Tibetan
ཛིན་པ་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པ་ལ་གནས་པ་དེ་ནི། འོད་སྲུངས་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་ ལྟར་བཅོས་པ་བཞི་པ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་སོ། །བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི་དམིགས་པར་ལྟ་བའོ། །དེ་ཡང་ང་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པ་ལ་གནས་པས་བསྟན་ཏེ། དེའི་དོན་ནི་ཐུན་མོང་བའི་འཇིག་ལྟ་ལ་མི་བྱའི། ང་དང་ང་ཡི་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་མི་སྤོང་བ་ལ་བྱའོ། །དེ་ནི་ཞེས་པ་བཤད་མ་ཐག་པ་ལ་སྙོག་ཏུ་མི་རུང་བས། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་པར། །མཐོང་ན་དེས་དེ་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ཡིན། །ཞེས་ནག་ཚོས་དེས་དེ་ཞེས་བསྒྱུར་བ་ལེགས་སོ། །དམིགས་པ་ཅན་གྱི་ལྟ་བ་མི་སྤོང་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་མི་དག་པ་དེའི་ཕྱིར། ས་གཉིས་པ་བ་དེ་ནི། རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་གང་ལ་ཚུལ་འཆལ་སྤོང་བ་དང་། སྤོང་གཉེན་གང་ཞིག་བྱེད་པ་དང་། གང་གིས་སྤོང་བ་གསུམ་ཆར་ལའང་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་ལ་སོགས་པའི་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ལྟ་བའི་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་བློའི་རྒྱུ་བ་ཡང་དག་པར་བྲལ་བར་ཏེ་སྤོང་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་ལྔ། སྦྱིན་འབྲས་བདེ་འགྲོར་སྤྱོད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་རག་ལས་པ། སྦྱིན་འབྲས་ལ་སྐྱེ་བ་བརྒྱུད་མར་སྤྱོད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་རག་ལས་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བྲལ་ན་ངན་འགྲོ་ལས་ཐར་པ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་བསྟན་པ། སྦྱིན་པའི་གཏམ་གྱི་རྗེས་སུ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་གཏམ་མཛད་པའི་རྒྱུ་མཚན། མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་གཉིས་ཀའི་རྒྱུར་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྔགས་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་སྤྱིར་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཀྱང་། སྦྱིན་སོགས་ལས་ཡོན་ཏན་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་དང་། ཡོན་ཏན་ཕུན་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པར་སྟོན་པ་ནི། སྦྱིན་པ་པོ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པས་སྦྱིན་པ་བཏང་བ་ལས། ལྷ་མིའི་ནང་དུ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དག་འབྱུང་རྒྱུ་དེ་ནི། འགྲོ་བ་ངན་པ་ངན་འགྲོར་ལྷུང་བའི་ཉི་ཚེ་བའི་དམྱལ་བ་དང་། བ་ལང་དང་རྟ་དང་གླང་པོ་ཆེ་དང་སྤྲེའུ་དང་། ཀླུ་ལ་སོགས་པ་དང་ཡི་དྭགས་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པར་སྐྱེས་པ་ལ། ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་འབྱུང་བ་ནི། སྐྱེ་བོ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྐང་པ་ཉམས་པ་སྟེ་བྲལ་བ་ལས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བྲལ་ན་དེས་སྦྱིན་པ་བཏང་བའི་འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས། བདེ་འགྲོའི་རྟེན་ལ་མི་སྨིན་པར་ང
Chinese
执着于我及我所，即是第四种，如皓首持戒者伪装成持戒者一般。如是说。说我者，即是执着于所缘。又，此由执着于我及我所而示现，其义非为共同之世间见，而是指不舍弃执着我及我所自性成立。彼若如是，则不应与方才所说相违。若见自性戒清净，彼即是戒律败坏者。如是，将“彼”译为“彼”甚佳。若不舍弃有相之见，则戒律不清净。因此，二地菩萨恒常对于任何众生舍弃戒律败坏，以及作舍弃之对治，以及以何舍弃三者，于有实与无实等二法，观待自性成立之二取心之行相，皆能如实远离，即能舍弃。第二，有五：布施之果于善趣受用依赖于戒律；布施之果于生生世世受用依赖于戒律；若离戒律，则极难从恶趣解脱；于布施之语后，宣说戒律之理；赞叹戒律为增上生与决定胜二者之因。第一者，如是宣说菩萨之戒律圆满 具足后，于其后，总的来说，即使其他戒律圆满，但与布施等相比，功德极大，且示现为一切功德圆满之所依乃是：布施者以具足戒律而行布施，于天人之中，将产生特别殊胜之受用圆满，而堕入恶趣之短暂地狱，以及生为牛、马、象、猴，以及龙等，以及大威力之饿鬼等，将产生种种受用圆满，乃是众生戒律之足衰损，即远离所致。此乃若离戒律，则彼以布施所施之果报受用等，将不成熟于善趣之所依，
English
That which clings to self and what belongs to self is the fourth, like an elder who has violated vows pretending to be virtuous. Thus it is said. To speak of self is to look at the object of focus. Furthermore, this is shown by dwelling on the clinging to self and what belongs to self. Its meaning is not to be taken as the common worldly view, but rather refers to not abandoning the clinging to the self-established nature of self and what belongs to self. If it is like that, then it should not contradict what was just said. If one sees that the nature of discipline is completely pure, then that is a violation of discipline. Thus, it is good to translate "that" as "that." If one does not abandon the view with an object, then the discipline is not pure. Therefore, the bodhisattva on the second ground always abandons the violation of discipline for any sentient being, and whatever antidote to abandonment is practiced, and by whatever means it is abandoned, for all three, the aspect of the mind that clings to the two dharmas, such as things and non-things, as being established by their own nature, is truly separated, that is, it will be abandoned. Secondly, there are five: the fruit of generosity being enjoyed in the happy realms depends on discipline; the fruit of generosity being enjoyed in lifetime after lifetime depends on discipline; if one is without discipline, it is shown that it is extremely difficult to be liberated from the lower realms; after the talk of generosity, the reason for giving the talk of discipline; praising discipline as the cause of both higher realms and definite goodness. The first is: Thus, after speaking of the bodhisattva's discipline being perfect and complete, after that, in general, even if other disciplines are perfect, they have extremely great qualities compared to generosity and so on, and showing that it is the basis of all perfect qualities is: the giver, having given with discipline, will have particularly excellent and complete enjoyments arise among gods and humans, while the temporary hells of falling into the lower realms, and being born as cows, horses, elephants, monkeys, and nagas, etc., and great powerful pretas, etc., will have various complete enjoyments arise, which is caused by the weakening of the foot of discipline of beings, that is, being separated from it. This is because if one is without discipline, then the enjoyments of the fruits of generosity given by that person will not ripen on the basis of the happy realms.
Tibetan
ན་འགྲོའི་རྟེན་ལ་སྨིན་པར་འགྱུར་བར་བསྟན་པས། སྦྱིན་འབྲས་བདེ་འགྲོའི་རྟེན་ལ་སྨིན་པ་ཞིག་དགོས་པས་དེ་འདོད་ན། སྔར་བཤད་པའི་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་པོས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བྲལ་ན་སྦྱིན་འབྲས་ངན་འགྲོའི་རྟེན་ལ་སྨིན་པ་དང་། རྟེན་དེ་ལ་སྔར་གྱི་སྦྱིན་པའི་འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། ཤིན་ཏུ་བླུན་པས་གསར་དུ་སྦྱིན་སོགས་སྒྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྐྱེད་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་འདུ་བ་སྟེ་རྩ་བ་ལ་སྤྱད་པས་ཡོངས་སུ་ཟད་པས་ན། སྔོན་གྱི་སྦྱིན་འབྲས་མ་ལུས་པ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཕྱིན་ཆད་ནས་གང་ཟག་དེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་དཔེར་ན་ས་བོན་ཉུང་དུ་བཏབ་པ་ལས། འབྲས་བུ་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྙེད་པའི་མི་དེ་སླར་ཡང་འབྲས་བུའི་ཆེད་དུ། དེ་བས་ཀྱང་ཆེས་མང་བའི་ས་བོན་འདེབས་པ་ནི། འབྲས་བུའི་ཚོགས་ཆེན་པོ་འཕེལ་བས་མ་ཆད་པ་ཡོད་ཀྱི། གང་ཞིག་བླུན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ས་བོན་ཙམ་ཡང་མི་འདེབས་པར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་ནི། འབྲས་བུ་མ་ཆད་པར་འཕེལ་བ་མེད་པ་དང་འདྲའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྐང་པ་ཆག་པས་ལོངས་སྤྱོད་རྒྱུན་པར་འཕེལ་བ་རྙེད་དཀའ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ངན་འགྲོར་སོང་བས་ངན་འགྲོ་ནས་ཐོན་པ་ཡང་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའོ། །ཞེས་སྟོན་པ་ནི། གང་གི་ཚེ་དཔའ་བོ་མཐུན་པའི་ཡུལ་ན་གནས་པ། འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་བ་ལྟར། གཞན་ལ་རག་མ་ལུས་པར་རང་གི་འདོད་པས་རང་དབང་དུ་འཇུག་ཅིང་། མཐུན་པའི་ཡུལ་ལྷ་མིའི་འགྲོ་བ་ན་གནས་པ་ན། གལ་ཏེ་གང་ཟག་འདི་བདག་ཉིད་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བ་ལས་འཛིན་པར་མི་བྱེད་ན། དཔའ་བོ་བཅིངས་ནས་རི་སུལ་ཆེན་པོར་བསྐྱུར་བ་ལྟར། ངན་འགྲོའི་གཡང་སར་ལྷུང་བས་རང་ལ་དབང་མེད་པར་གཞན་དབང་གིས་འཇུག་པའི་ཚེ། ངན་འགྲོར་སོང་བ་དེ་ལས་ཕྱི་ནས་ཏེ་དེ་གཟོད་གང་གིས་སློང་བར་བྱེད་དེ་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་མེད་དོ། །ངན་འགྲོའི་རྟེན་ལ་ནི་དགེ་བ་སྒྲུབ་པ་ཤིན་ཏུ་ དཀོན་ལ། སྡིག་པ་སོག་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཐུ་བས་ན། ངན་འགྲོ་ཁོ་ནར་བརྒྱུད་དགོས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མདོ་སྡེ་ལས་ཀྱང་། བརྒྱ་ལ་གལ་ཏེ་མི་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་སྐྱེས་ན་ཡང་། རྣམ་པར་སྨིན་པ་གཉིས་སྒྲུབ་སྟེ། ཞེས་མིར་སྐྱེ་བ་དཀའ་བར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ད་ལྟ་ནས་རང་ཉིད་ངན་འགྲོར་མི་ལྟུང་བར་གཟུང་དགོས་ལ། དེ་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་འབད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་བར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །བཞི་པ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ནི་ངན་འགྲོར་འཁྲིད་པ་སོགས་ཉེས་པ་
Chinese
因此，（经文）显示了（布施的）果报成熟于恶趣之身。如果想要布施的果报成熟于善趣之身，那么布施者应当守护戒律，如前所述。第二，如果缺乏戒律，布施的果报将成熟于恶趣之身。在这种情况下，只能享用先前布施的果报，因为愚笨至极，无法新行布施等善行。 积累的财物连本带利，因耗用本金而完全耗尽。一旦先前布施的果报全部享用完毕，此人将不再有享用。这就像一个人，从少量播种中获得了丰硕的果实，为了获得更多的果实，他会播种更多的种子，这样果实的积累就会不断增长。然而，如果有人因为愚蠢而不播种，只知道享用，那么果实就不会持续增长。 第三，因为戒律的根基破损，不仅难以获得持续增长的享用，而且一旦堕入恶趣，想要从恶趣中解脱也极其困难。经文是这样阐述的：当勇士安住在和谐之地，如同从束缚中解脱，完全不依赖他人，随自己的意愿自由自在。当他安住在和谐之地，即天人之境时，如果这个人不阻止自己堕入恶趣，就像勇士被囚禁并遗弃在深山中一样，一旦堕入恶趣的悬崖，就会不由自主地受到他人的支配。一旦堕入恶趣，谁又能将他救起呢？没有人能做到。在恶趣之身中，行善非常 稀少，而造恶却非常容易，因此只能不断地在恶趣中轮回。正因如此，经中也说：即使百人之中有人能投生为人，也只能成就两种成熟（善与恶），可见转生为人是多么困难。因此，从现在开始，必须阻止自己堕入恶趣，而要做到这一点，就要努力持守戒律。第四，因为破戒会导致堕入恶趣等过患。
English
Therefore, it is shown that the result of generosity matures into a basis for bad migrations. If one desires that the result of generosity matures into a basis for good migrations, then the giver of generosity should maintain ethical conduct, as previously stated. Secondly, if one is without ethical conduct, the result of generosity will mature into a basis for bad migrations, and in that state, one can only enjoy the fruits of previous generosity, because one is extremely foolish and unable to newly perform generosity or other virtuous deeds. The accumulated wealth, including interest, is completely exhausted by spending the principal. Once all the fruits of previous generosity have been enjoyed, that person will no longer have any enjoyment. This is like a person who, from sowing a small amount of seeds, obtains a great harvest. To obtain even more fruit, he sows even more seeds, so that the accumulation of fruit continuously increases. However, if someone is foolish and does not sow any seeds, but only knows how to enjoy, then the fruit will not increase continuously. Thirdly, because the foundation of ethical conduct is broken, not only is it difficult to obtain continuously increasing enjoyment, but once one has gone to bad migrations, it is extremely difficult to escape from them. The text explains: When a hero dwells in a harmonious place, like being freed from bonds, he is completely independent of others and acts freely according to his own wishes. When he dwells in a harmonious place, that is, the realm of gods and humans, if this person does not prevent himself from falling into bad migrations, it is like a hero being imprisoned and abandoned in a deep mountain. Once he falls into the abyss of bad migrations, he is involuntarily controlled by others. Once one has gone to bad migrations, who can rescue him from that later? No one can do that. In the state of bad migrations, performing virtuous deeds is very rare, while committing evil is very easy, so one must continuously transmigrate in bad migrations. For this very reason, it is also said in the sutras: Even if one out of a hundred people is born among humans, they can only accomplish two kinds of maturation (good and evil), showing how difficult it is to be reborn as a human. Therefore, from now on, one must prevent oneself from falling into bad migrations, and to do that, one must strive to maintain ethical conduct. Fourthly, because breaking ethical conduct leads to faults such as falling into bad migrations.