非一切，彼外何有士？”其中，士是指人、有情、我和我执。从“非地”到“非识”之间，遮止了有情的六界之部分，以“非一切”遮止了将界的集合安立为人。最后一句遮止了将与界本体相异者安立为人。虽然如此，并非不承认人，也不是将阿赖耶识等视为人，如解释者所说，圣者
English
"This world, why is it not reasonable to say that it is conceptual thought?" The meaning of this statement is explained by saying that all phenomena in the world are not established by their own nature, but are merely established by conceptual thought. The Śataśāstra also says, "Without conceptual thought, there is attachment, etc. If existence is existent or non-existent, who with intelligence would grasp the true meaning and conceptual thought?" It is said, and in its commentary it is also said, "Only with conceptual thought is there existence, and without conceptual thought there is no existence. These are definitely like a snake placed on a rope, not established by their own nature." It is said that the true meaning is established by its own nature, and conceptual thought arises in dependence on it. In the commentary, it is said that attachment and so on are like a snake placed on a rope, which is only an example, meaning that all other phenomena are also established by conceptual thought like a snake placed on a rope. For example, the color and winding of a variegated rope are similar to a snake, and when the vision is unclear, one will think that the rope is a snake. At this time, there is not the slightest basis for considering the collection and parts of the rope as a snake, so that snake is merely established by conceptual thought. Similarly, when the thought of "I" arises in dependence on the aggregates, there is not the slightest basis for considering the collection of past and future continuums, the collection of simultaneous moments, and its parts as its basis, which will be explained in detail below. Therefore, there is not the slightest basis for considering the parts and the whole of the aggregates as the basis of "I" that is different in nature from them. Therefore, that "I" is merely established in dependence on the aggregates, and is not established by its own nature. On this, the Ratnāvalī also says, "A person is not earth, not water, not fire, not wind, not space, not consciousness, not all. What person is there other than that?" Among them, a person refers to an individual, a sentient being, "I," and self. From "not earth" to "not consciousness," it negates the parts of the six elements of sentient beings, and "not all" negates the establishment of the collection of elements as a person. The last sentence negates the establishment of something with a nature different from the elements as a person. Even so, it is not that one does not acknowledge a person, nor is it that one considers the Ālaya-vijñāna, etc., as a person. As the commentator says, the noble ones