Tibetan
སྤྱོད་ཀྱིས་ཚིམ་པར་བྱས་པ་ན། བྱང་སེམས་ལ་དགའ་བའི་ཁྱད་པར་སྐྱེ་བ་ཀོ་ཅི་འདྲ་ཞིག་ཅེ་ན། ཇི་ལྟར་སློང་བ་པོས་བྱིན་ཅིག་ཅེས་ཟེར་བའི་སྒྲ་ཐོས་པའི་དོན་བསམས་པ་ན། འདི་དག་ནི་བདག་ལ་སློང་བ་ཞིག་གོ་སྙམ་པ་ལས། རྒྱལ་སྲས་ལ་ཡིད་ལ་བདེ་བ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་འབྱུང་བ་དེ་ལྟར་ནི། ཐུབ་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ལ་ཞི་བ་མྱང་འདས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཞུགས་པས། བདེ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མིན་ན། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བཏང་བས་སློང་བ་པོ་ཚིམ་པར་བྱེད་པས། ཞི་བདེ་ལས་ལྷག་པའི་བདེ་བ་སྐྱེད་པ་ལྟ་ཅི་ཞིག་སྨོས་དགོས་ཏེ་མི་དགོས་སོ། །ཞི་བདེས་སེམས་ཕྲོགས་པ་ན་གཞན་དོན་ལ་གཡེལ་བར་འགྱུར་ལ། བྱང་སེམས་ཀྱི་བདེ་བ་སྔར་བཤད་པ་དེས་སེམས་ཕྲོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས། གཞན་དོན་ལ་ལྷག་པར་ཡང་བརྩོན་པར་འགྱུར་བས་མི་འདྲའོ། །བཞི་པ་ནི། ཡང་སྦྱིན་པ་བཏང་བ་གང་ལས་བདེ་བ་ཕུལ་བྱུང་སྐྱེ་བར་བརྗོད་པ་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་གཏོང་བའི་བྱང་སེམས་ལ། ལུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མི་འབྱུང་ ངམ་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ས་ཐོབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འདྲི་ན་ནི། སེམས་མེད་པ་རྣམས་ལ་བཅད་པ་ལྟར་ལུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མེད་དེ། འཕགས་པ་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས། འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་ཤིང་སཱ་ལ་ཆེན་པོའི་ཚལ་ཞིག་ཡོད་ལ། དེར་འགའ་ཞིག་འོངས་ནས་སཱ་ལ་གཅིག་བཅད་པ་ན། དེར་ཤིང་སཱ་ལ་ལྷག་མ་དེ་རྣམས་འདི་སྙམ་དུ་འདི་ནི་བཅད་པའོ། །བདག་ཅག་ནི་མ་བཅད་པའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང་། དེ་དག་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་དོ། །རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བཟོད་པ་དེ་ལྟ་བུ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི། བཟོད་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་མཆོག་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས་ཀྱང་། དེ་ལ་ལུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མེད། །ཡིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ག་ལ་ཡོད། །དེ་ནི་སྙིང་རྗེས་འཇིག་རྟེན་སྡུག །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཡུན་རིང་གནས། །ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ཡང་ས་ཐོབ་པ་ལ་དགོངས་སོ། །ཡང་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཀུན་འཛིན་གྱི་ཆགས་པ་མེད་པའི་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་མ་ཐོབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འདྲི་ན་ནི་ལུས་གནས་པ་དང་འགལ་བའི་རྐྱེན་རང་གི་ལུས་ལ་བབས་པས། ལུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་མོད་ཀྱང་། དེའི་ཚེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་ལྷག་པར་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གནས་ཏེ། འདི་ལྟར་བྱང་སེམས་རྣམས་ ཤོག་ལྷེབ་ ༡༠༡ ནས་ ༢༠༠ བར། ནི
Chinese
如果以行为使之满足，菩萨产生欢喜的差别是什么样的呢？如果乞丐听到说“给”的声音，心中想到“这些是向我乞讨的”，那么对于菩萨来说，心中会反复产生喜悦。像这样，诸佛世尊进入寂灭涅槃的境界，难道不会产生喜悦吗？因为布施内外一切事物使乞丐满足，更何况会产生胜过寂静安乐的喜悦呢？不需要说。如果心被寂静安乐所夺，就会疏忽利他之事，而菩萨的喜悦如前所述，正是因为心被夺走，反而会更加努力地利益他人，所以不同。第四是，又说从布施中产生殊胜的喜悦，那么对于布施内外事物的菩萨来说，身体的痛苦也不会产生吗？如果以获得大地的圣者为前提来提问，那么就像砍伐无情物一样，不会有身体的痛苦。如圣虚空藏三摩地经中说：“譬如有一大娑罗树林，有人来砍伐其中一棵娑罗树，其余的娑罗树会想‘这棵被砍了，我们没有被砍’，心中这样想，对它们没有贪恋和愤怒，没有分别和妄想。菩萨的忍辱就像这样，是忍辱完全清净，至高无上，与虚空相等。”就像经中所说的那样。《宝鬘论》中也说：“彼无身之苦，意苦复何有，彼以悲愍世，唯彼能久住。”这里所说的也是指获得大地者。又如果以没有对身体和受用产生执着的欢喜地，尚未获得为前提来提问，那么与身体存在相违背的因缘降临到自己身上，身体的痛苦必定会产生。即使在那时，也仍然依靠那痛苦，成为更加投入利益众生的原因。像这样，菩萨们 第101页到第200页
English
If one is satisfied by conduct, what kind of special joy arises for a Bodhisattva? If a beggar hears the sound of saying "give", and thinks in his heart, "These are begging from me", then for a Bodhisattva, joy arises repeatedly in his heart. Like this, do the Buddhas, the World Honored Ones, not generate joy by entering the realm of peaceful Nirvana? Since giving away all internal and external things satisfies the beggars, what need is there to mention the joy that arises surpassing peaceful bliss? There is no need to say. If the mind is stolen by peaceful bliss, one will neglect the affairs of others, but the joy of a Bodhisattva, as previously mentioned, is precisely because the mind is stolen, and one will instead strive even more to benefit others, so it is different. The fourth is, again, it is said that from giving arises excellent joy, so for a Bodhisattva who gives away internal and external things, will bodily suffering also not arise? If one asks with the premise of a great being who has attained the ground, then just like cutting down inanimate objects, there will be no bodily suffering. As it is said in the Noble Akasagarbha Samadhi Sutra: "For example, there is a great Sala tree forest, and someone comes and cuts down one Sala tree in it, the remaining Sala trees will think, 'This one has been cut down, we have not been cut down', thinking like this in their hearts, they have no attachment or anger towards them, no discrimination or conceptualization. The patience of a Bodhisattva is like this, it is patience completely purified, supreme, and equal to space." It is like what is said in the sutra. It is also said in the Ratnavali: "He has no bodily suffering, how could there be mental suffering, he pities the world, only he can abide for a long time." What is said here also refers to those who have attained the ground. Again, if one asks with the premise of not having attained the Joyful Ground, which is without attachment to the perception of body and possessions, then when conditions contrary to the existence of the body befall one's own body, bodily suffering will inevitably arise. Even at that time, one still relies on that suffering and it remains the cause of engaging even more in the benefit of sentient beings. Like this, Bodhisattvas Pages 101 to 200
Tibetan
། དམྱལ་བ་དང་། དུད་འགྲོ་དང་། ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་པའི་འགྲོ་བ་མི་བཟད་པར་ཆུད་པ། བར་མཚམས་མེད་པར་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་དྲག་པོས་ལུས་འཇོམས་པ། རང་གི་ལུས་གཅོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྟོང་འགྱུར་ལས་ཀྱང་ཆེས་ལྷག་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསྲན་དུ་མེད་པ་དང་ལྡན་པ་དག་ལ་བལྟས་པ་ན། སློང་བ་པོ་ལ་རང་ལུས་བཅད་ནས་སྟེར་བའི་བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྩིས་མེད་པར་བྱས་ནས། རང་གིས་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ལས། སེམས་ཅན་གཞན་དག་རྣམས་ཀྱི་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་གཅད་པའི་ཕྱིར་དུ་ཆོས་མྱུར་དུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་མོ། །འདི་ནི་ནག་ཚོའི་འགྱུར་ལས། ལུས་ནི་བཅད་ནས་བྱིན་པའི་སྡུག་བསྔལ་དེས། །དམྱལ་བ་ལ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་གཞན་དག་ལ། །བལྟས་ནས་རང་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་དེ་ལས། །གཅོད་པའི་དོན་དུ་དེ་ནི་བརྩོན་པར་བྱེད། །ཅེས་འབྱུང་བ་དང་འགྱུར་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པའི་བཤད་པའོ། །དེ་འདྲ་བའི་བསམ་པའི་སྟོབས་ཡོད་ན་ལུས་གཏོང་བ་ཡིན་ལ། བསམ་པ་དེ་ཡང་ས་མ་ཐོབ་པ་ལ་འོང་བ་མི་འགལ་བས། ས་མ་ཐོབ་པས་ཀྱང་ལུས་གཏོང་བ་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ནི། གཏོང་བའི་སེམས་པའི་སྦྱིན་པ་འདི་ཡང་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་དང་། ལེན་པ་པོ་དང་། གཏོང་བ་པོར་བདེན་པར་དམིགས་པས་སྟོང་པའི་ཤེས་རབ་ཟག་པ་མེད་པས་ཟིན་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཆེན་མོ་ལས་གསུངས་ཏེ། མི་དམིགས་པའི་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡིན་པས་དེས་ཟིན་པའི་སྦྱིན་པ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་བཞག་ལ། མི་དམིགས་པ་དེས་མ་ཟིན་པའི་སྦྱིན་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་དོན་དམ་པའི་བྱང་སེམས་མ་ཐོབ་པ་དག་གིས་མངོན་སུམ་དུ་ངེས་པར་མི་ནུས་སོ། །དེ་ལ་ཕ་རོལ་ནི་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོའི་ཕར་འགྲམ་དང་། ངོགས་ཏེ་སྒྲིབ་གཉིས་མ་ལུས་པ་སྤངས་པའི་སངས་རྒྱས་སོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །འདིར་འགྲེལ་པར་ཚིག་ཕྱི་མ་ཡོད་ན་མི་མངོན་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་འདིས་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མི་མངོན་པར་མ་བྱས་པས་གཟུགས་སུ་གྱུར་པའམ། པྲྀ་ཥོ་ད་ར་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མའི་མཐའ་ཅན་ཉིད་དུ་བཞག་ག །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་པཎྜི་ཏ་ཛ་ཡ་ཨཱ་ནནྟ་འདི་ལྟར་འཆད་དེ། རྒྱ་གར་གྱི་སྐད་ལ་ཕ་རོལ་ལ་པཱ་ར་དང་། ཕྱིན་པ་ལ་ཨི་ཏཱ་ཞེས་པ་ཡོད་ལ། ཚིག་གཉིས་
Chinese
堕入地狱、畜生、饿鬼等不悦意之处，无间断地遭受猛烈剧苦摧残身体，看到那些具有比自己割舍身体的痛苦还要强烈千百倍难以忍受的痛苦者，对于乞求者，将自己身体割舍布施的我的痛苦，即对痛苦不予理睬，从自己体验痛苦的理由出发，为了断除其他众生的地狱等痛苦，迅速精进修法。这是纳措的译本中说：身体是割舍布施的痛苦，看到地狱等其他痛苦，从自己体验出发，为了断除那个而精进。这是依赖于出现和翻译两者的解释。如果具有那样的思想力量就可以施舍身体，而且那种思想即使在没有获得地的时候产生也不相违背，因此说即使没有获得地也可以施舍身体。第四是，这种施舍的意乐，也是对于所施之物、接受者和施舍者执着为真实的，被空性的无漏智慧所摄持，就叫做超世间的波罗蜜多。如《大般若波罗蜜多经》中所说，不缘取的圣者等持是超世间的，因此被它摄持的布施也安立为超世间的波罗蜜多，没有被不缘取摄持的布施就是世间的。这二者的差别，没有获得真实义菩萨的人们是无法现量决定的。其中，彼岸是轮回大海的对岸和边际，即是断除了所有二障的佛陀。到达彼岸就是波罗蜜多。这里注释中说，如果有后面的词就不应该隐藏。以这个名为“不隐藏”的定义，因为没有隐藏业的差别，所以变成了色法，或者因为是布利绍达拉等，所以安立为具有母音结尾。如是所说的意义，班智达扎亚阿难陀这样解释说，印度语中彼岸是“帕拉”，到达是“伊达”，有两个词。
English
Falling into unpleasant places such as hell, animals, and hungry ghosts, enduring the torment of intense suffering that destroys the body without interruption, seeing those who possess unbearable suffering a thousand times greater than the pain of cutting off one's own body, for the beggar, my suffering of cutting off and giving my own body, that is, disregarding the suffering, from the reason of experiencing suffering myself, in order to cut off the suffering of hell, etc., of other sentient beings, quickly strive to practice the Dharma. This is what the Naktso translation says: The suffering of cutting off and giving the body, seeing other sufferings such as hell, etc., starting from one's own experience, strive to eliminate that. This is an explanation based on both appearance and translation. If one has such mental strength, one can give away the body, and it is not contradictory that such a thought arises even when one has not attained the ground, therefore it is said that even without attaining the ground, one can give away the body. Fourth, this generosity of the mind of giving, which is also clinging to the object of giving, the recipient, and the giver as real, and is grasped by the stainless wisdom of emptiness, is called the transcendent perfection. As stated in the Great Perfection of Wisdom Sutra, the non-objective noble equipoise is transcendent, therefore the generosity grasped by it is also established as the transcendent perfection, and the generosity not grasped by non-objectivity is worldly. The difference between these two cannot be directly determined by those who have not attained the true meaning of the Bodhisattva. Among them, the other shore is the opposite shore and edge of the ocean of samsara, that is, the Buddha who has abandoned all two obscurations. Reaching the other shore is the perfection. Here, the commentary says that if there is a later word, it should not be hidden. With this definition called "not hiding," because the difference of karma is not hidden, it becomes a form, or because it is Prishodara, etc., it is established as having a vowel ending. The meaning of what was said in this way, Pandit Jaya Ananta explains it in this way: In the Indian language, the other shore is "Para" and reaching is "Ita," there are two words.