Tibetan
སྡུད་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་པཱ་ར་ལ་རྣམ་དབྱེ་གཉིས་པའི་གཅིག་ཚིག་ཨམ་བྱིན། ཨི་ཏཱའི་རྗེས་སུ་རྣམ་དབྱེ་དང་པོའི་ཚིག་སུ་བྱིན་ཏེ། པཱ་ར་མྲ་ཨི་ཏཱ་པ་ར་མི་ཏཱ་ཞེས་ཚིག་བསྡུ་བར་བྱས་ན། ཨམྲ་དང་སུ་མི་མངོན་པར་འགྲོ་བ་ཡིན་ནའང་། འདིར་ཚིག་ཕྱི་མ་ཡོད་ན་མི་མངོན་པར་མི་བྱའོ། ། ཞེས་པའི་སྒྲའི་རྩ་བའི་ཚིག་གིས་སུ་མི་མངོན་པར་བྱེད་ཀྱང་ཨམ་མི་མངོན་པར་མ་བྱས་པའོ། །མཚན་ཉིད་འདིས་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཞེས་པ་ནི། རྣམ་དབྱེ་གཉིས་པའི་གཅིག་ཚིག་ཨམ་མོ། །དེ་མི་མངོན་པར་མ་བྱས་པས་པཱ་ར་མི་ཏཱ་ཞེས་པའི་སྒྲའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའོ། །པྲྀ་ཥོ་དར་ལ་སོགས་པའི་ནང་ན་པཱ་ར་མྲ་ཞེས་པའི་ཚིག་མའི་མཐའ་ཅན་ཏེ། པཱ་ར་མྲ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་པས་མི་མངོན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དེ། ཨམྲ་གྱི་ཨ་ཕྱིས་མྲ་བཞག་པ་ལ་ཨི་བྱིན་པས་མི་ཏཱར་སོང་ཞེས་པའོ། །དང་པོའི་ཚིག་སུ་ནི་མ་དག་པ་འདྲ་བས་སི་ཡིན་ནམ་དཔྱད་དོ། །བོད་ཁ་ཅིག་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྒྱ་སྐད་ལ་པཱ་རཾ་ཨི་ཏཱ་ཞེས་པ་ཡོད་པའི་རའི་ཀླད་ཀོར་གྲལ་དུ་བཞག་པས་པཱ་རམ་ཨི་ཏཱར་འགྱུར་བ་ལ། མཚམས་སྦྱར་བའི་ཚེ་ཨི་ཡིག་གི་གི་གུ་མ་ལ་བྱིན། ཨ་ཕྱིས་པས་མི་ཏཱར་སོང་ཟེར་བ་སོགས་ཀྱི་མུན་སྤྲུལ་གྱི་བཤད་པ་མང་དུ་སྣང་ན་ཡང་། པཎྜི་ཏའི་བཤད་པ་སྔར་བཀོད་པ་ཉིད་ལེགས་སོ། །སྦྱིན་པ་སྦྱིན་བྱ་ཞེས་པའི་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱིས་འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་བཟུང་ནས། དེས་ཟིན་པའི་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་མ་ཟིན་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་དང་འདྲ་བས་ཕར་ཕྱིན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མ་ཟིན་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་བསྔོས་པས་ཟིན་ པས་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བར་ངེས་པ་ལ་བཞག་པའི་ཕྱིར། སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་གྱི་མིང་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་ལ་ཕ་རོལ་འདིར་ཕྱིན་པ་ཞེས་ལས་ལ་སྦྱར་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ལ། འདིས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱེད་པ་ལ་སྦྱར་ན། སློབ་ལམ་ན་ཡང་ཕར་ཕྱིན་ཡོད་དོ། །སྦྱིན་པ་ལ་བཤད་པ་དེས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་སེམས་བསྐྱེད་དང་། བསྔོ་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པ་སོ་སོ་བ་དང་གཉིས་ཀ་རིག་པ་བྱའོ། །སྦྱིན་པའི་འཁོར་གསུམ་པོ་དག་ལ་ཆགས་པ་སྟེ་བདེན་ཞེན་སྐྱེས་པར་གྱུར་པས་བཅིངས་ན་ནི། སྦྱིན་པ་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་མདོ་ལས་བསྟན་ནོ། །དེ་ལྟར་
Chinese
在集合的时候，给“波罗(pā ra)”加上第二格的单数词尾“ཨམ་(am)”。在“ཨི་ཏཱ་(i tā)”之后，加上第一格的词尾“སུ་(su)”。如果将“པཱ་ར་མྲ་ཨི་ཏཱ་(pā ra mra i tā)”缩略成“པ་ར་མི་ཏཱ་(pa ra mi tā)”，那么虽然“ཨམྲ་(amra)”和“སུ་(su)”会变得不明显，但在这里，如果后面有词，就不应该使其不明显。 虽然按照语音的根本规则，“སུ་(su)”应该变得不明显，但“ཨམ་(am)”并没有变得不明显。这个特征被称为业的区分，也就是第二格的单数词尾是“ཨམ་(am)”。因为它没有变得不明显，所以变成了“波罗蜜多(pā ra mi tā)”的语音性质。在“普利绍达拉(pṛ ṣo da ra)”等词中，以“པཱ་ར་མྲ་(pā ra mra)”作为词尾，因为要说“པཱ་ར་མྲ་(pā ra mra)”，所以说不应该使其不明显。也就是去掉“ཨམྲ་(amra)”的“ཨ་(a)”，留下“མྲ་(mra)”，加上“ཨི་(i)”，就变成了“མི་ཏཱ་(mi tā)”。最初的词“སུ་(su)”似乎不正确，应该考虑是否是“སི་(si)”。有些藏人说，梵语的“ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་(pha rol tu phyin pa'i，到达彼岸)”是“པཱ་རཾ་ཨི་ཏཱ་(pā raṃ i tā)”，把“རའི་(ra'i)”放在顶端，变成了“པཱ་རམ་ཨི་ཏཱར་(pā raṃ i tār)”，连接的时候，给“ཨི་(i)”加上“གི་གུ་(gi gu)”，去掉“ཨ་(a)”，就变成了“མི་ཏཱར་(mi tār)”，等等，虽然有很多黑暗的解释，但班智达的解释，也就是之前所引用的，是最好的。以“布施、施者(sbyin pa sbyin bya)”这两句，掌握了通达三轮体空的智慧，详细解释了被它所摄持的布施的波罗蜜多。没有被它摄持的布施等等，因为类似于被智慧摄持的波罗蜜多，所以被称为波罗蜜多。即使没有被智慧摄持，但因为回向给了大菩提，所以被摄持， 因此，为了确定能够到达彼岸，才安立了布施波罗蜜多的名称。因此，如果将“到达彼岸(pha rol tu phyin pa)”的意义，以“彼岸到达这里(pha rol 'dir phyin pa)”的方式与业联系起来，那就是到达了佛的果位。如果以“这个使之到达彼岸('dis pha rol tu phyin par byed pa)”的方式与作者联系起来，那么在学道位也有波罗蜜多。像这样解释布施，对于戒律等等，也要分别或同时了解发心、回向和智慧的摄持。如果对布施的三轮产生执着，也就是生起了实执，从而被束缚，那么经典中说，这种布施就是世间的波罗蜜多。像这样。
English
When collecting, add the second case singular suffix 'ཨམ་ (am)' to 'པཱ་ར་ (pā ra)'. After 'ཨི་ཏཱ་ (i tā)', add the first case suffix 'སུ་ (su)'. If 'པཱ་ར་མྲ་ཨི་ཏཱ་ (pā ra mra i tā)' is contracted to 'པ་ར་མི་ཏཱ་ (pa ra mi tā)', although 'ཨམྲ་ (amra)' and 'སུ་ (su)' become less obvious, here, if there is a following word, they should not be made less obvious. Although according to the basic rules of phonetics, 'སུ་ (su)' should become less obvious, 'ཨམ་ (am)' has not become less obvious. This characteristic is called the distinction of action, that is, the second case singular suffix is 'ཨམ་ (am)'. Because it has not become less obvious, it has become the phonetic nature of '波罗蜜多 (pā ra mi tā)'. In words such as 'Pṛṣodara', 'པཱ་ར་མྲ་ (pā ra mra)' is used as a suffix, because 'པཱ་ར་མྲ་ (pā ra mra)' is to be said, it is said that it should not be made less obvious. That is, remove 'ཨ་ (a)' from 'ཨམྲ་ (amra)', leave 'མྲ་ (mra)', add 'ཨི་ (i)', and it becomes 'མི་ཏཱ་ (mi tā)'. The initial word 'སུ་ (su)' seems incorrect, and it should be considered whether it is 'སི་ (si)'. Some Tibetans say that the Sanskrit for 'ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ (pha rol tu phyin pa'i, having gone to the other shore)' is 'པཱ་རཾ་ཨི་ཏཱ་ (pā raṃ i tā)', placing 'རའི་ (ra'i)' at the top, it becomes 'པཱ་རམ་ཨི་ཏཱར་ (pā raṃ i tār)', when connecting, add 'གི་གུ་ (gi gu)' to 'ཨི་ (i)', remove 'ཨ་ (a)', and it becomes 'མི་ཏཱར་ (mi tār)', and so on, although there are many obscure explanations, the explanation of the Paṇḍita, that is, the one quoted earlier, is the best. With the two lines 'giving, giver (sbyin pa sbyin bya)', grasp the wisdom that understands the emptiness of the three circles, and explain in detail the perfection of giving that is grasped by it. Those givings and so on that are not grasped by it, because they are similar to the perfection grasped by wisdom, are called perfections. Even if it is not grasped by wisdom, because it is dedicated to the great enlightenment, it is grasped, therefore, in order to determine that one can reach the other shore, the name of the perfection of giving is established. Therefore, if the meaning of 'having gone to the other shore (pha rol tu phyin pa)' is related to action in the way of 'the other shore has arrived here (pha rol 'dir phyin pa)', then it is reaching the state of Buddhahood. If it is related to the agent in the way of 'this makes one reach the other shore ('dis pha rol tu phyin par byed pa)', then there is also perfection on the path of learning. Explaining giving in this way, for discipline and so on, one should also understand separately or simultaneously the generation of bodhicitta, dedication, and the grasping of wisdom. If attachment arises to the three circles of giving, that is, if a belief in reality arises, and one is thereby bound, then the sutras say that this giving is worldly perfection. Like this.
Tibetan
བཤད་པ་རྣམས་ལ་ད་ལྟ་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་ནི། ལུས་གཞན་ལ་སྟེར་བ་དང་། དགའ་བ་སྐྱེད་ཚུལ་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ནི་མོས་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྦྱོང་ལ། ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་གཞན་རྣམས་ནི་ཡར་མར་གྱི་ཞིང་ལ་བརྟེན་ནས། ཆུ་ཡན་ཆད་གཏོང་བའི་སྒོ་ནས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་སོག་པ་དང་། དེའི་ཚེ་འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་རང་གི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་དགེ་རྩ་གསུམ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བསམ་པས་ཡང་ཡང་གཏོང་བ་དང་། མ་བཏང་ཡང་དེ་རྣམས་འཇིག་པས་འདོར་དགོས་ལ། གཏོང་ཚོད་འདྲ་བ་ལ་སྔོན་དུ་རང་གི་བསམ་པས་གཏོང་བ་མཆོག་ཡིན་པ་རྣམས་བསམ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ ལས། ལུས་དང་དེ་བཞིན་ལོངས་སྤྱོད་དང་། དུས་གསུམ་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་ཕྱིར། །ཕངས་པ་མེད་པར་གཏང་བར་བྱ། །ཞེས་དང་། ཐམས་ཅད་བཏང་བས་མྱ་ངན་འདའ། །བདག་བློ་མྱ་ངན་འདས་པ་སྒྲུབ། །ཐམས་ཅད་གཏོང་བར་ཆབས་ཅིག་ལ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བཏང་བ་མཆོག །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ནི་སྔར་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ས་རབ་དགའ་ཞེས་པ་ཟག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས། ས་དེའི་ཡོན་ཏན་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་ནི། ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་འདི་ནི་ནོར་བུ་ཆུ་ཤེལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན་དུ་གནས་སོ། །འདི་ལ་ཟླ་བ་དང་ཆོས་མཐུན་གསུམ་ལས། དང་པོ་གནས་མཐོན་པོར་གནས་པ་ནི། སྔར་བཤད་པ་དེ་ལྟ་བུར་སའི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པའི་རྒྱལ་བའི་སྲས་ས་དང་པོ་བའི་ཡིད་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱིར། ལམ་མཐོན་པོར་གནས་པས་ཟླ་བ་ནམ་ཁའི་གནས་མཐོན་པོར་གནས་པ་དང་འདྲའོ། །ས་དང་པོ་ནི་བྱང་སེམས་དེའི་ཡིད་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཤིག་ཡིན་པས་དེ་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་མགོ་ལ་མིག་གནས་པ་བཞིན་ནོ། །ས་དང་པོའི་དོན་དམ་པའི་སེམས་དེ་རང་གང་ལ་གནས་པའི་དམ་པ་སྟེ་མཆོག་གི་རྟེན་དེའི་ཡིད་དེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཆགས་པས་མཛེས་པ་རྙེད་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། ཟླ་བས་རང་གི་རྟེན་གྱི་ནམ་མཁའ་འོད་དཀར་པོས་མཛེས་པར་བྱེད་པ་དང་འདྲའོ། །ཡང་ས་ དང་པོ་ནི་རང་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་མཐོང་སྤང་རྣམས་ལས་རྒྱལ་ཏེ་གནས་པའི་ཕྱིར། ཟླ་བས་མུན་པ་སྟུག་པོ་སྟེ་འཐུག་པོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བསལ་ནས་གནས་པ་དང་འདྲའོ། །དབུ་མ་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་དགོངས་པ་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ལས། དོན་དམ་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་པོའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ༈ གཉིས་པས་གཉིས་པ་དྲི་མ་མེད་པ་བཤད་པ་ལ་ལྔ། ས་འདིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོ
Chinese
关于如何从现在开始实践这些教导：将身体给予他人和产生特殊喜悦的方法，应作为信仰的对象来修习。其他的物质布施，则依赖于上下方的福田，通过布施水等方式持续进行。那时，应以不执着三轮的智慧来摄持。此外，应反复思维将自己的身体、受用和善根三者为了众生的利益而布施。即使不布施，这些东西也会因为无常而必须舍弃。在布施的程度相同的情况下，应思维提前以自己的意念布施是最好的。如《入行论》中所说：身体以及诸受用，三世一切诸善根，为利一切有情故，无有吝惜而施舍。又说：舍弃一切即涅槃，我心欲证涅槃果，舍弃一切于顷刻，布施有情最殊胜。应如是行持。第三，如同之前所说的，名为极喜地，以无漏智慧的特殊性，通过简要叙述该地的功德来展示：此极喜地，如摩尼宝、水晶、月亮之坛城般存在。在此有三种与月亮相似之处。第一，处于高位：如前所述，由于获得如此功德之地的胜者之子，安住于第一地者的心中，因此处于高位之道，如同月亮处于天空的高位。第一地是菩萨心中的一部分，因此被称为安住之处，例如眼睛安住在头上。第一地的胜义谛之心，即其所安住的殊胜之所，即其心，因智慧之光聚集而变得美丽，如同月亮以白色光芒使其所依之虚空变得美丽。又，第一地因战胜与自身不相符的见道所断之法而安住，如同月亮驱散所有浓厚的黑暗而安住。入中论广释《显句论》中，对胜义菩提心之初的解释。༈ 第二，解释第二地离垢地，有五点。此地具有戒律。
English
Regarding how to practice these teachings from now on: The methods of giving the body to others and generating special joy should be practiced as objects of faith. Other material offerings should rely on the fields of merit above and below, and should be continuously performed by giving water and so on. At that time, it should be grasped by the wisdom that does not fixate on the three spheres. Furthermore, one should repeatedly contemplate giving one's own body, possessions, and three roots of virtue for the benefit of sentient beings. Even if one does not give them away, these things will have to be abandoned because they are impermanent. In cases where the degree of giving is the same, one should think that it is best to give with one's own intention beforehand. As it says in the Bodhisattvacaryāvatāra: The body and likewise all enjoyments, And all merits of the three times, For the sake of accomplishing the benefit of all sentient beings, Should be given without any miserliness. It also says: By giving up everything, one attains nirvana. My mind desires to attain nirvana. Giving up everything in an instant, Giving to sentient beings is most excellent. One should act accordingly. Third, as mentioned earlier, the ground called "Extremely Joyful" is shown through the peculiarity of stainless wisdom, by briefly describing the qualities of that ground: This Extremely Joyful Ground exists like a mandala of jewels, crystal, and the moon. Here, there are three similarities with the moon. First, being in a high position: As mentioned before, because the son of the Victorious One who has attained the qualities of such a ground abides in the mind of the first bhumi, it is like the moon residing in a high position in the sky because it resides on a high path. The first bhumi is a part of the mind of that bodhisattva, so it is called a place of abiding, just as the eye abides on the head. The ultimate mind of the first bhumi, that is, the noble one in whom it abides, that is, its mind, becomes beautiful because the light of wisdom gathers, just as the moon makes the sky of its support beautiful with white light. Also, the first bhumi abides by overcoming the opposing factors of what is to be abandoned by seeing, just as the moon abides by completely dispelling all thick darkness. In the extensive commentary on Entering the Middle Way, the Clear Meaning, the explanation of the beginning of the ultimate bodhicitta. ༈ Second, explaining the second ground, the stainless ground, there are five points. This ground has discipline.