Tibetan
ད་བཅུའི་ངོས་འཛིན་ནི་ས་བཅུ་པའི་མདོ་འགྲེལ་དང་། བྱང་ས་གཉིས་ཀྱང་མི་མཐུན་པར་སྣང་ལ། དེ་གཉིས་དང་ལུགས་འདི་སྟོང་པ་ཉིད་འགྲེལ་ཚུལ་མི་མཐུན་པས་འདིར་གཞན་དུ་བཤད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་མཚན་མ་མི་འདྲ་བར་སྣང་བ་རྣམས་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་དོན་མེད་པར་ཆོས་ཀུན་འདྲ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཀུན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པར་མཉམ་པ་སྟེ། དེ་གཉིས་ནི་སྤྱིར་བསྟན་པའོ། །གཞན་བརྒྱད་ནི་སྤྱིར་བསྟན་པའི་དོན་དེ་ཉིད་ཁྱད་པར་དུ་ཕྱེ་ནས་སྟོན་པ་སྟེ། སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི་མ་འོངས་པ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་ནི་དུས་གཞན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཆོས་ཀུན་ལ་མཉམ་པའམ་འདྲ་བ་ནི་གཞན་རྣམས་ལའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །དབེན་པ་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་དང་སྐྱེས་པས་སྟོང་པ་སྟེ། དེ་ཡང་མཉམ་ཉིད་གཉིས་པའི་སྐབས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པས་དབེན་པའོ། །དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཡང་འཕྲལ་དུ་ལུང་རིགས་ཀྱིས་བྱས་པ་མིན་གྱི། གདོད་མ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ལྟར་དུ་གནས་པ་ནི་དྲུག་པའོ། །བདུན་པ་ལ་གཉིས་སྣང་གི་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ནི་དང་པོ་དང་སྦྱར་ལ། སྒྲ་དང་རྣམ་རྟོག་གིས་སྤྲོ་བར་མི་ནུས་པ་ལ་ནི་གཉིས་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་རོ། །བརྒྱད་པ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་དེ་ལྟར་སྦྱར་རོ། །དགུ་པ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་དོན་དེ་རྣམས་ངེས་པར་བྱེད་པའི་དཔེའི་རྣམ་གྲངས་མང་པོའོ། །བཅུ་པ་ནི་ཆོས་གང་ལ་ཡང་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོར་མེད་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པར་འདྲ་བའོ། །རྣོ་བ་ནི་ཤེས་རང་མྱུར་བའོ། །རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ནི་ས་བརྒྱད་པའི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སྟེ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བཟོད་པ་འདི་ལ་སྐབས་སྟོབས་ཀྱིས་མི་འདྲ་བ་མང་དུ་སྣང་ངོ་། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པ་ལ་ལུང་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་། འདིར་ས་དྲུག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་ཚུལ་འཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས། ས་དྲུག་པ་ལ་མཉམ་ཉིད་བཅུས་འཇུག་པར་གསུངས་པའི་ལུང་དྲངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་རྣམས་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་འདི་ལ། བདེན་པར་གྲུབ་ཚུལ་དེ་ཇི་འདྲ་ཞིག་ཡིན་པ་དང་། བདེན་པར་འཛིན་ཚུལ་ལེགས་པར་མ་ཤེས་ན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་ངེས་པར་འཕྱུག་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བརྟགས་པའི་དངོས་ལ་མ་རེག་པར། །དེ་ཡི་དངོས་མེད་འཛིན་མ་ཡིན། །ཞེས་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་སྟེ་དགག་བྱའི་སྤྱི་ལེགས་པར་བློ་ལ་མ་ཤར་ན། དགག་བྱ་དེ་མེད་པ་ལེགས་པར་འཛིན་མི་ནུས་པར་གསུངས་པས། མེ
Chinese
关于这十种平等性的认识，与十地经的注释以及《瑜伽师地论》二者似乎并不一致。由于这二者与此处的空性解释方式不同，因此在此处另行解释。其中，第一种是，显现为不相同的相，在圣者的等持中，没有意义，一切法都是相同的。第二种是，一切法不是由其自性成立，而是平等的。这两种是总的说明。其余八种是，将总的说明的意义进行区分而进行阐述，即无生是指未来， 未生是指受其他时间的影响。也就是说，对于一切法来说，平等或相同，对于其他法也应当了解。寂静是指空于生起和已生。也就是说，这是在第二种平等性的情况下，通过自性进行区分而产生的寂静。像这样，也不是立即通过教证和理证来完成的，而是从原始就清净，并像那样安住，这是第六种。第七种，没有二取戏论是与第一种结合，对于声音和分别念无法进行戏论，则是与第二种情况的差别相结合。第八种也同样结合这种差别。第九种是，为了确定先前所说的意义，而列举了许多例子的名称。第十种是，对于任何法来说，无论是有事物还是没有事物，都是自性不成立而相同。敏锐是指智慧迅速。随顺是指与第八地的不生法忍随顺，对于这种随顺忍，根据情况的不同，有很多不同的显现。虽然有很多经典阐述了诸法的真如，但这里是阐述第六地的智慧如何证悟真如的情况，因此引用了经典中关于第六地通过十种平等性进入的说法。第二，对于将诸法确定为无实有， 如果不清楚真实成立的方式是什么，以及执着真实的方式，那么对于真如的见解必定会出错。如《入行论》中说：“若未触及所察物，彼之无实执非有。”意思是说，如果不清楚所察之物，也就是所破的总体，那么就无法很好地理解所破之物的不存在。因此，
English
Regarding the recognition of these ten equalities, it seems inconsistent with both the commentary on the Ten Bhumi Sutra and the Yogacarabhumi-sastra. Since the way these two explain emptiness differs from this one, it is explained differently here. Among them, the first is that appearances that seem different, in the samadhi of the noble ones, have no meaning, and all dharmas are the same. The second is that all dharmas are not established by their own nature, but are equal. These two are general explanations. The remaining eight are explanations that differentiate the meaning of the general explanation, that is, unborn refers to the future, uncreated refers to being influenced by other times. That is to say, for all dharmas, equality or sameness, should also be understood for other dharmas. Solitude means being empty of arising and already arisen. That is to say, this is solitude that arises by distinguishing through one's own nature in the case of the second equality. Like this, it is not done immediately through scriptural and logical proofs, but is pure from the beginning and abides in that way, this is the sixth. The seventh, the absence of dualistic proliferation is combined with the first, and for sounds and conceptual thoughts that cannot be proliferated, it is combined with the difference of the second case. The eighth is also combined with this difference in the same way. The ninth is the enumeration of many examples to ascertain the meaning of what was said earlier. The tenth is that for any dharma, whether there are things or no things, they are the same in that they are not established by their own nature. Sharpness means quick wisdom. Conformity means conforming to the non-arising dharma forbearance of the eighth bhumi, and for this conforming forbearance, there are many different manifestations depending on the situation. Although there are many scriptures that explain the suchness of all dharmas, here is the case of explaining how the wisdom of the sixth bhumi realizes suchness, so the statement in the scriptures about the sixth bhumi entering through the ten equalities is quoted. Second, regarding establishing all dharmas as unreal, if one does not understand what the way of truly establishing is, and the way of clinging to truth, then the view of suchness will surely be mistaken. As it says in the Bodhicaryavatara: "If one does not touch the object of examination, one's clinging to its non-existence is not present." This means that if one does not understand the object of examination, that is, the general object to be refuted, then one cannot well understand the non-existence of the object to be refuted. Therefore,
Tibetan
ད་རྒྱུའི་བདེན་གྲུབ་དང་། གང་གིས་སྟོང་པའི་དགག་བྱའི་རྣམ་པ་བློ་ཡུལ་དུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཤར་ན། བདེན་མེད་དང་སྟོང་པའི་ངོ་བོ་ལེགས་པར་ངེས་པ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ཡང་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བས་འཕྲལ་དུ་ཀུན་བརྟགས་པའི་བདེན་གྲུབ་དང་། བདེན་འཛིན་ངོས་ཟིན་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པའི་ཕྱིར། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ། གྲུབ་མཐས་བློ་བསྒྱུར་མ་བསྒྱུར་གཉིས་ག་ལ་ཡོད་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདེན་འཛིན་དང་། དེས་བཟུང་བའི་བདེན་གྲུབ་ལེགས་པར་ངོས་ཟིན་པ་ནི་གནད་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ། དེ་ངོས་མ་ཟིན་པར་རིགས་པས་དགག་བྱ་བཀག་ཀྱང་། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཞུགས་པའི་བདེན་ཞེན་ལ་ཅི་ཡང་མི་གནོད་པས་སྐབས་དོན་སྟོར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཐོག་མར་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་བདེན་འཛིན་ངོས་ཟིན་ནས། དེའི་ཡུལ་སུན་འབྱིན་པ་ལ་རིགས་པ་རྣམས་དངོས་དང་བརྒྱུད་པས་འགྲོ་ལུགས་ཤེས་དགོས་ཀྱི། ཁ་ཕྱིར་ལྟ་འབའ་ཞིག་གི་དགག་སྒྲུབ་ནི་ཕན་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བའི་ ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དབུ་མ་ཐལ་རང་གཉིས་ཀའི་ལུགས་ཀྱི་ངོས་འཛིན་ཤེས་ན་ཁྱད་པར་ལེགས་པར་ཕྱེད་པར་འགྱུར་བས། དེ་འཆད་པ་ལ་གཉིས། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་ཀྱི་བདེན་འཛིན་ངོས་གཟུང་བ་དང་། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱི་བདེན་འཛིན་ངོས་གཟུང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། བདེན་གྲུབ་དང་བདེན་འཛིན་ངོས་གཟུང་བ། འཇིག་རྟེན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་བདེན་རྫུན་སྒྱུ་མའི་དཔེས་བསྟན་པ། དཔེ་དེ་དོན་ལ་སྦྱར་ནས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། རང་རྒྱུད་པའི་གཞུང་ཁུངས་ཐུབ་གཞན་ལས་དགག་བྱ་ངོས་འཛིན་གསལ་བར་མི་འབྱུང་ལ། དབུ་མ་སྣང་བ་ལས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ཚུལ་བཤད་པའི་བཟློག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡོད་པ་ནི་དོན་དམ་པར་རམ་བདེན་ཡོད་དུ་ཤེས་པས་དེ་ལྟར་བཤད་ན། དེ་ཉིད་ལས། དངོས་པོ་ཡང་དག་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དག་ལ་ཡང་དེ་ལས་ལྡོག་པའི་རྣམ་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་འཁྲུལ་པའི་བློ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་སྟེ། འདིའམ་འདིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒྲིབ་པ་ལྟ་བུར་བྱེད། འགེབས་པ་ལྟ་བུར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་མདོ་ལས་ཀྱང་། དངོས་རྣམས་སྐྱེ་བ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །དམ་པའི་དོན་དུ་རང་བཞིན་མེད། །རང་བཞིན་མེད་ལ་འཁྲུལ་བ་གང་། །དེ་ནི་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དེས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་བརྫུན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་རྫོབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པའི་འཁྲུལ་བའི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་ ད
Chinese
如果对于自性的真实存在，以及以何为空性的破斥对境，没有如实地在心中显现，那么就无法很好地确定无自性和空性的本质。而且，仅仅是宗派论者立即臆造的真实存在，以及仅仅认识到实执是不够的。因此，非常重要的是，要很好地认识到从无始以来就存在的，无论是否被宗派改变观念，都存在的俱生实执，以及它所执著的真实存在。因为，如果不认识到这一点，即使以理智破斥了破斥对境，也丝毫不会损害从无始以来就存在的实执，因此会失去要点。因此，首先要认识到自己相续中的实执，然后要知道以直接和间接的方式运用理智来驳斥它的对境。仅仅向外看的破立，作用非常小。如果能了解自续派和应成派两种宗义的认识，就能很好地区分差别。因此，讲解它分为两部分：自续派的实执认识，以及应成派的实执认识。第一部分分为三点：真实存在和实执的认识，以世俗的真假幻相的比喻来展示，以及将比喻应用到意义上来解释。第一点是：自续派的可靠论典中，没有明确出现对破斥对境的清晰认识。从《中观庄严论》中，如果理解了以世俗方式存在的反面就是以胜义方式存在，或者说是真实存在，那么就像其中所说的那样：对于真实无自性的事物，虚妄分别心执著与此相反的行相，这就被称为世俗，因为它或它就像遮蔽真如一样，就像覆盖一样。如经中也说：诸法生起为世俗，胜义谛中无自性，于无自性所生之想，是为真实之世俗。因此，从它产生，因此它所指示的所见虚假事物，都被称为仅仅是世俗。也就是说，无始以来的错觉习气完全成熟的
English
If the true existence of inherent existence, and the object of negation of what is empty, do not appear in the mind as they are, then it is impossible to properly ascertain the nature of non-inherent existence and emptiness. Moreover, it is not enough for a proponent of tenets to merely recognize the imputed true existence and the grasping at truth. Therefore, it is extremely important to properly recognize the coemergent grasping at truth that has been present since beginningless time, whether or not the mind has been transformed by tenets, and the true existence that it grasps. Because, if this is not recognized, even if the object of negation is refuted by reasoning, it will not harm the grasping at truth that has been present since beginningless time, and therefore the point will be lost. Therefore, first one must recognize the grasping at truth in one's own mindstream, and then one must know how to use reasoning in a direct and indirect way to refute its object. Refutation and establishment that only looks outward is of very little benefit. If one can understand the recognition of both the Svatantrika and Prasangika schools of Madhyamaka, one will be able to clearly distinguish the differences. Therefore, explaining it is divided into two parts: the recognition of grasping at truth according to the Svatantrika school, and the recognition of grasping at truth according to the Prasangika school. The first part is divided into three points: the recognition of true existence and grasping at truth, showing it with the example of worldly true and false illusions, and explaining it by applying the example to the meaning. The first point is: In the reliable treatises of the Svatantrikas, a clear recognition of the object of negation does not clearly appear. From the Madhyamakalankara, if one understands that the opposite of existence in the conventional way is existence in the ultimate way, or that it is true existence, then it is explained in that way. From that very text: "That deluded mind which imputes the opposite aspect to things that are truly without essence is called conventional, because it or it acts like obscuring the thusness, like covering it." As it is also said in the sutra: "All phenomena arise conventionally, in the ultimate truth there is no self-nature, the thought that arises from no self-nature, is considered the true conventional." Therefore, because it arises from it, all the false things seen that it indicates are called merely conventional. That is to say, the completely ripened habitual imprints of beginningless delusion.