Tibetan
ཛིན་པ་ལ་བདེན་ཞེན་སྤོང་མི་ནུས་པར་གསུངས་པ་དང་། ཡང་། ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱ་ལམ་གསུམ་གྱི། །ཉམས་ཕྱིར་སློབ་མ་བསེ་རུ་དང་། །རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་དག་པ་སྟེ། །ཞེས་གཟུང་བ་ལ་བདེན་ཞེན་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་དྲང་ཞེ་ན། དེ་ལ་གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་ལ་ ཞེན་པ་སྤོང་བའི་དོན་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཚད་མས་གྲུབ་ཀྱང་། ཕྱི་རོལ་བདེན་གྲུབ་རིགས་པས་ཁེགས་པ་དབུ་མ་པ་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་བའི་དོན་བསྒོམས་ནས་བདེན་ཞེན་སྤོང་བ་དང་། ཡང་ན་སེམས་ཙམ་པ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རིགས་བས་བཀག་པའི་དོན་བསྒོམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ཕྱི་རོལ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་སྤོང་བ་གང་རུང་གཅིག་ལས་མི་འདའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ལྟར་ན་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཕྱི་དོན་སྤྱིར་ཡོད་པར་འཇོག་ཐུབ་པ་ལ། བདེན་ཡོད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་ཁེགས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི། དེ་ནས་འཛིན་པ་ལ་བདེན་པ་ཡོད་མེད་ཀྱི་དཔྱོད་པ་ཞུགས་པ་ན། རིགས་པ་སྔ་མའི་མཐུ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པར་ནུས་ཏེ། འཕགས་པ་ལྷས། གང་གིས་དངོས་གཅིག་དེ་བཞིན་ཉིད་མཐོང་བ། །དེ་ཡིས་དངོས་ཀུན་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མཐོང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་འདོད་པ་ནི་སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པའི་འགྲེལ་པའི་ལུགས་ཡིན་པས། དེའི་ལྟར་ན་ཕྱི་རོལ་མེད་པར་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་མེད་པར་གྲུབ་ན་དེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ། གཟུང་བ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ནི། སུ་དབང་པོ་རྟུལ་ཡང་འགྲུབ་པས། འཛིན་པ་ལ་བདེན་ཞེན་མི་སྤོང་བ་ནི། སྤྱིར་ཤེས་པ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཁས་ལེན་པ་ལ་བྱེད་ཀྱི། གཟུང་འཛིན་རྫས་ཐ་དད་ཀྱི་ཕྱེད་ཁེགས་ཤིང་ཕྱེད་བདེན་པར་འཛིན་པ་གཏན་མིན་ པས། འཛིན་པ་བདེན་པར་སྨྲ་བའི་རང་རྒྱལ་དང་། གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པར་སྨྲ་བའི་རྣམ་རིག་པ་གཉིས་གྲུབ་མཐའ་མཚུངས་པ་མཚར་ཞེས་པ་ནི། གསལ་བྱེད་པའི་བཞད་གད་དོ། །འདིར་རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་ཐེག་པ་འབྲིང་དུ་སྟོན་པ་ལ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལ་བདེན་ཞེན་སྤོང་མི་སྤོང་གི་ཁྱད་པར་གསུངས་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ལས་ལྷག་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་ལས་དམན་པའི་ཕྱིར་འབྲིང་པོའོ། །འདི་ནི་ཐེག་པ་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་གྱི་གང་ཟག་གསུམ། དབང་པོ་རྣ་འབྲིང་རྟུལ་བ་ཡིན་པས། བདག་མེད་ལ་ལྟོས་ཏེ་དབང་པོའི་རིམ་པ་བཞག་པ་སྟེ། ཐེག་ཆེན་ལ་ལྟ་བ་རབ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་དང་། ཐེག་འབྲིང་ལ་ལྟ་བ་འབྲིང་སེམས་ཙམ་གྱི་ལྟ་བ་དང་། ཐེག་ཆུང་ལ་ལྟ་བ་ཐ་མ་གང་ཟག་གི་བད
Chinese
据说，不能舍弃对能执的真实执着。还有，“烦恼所知及道三，为除学徒麟角喻，以及佛子之清净。” 如是说，执取为真实执着，说是所知障，应如何理解？对此，舍弃对所取外境的执着之义是：虽然外境之义由量成立，但外境真实成立被理智遮破，如中观派一样，确定之后修习，从而舍弃真实执着。或者，如唯识派一样，外境之义被理智遮破之义修习之后，依赖于此，舍弃执着外境存在，除此二者之外，不会有其他。其中，如果如第一种情况，则不合理，因为外境总体上可以安立为存在，如果是真实存在，那么以彼性进行观察的理智遮破，那么，从那之后，在能执上进行有无真实的观察时，依赖于先前理智的力量，能够证悟无真实，因为圣天菩萨说：“何者见一事物之如实，彼亦见一切事物之如实。” 如果如第二种情况一样承许，则是狮子贤论师等注释的宗派，按照那种说法，外境不存在由量成立。如果外境不存在成立，那么执着它的知识，与所取不是实体各异，即使是谁，根基愚钝也能成立。因此，不能舍弃对能执的真实执着，是对总体上承许知识真实成立而说的，而不是对能取所取实体各异，一半遮破一半执着为真实而说的。因此，说执着为真实的自宗，与说能取所取二者无二的知识在胜义中成立的唯识宗，二者宗派相同，真是令人惊奇，这是澄清者的嘲笑。此处，在将自宗的道显示为中等乘时，说了在所取和能执上舍弃不舍弃真实执着的差别，因为那二者比声闻乘殊胜，比大乘低劣，所以是中等。这是大中小三乘的三种补特伽罗，根基是上中下，依赖于无我而安立根基的次第，即大乘的见解是殊胜的中观见，中乘的见解是中等的唯识见，小乘的见解是低劣的人我
English
It is said that one cannot abandon the true clinging to the grasper. Also, "The three paths of afflictions, knowable objects, and paths, for the sake of eliminating the disciples, like rhinoceros horns, and the purity of the Buddha's sons." Thus, it is said that clinging to the grasped is a cognitive obscuration. How should this be understood? In this regard, the meaning of abandoning clinging to external objects is: Although the meaning of external objects is established by valid cognition, the true establishment of external objects is refuted by reason. Like the Madhyamikas, after establishing this, one meditates, thereby abandoning true clinging. Or, like the Cittamatrins, after meditating on the meaning of external objects being refuted by reason, one relies on this and abandons clinging to the existence of external objects. There is no other possibility. Among these, if it is like the first case, it is unreasonable, because external objects can generally be established as existing. If it is truly existent, then if it is refuted by the reason that examines that very nature, then, from that point on, when examining the existence or non-existence of truth in the grasper, relying on the power of the previous reason, one can realize non-truth. Because Arya Deva said, "Whoever sees the suchness of one thing, also sees the suchness of all things." If one accepts it as in the second case, it is the system of commentaries by teachers like Simhabhadra. According to that, the non-existence of external objects is established by valid cognition. If the non-existence of external objects is established, then the knowledge that clings to it, not being substantially different from the grasped, can be established even by someone with dull faculties. Therefore, not abandoning the true clinging to the grasper is said in general to be accepting that knowledge is truly established, and not saying that the grasper and the grasped are substantially different, half refuted and half clung to as true. Therefore, the Svatantrika who says that the grasper is true, and the Vijnanavada who says that the knowledge of the non-duality of the grasper and the grasped is established in the ultimate sense, the two schools are the same, which is surprising. This is the laughter of the clarifier. Here, when showing the path of the Svatantrika as the middle vehicle, it is said that there is a difference between abandoning or not abandoning true clinging to the grasped and the grasper. Because those two are superior to the Hearers' Vehicle and inferior to the Great Vehicle, they are middle. These are the three types of individuals of the three vehicles, great, middle, and small. The faculties are superior, middle, and inferior. The order of faculties is established in dependence on selflessness, that is, the view of the Great Vehicle is the superior Madhyamaka view, the view of the Middle Vehicle is the middle Cittamatra view, and the view of the Small Vehicle is the inferior personal self.
Tibetan
ག་མེད་ཐུན་མོང་བའི་ལྟ་བ་བཞག་པ་ཡིན་ཀྱང་། དེར་མ་ངེས་སོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་གསུམ་ག་ལ་ཡོད་པ་ལྟར་ནའང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མྱུར་དུ་གཏིང་དཔོགས་མི་དཔོགས་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབང་པོའི་རིམ་པ་གསུམ་མི་འགལ་ལོ། །འཛིན་པ་ཤེས་པ་ལ་བདེན་ཞེན་སྤོང་མི་ནུས་པ་དམན་ཁྱད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ནས་བཤད་པའི་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི་མངོན་རྒྱན་དང་། འབྱེད་རྣམ་པ་གཉིས་ལྟར་སེམས་ཙམ་ལ་བཤད་དུ་མི་རུང་ངོ་། །མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལའང་དབུ་སེམས་སུ་འགྲེལ་ཚུལ་རྒྱ་གར་བ་རྣམས་ལའང་ཡོད་པས། དེ་དག་གི་རྒྱུ་མཚན་མང་དུ་བཤད་དགོས་ཀྱང་། ཚིག་མངས་སུ་དོགས་ནས་རེ་ཞིག་མ་བྲིས་སོ། །ཡང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། །རིགས་ནི་ཐ་དད་རུང་མ་ཡིན། །བརྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། །དེ་ཡི་དབྱེ་བ་ཡོངས་སུ་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་པ་འདིས་ནི་ཉན་རང་རྣམས་ལའང་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་བསྟན་ནོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་པ་ནི་ཉི་ཁྲི་སྣང་བ་ལས། དེ་ལ་རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དངོས་པོ་དང་དེའི་མཚན་མ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །ཡོད་པར་མ་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེས་ན་འདིས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་དངོས་པོ་དང་དེའི་མཚན་མ་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པའི་ཆགས་པས་བཟུང་བ་ལྟར་ཡོད་པ་མིན་པའི་བདེན་སྟོང་ལ་བཤད་དོ། །དེ་ལ་ཆོས་དབྱིངས་རིགས་ཡིན་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རིགས་ལ་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་སྤྱིར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་རྩོད་པ་བཀོད་དེ། རིགས་ལ་གནས་པ་ནི་ལམ་གྱི་སྐབས་ཀྱི་རིགས་ལ་བསམས་པའོ། །དེའི་ལན་དུ། ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་ན་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་རིགས་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་དེས་ན། འདིར་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་མེད་པར་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཡོད་པ་ ཙམ་གྱིས་ལམ་གྱི་སྐབས་ཀྱི་རིགས་ལ་གནས་པ་མིན་གྱི། ཆོས་ཉིད་ལ་ལམ་གྱིས་དམིགས་ནས་བསྒོམས་པ་ན། འཕགས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ། རིགས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འཇོག་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཆོས་དབྱིངས་ལ་དབྱེ་བ་མེད་པས་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་རིགས་ནི་ཐ་དད་མི་རུང་ངོ་ཞེས་པའི་ལན་དུ། བརྟན་པའི་ཆོས་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་ལམ་གྱི་དབྱེ་བས་
Chinese
即使确立了无我的共同观点，但那是不一定的。即使如那实相的观点三者都有，但那实相是否能迅速彻底了解等方面，三种根器的次第是不相违背的。为了显示在执着认识上不能舍弃对真实的执着是低劣的差别。从《现观庄严论》中所说的无我观点，如《现观庄严论》和《辨中边论》二者一样，是不能向唯识宗解释的。《现观庄严论》也有解释成中观和唯识的方式，印度人也有，虽然需要多说那些理由， 但因为担心文字繁多，所以暂时没有写。还有，因为法界无差别，种姓不可能各异。依靠所依之法的差别，完全说明它的差别。这样说，这显示了声闻缘觉等也有证悟法性的。其中，所谓法界，在《二万颂般若经》中说：其中，分别和种种分别是对事物和它的相状明显执着，因为没有那个，所以应当了知为无执着。没有成为有，就是一切法的如是性。因此，这显示了法界本身是圣者之法的因，是成立自性安住种姓的所依。这样说是对事物和它的相状执着真实的贪着所抓住般存在的不存在的真性空说的。其中，如果法界是种姓，那么一切有情都将安住于种姓，因为法界是普遍存在于一切的。这样提出了辩论，安住于种姓是思念道时的种姓。作为那个回答：如果以怎样的方式缘就能成为圣者之法的因，那样说就是种姓，因此，这里说没有太过分，仅仅有法性 不是安住于道时的种姓，而是以道缘法性而修习时，成为圣者之法的特殊因时，就是安立特殊种姓的意思。即使那样，因为法界没有差别，所以三乘的种姓是不可能各异的，作为那个回答：依靠所依之法，所缘的道的差别
English
Even if the common view of selflessness is established, it is not certain. Even if the view of suchness is present in all three, the order of the three faculties is not contradictory in terms of whether or not that suchness can be quickly and thoroughly understood. In order to show that the inability to abandon the attachment to truth in grasping knowledge is an inferior difference. The view of selflessness spoken of in the Ornament for Clear Realization, like the Ornament for Clear Realization and the Distinguishing Middle and Extremes, cannot be explained to the Mind-Only school. There are also ways to interpret the Ornament for Clear Realization as Madhyamaka and Mind-Only, and the Indians also have them, although it is necessary to say more about those reasons, But because I was worried about the proliferation of words, I didn't write it for a while. Also, because the Dharmadhatu is undifferentiated, the lineages cannot be different. By the distinction of the dependent Dharma, its distinction is completely stated. By saying this, it shows that the Hearers and Solitary Realizers also have realization of the Dharmata. Among them, what is called Dharmadhatu, in the Twenty Thousand Verse Prajnaparamita Sutra, it says: Among them, conceptualization and various conceptualizations are manifest attachment to things and their characteristics, because there is no that, so it should be known as non-attachment. Not becoming existent is the suchness of all dharmas. Therefore, this shows that the Dharmadhatu itself is the cause of the noble dharmas, and is the support for establishing the naturally abiding lineage. Saying this is speaking of the emptiness of true nature, which is like being grasped by the attachment of clinging to things and their characteristics as true. Among them, if the Dharmadhatu is the lineage, then all sentient beings will abide in the lineage, because the Dharmadhatu is universally present in everything. Thus, the debate is put forward, abiding in the lineage is thinking of the lineage at the time of the path. As that answer: If in what way the object of focus can become the cause of the noble dharmas, saying that is the lineage, therefore, here it is said that it is not too excessive, just having the Dharmata is not abiding in the lineage at the time of the path, but when focusing on the Dharmata with the path and meditating, when it becomes a special cause of the noble dharmas, it is the meaning of establishing a special lineage. Even so, because the Dharmadhatu is undifferentiated, the lineages of the three vehicles cannot be different, as that answer: Relying on the dependent Dharma, the distinction of the object of focus of the path