Tibetan
པ་དང་། གཞན་ཏེ་ཐེག་དམན་གྱི་མདོ་ལས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ན། འདུས་བྱས་ཟད་པར་བསྟན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་པ་གཉིས་དོན་གཅིག་པས། ཐེག་ཆེན་ལས་སྟོང་ཉིད་བསྟན་པ་ལ་མི་བཟོད་པར་མ་བྱེད་ཅེས་གསུངས་སོ། །འདི་གཉིས་དོན་གཅིག་ལུགས་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཉན་ཐོས་པ་རྣམས་དངོས་པོ་ལ་ཟད་པ་ཁས་ལེན་ན། རང་བཞིན་ཡོད་ན་ཟད་ པ་མི་རིགས་པས། དེ་ཁས་ལེན་ན་དང་པོ་ནས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཁས་ལེན་དགོས་པས་དེ་གཉིས་དོན་གཅིག་གོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི། ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དབུ་མ་པས་ཡོད་པར་འདོད་པའི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གང་ཁས་ལེན་པ་ལ་ཡང་། རྒྱུ་མཚན་དེ་ཡོད་པས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་གཉིས་དོན་གཅིག་ཏུ་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིན་ཆེན་འཕྲེང་བའི་འགྲེལ་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་། སྐད་ཅིག་མ་ལ་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་པ་ཡང་གཞུང་དོན་མ་གོ་བའི་བཤད་པའོ། །རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པར་དྲངས་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་མདོ་ལས། གང་སྡུག་བསྔལ་འདི་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ། ངེས་པར་སྤངས་པ། བྱང་བར་གྱུར་པ། ཟད་པ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ། འགོག་པ། ཉེ་བར་ཞི་བ། ནུབ་པ། སྡུག་བསྔལ་གཞན་གྱི་མཚམས་མི་སྦྱོར་ཞིང་། མི་འབྱུང་མི་སྐྱེ་བ་འདི་ནི་ཞི་བ། འདི་ནི་གྱ་ནོམ་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཕུང་པོ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་སྤངས་པ། སྲིད་པ་ཟད་པ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ། འགོག་པ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེའི་དོན་འགྲེལ་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་འདི་ཞེས་པའི་ཉེ་བའི་ཚིག་གིས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ད་ལྟར་གྱི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལམ་ཕུང་པོ་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་མཛད་ནམ། མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་ནས་ནུབ་པའི་བར་དང་། མ་འོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས། སྡུག་བསྔལ་གཞན་ མཚམས་མི་སྦྱོར་བ་ནས། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ་ཞེས་པའི་བར་དུ་གསུངས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་ལམ་ཕུང་པོ་འདི་ཞེས་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཉོན་མོངས་ལ་འཇུག་པའི་སྤྱི་སྒྲ་བྱེ་བྲག་ལ་འཇུག་པའོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ་སྤྱི་སྒྲ་ནི་སྤྱིའི་དོན་ལ་བཤད་དུ་མི་རུང་ན། བྱེ་བྲག་ལ་བཤད་དགོས་མོད་ཀྱང་། འདིར་ནི་སྤྱི་སྒྲའི་སྟེང་ནས་བཤད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལྟར་ན། རྒྱུད་བླ་མ་ལས་ཉོན་མོངས་གདོད་ནས་ཟད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཕུང་བོ་གདོད་མ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པས། གདོད་མ་ནས་ཟད་པ་ལ་བཤད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། ལམ་གྱིས་
Chinese
并且，其他的，从小乘的经部来说，当宣说空性的时候，由于显示了有为法的灭尽而宣说空性，这两者意义相同。因此（经中）说，不要对大乘宣说空性感到无法忍受。对于这二者意义相同的观点，有些人说：声闻乘的人如果承认事物有灭尽，那么如果有自性，灭尽是不合理的。如果承认灭尽，那么首先就必须承认没有自性，因此这两者意义相同。这样解释非常不合理。如果是这样，那么对于中观派认为存在的，例如苗芽等法，无论承认什么，由于存在那个理由，那么一切苗芽等和空性二者，都将变得非常过分。在《宝鬘论》的注释中说：没有生，刹那间也没有意义的差别。这也是没有理解经文意义的说法。在《六十正理论》的注释中引用的一个小乘经文中说：谁彻底断除了这个痛苦， निश्चितं प्रहाण (藏文：ངེས་པར་སྤངས་པ།，梵文天城体：निश्चितं प्रहाण，梵文罗马转写：niścitaṃ prahāṇa，汉语字面意思： निश्चितं प्रहाण)，清净了，灭尽了，远离了贪欲，निरोध (藏文：འགོག་པ།，梵文天城体：निरोध，梵文罗马转写：nirodha，汉语字面意思：निरोध)，近于寂静，消逝了，不再连接其他痛苦的界限，不生不灭，这就是寂静，这就是殊胜，就像这样，彻底断除了所有蕴， भवक्षय (藏文：སྲིད་པ་ཟད་པ།，梵文天城体：भवक्षय，梵文罗马转写：bhavakṣaya，汉语字面意思： भवक्षय)，远离了贪欲，निरोध (藏文：འགོག་པ།，梵文天城体：निरोध，梵文罗马转写：nirodha，汉语字面意思：निरोध)，涅槃。这样说了。解释它的意义时，因为用这个痛苦这个近指词说了，是只就现在的自相续的痛苦或者蕴来说呢？还是就彻底断除到消逝为止，以及就未来的痛苦来说，从不再连接其他痛苦的界限到涅槃为止说的呢？如果认为痛苦或者蕴这个词，是能包括烦恼的总相词，是指向别相的，这也是不行的，因为总相词不能解释为总相的意义，必须解释为别相，但在这里是可以从总相词的层面来解释的。如果这样做，就像有部宗的人那样，如《宝性论》中所说，因为烦恼从一开始就灭尽了。就像所说的那样，蕴从一开始就没有自性生，因此不能解释为从一开始就灭尽，因为是通过道
English
Furthermore, in the Sutras of the Lesser Vehicle, when emptiness is taught, the teaching of emptiness by showing the exhaustion of conditioned phenomena, these two have the same meaning. Therefore, it is said (in the scriptures) not to be intolerant of the teaching of emptiness in the Great Vehicle. Regarding the view that these two have the same meaning, some say: If the Hearers accept the exhaustion of things, then if there is inherent existence, exhaustion is unreasonable. If they accept exhaustion, then they must first accept that there is no inherent existence, therefore these two have the same meaning. This explanation is very unreasonable. If that were the case, then for whatever phenomena the Madhyamikas believe to exist, such as sprouts, etc., because that reason exists, then all sprouts, etc., and emptiness would become extremely excessive. In the commentary on the Ratnavali, it says: There is no birth, and there is no difference in meaning in an instant. This is also an explanation that does not understand the meaning of the scripture. In the Sutra of the Lesser Vehicle quoted in the commentary on the Sixty Stanzas of Reasoning, it says: Whoever has completely abandoned this suffering, निश्चितं प्रहाण (Tibetan: ངེས་པར་སྤངས་པ།, Sanskrit Devanagari: निश्चितं प्रहाण, Sanskrit Romanization: niścitaṃ prahāṇa, Chinese literal meaning: निश्चितं प्रहाण), has certainly abandoned it, has become purified, has exhausted it, is free from desire, निरोध (Tibetan: འགོག་པ།, Sanskrit Devanagari: निरोध, Sanskrit Romanization: nirodha, Chinese literal meaning: निरोध), has become nearly pacified, has ceased, does not connect the boundary of other sufferings, does not arise, does not come into being, this is peace, this is excellent, like this, all aggregates have been certainly abandoned, भवक्षय (Tibetan: སྲིད་པ་ཟད་པ།, Sanskrit Devanagari: भवक्षय, Sanskrit Romanization: bhavakṣaya, Chinese literal meaning: भवक्षय), desire has been abandoned, निरोध (Tibetan: འགོག་པ།, Sanskrit Devanagari: निरोध, Sanskrit Romanization: nirodha, Chinese literal meaning: निरोध), cessation, Nirvana. It is said like this. When explaining its meaning, because it is said with the proximate word 'this suffering,' is it referring only to the suffering or aggregates of one's own continuum in the present? Or is it referring to the future suffering, from completely abandoning to ceasing, and from not connecting the boundary of other sufferings to Nirvana? If one thinks that the difference between 'this suffering' or 'this aggregate' is that the general term that includes afflictions refers to the particular, that is also not permissible, because a general term cannot be explained in terms of the general meaning, it must be explained in terms of the particular, but here it can be explained from the level of the general term. If it is done in that way, then like the Vaibhashikas, as it is said in the Uttaratantra, because afflictions have been exhausted from the beginning. As it is said, the aggregates have no inherent existence from the beginning, therefore it cannot be explained as being exhausted from the beginning, because it is through the path.
Tibetan
མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་ལ་བཤད་དགོས་ན། དེའི་ཚེ་མངོན་དུ་བྱ་རྒྱུའི་མྱང་འདས་ཡོད་པ་ན་མངོན་དུ་བྱེད་མཁན་མེད་པ་དང་། བྱེད་མཁན་ཡོད་པ་ན་ཕུང་པོ་མ་ཟད་པས་མངོན་དུ་བྱ་རྒྱུའི་མྱང་འདས་མེད་པར་འགྱུར་བས། མདོ་འདི་བཤད་མི་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ལྟར་ན། འདིའི་ཟད་པ་ནི། ཟད་པ་གཉེན་པོས་ཟད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གདོད་ནས་ཟད་པས་ཟད་ཅེས་བྱ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བཤད་པས་ཆོག་པས་མདོའི་དོན་ལེགས་པར་བཤད་པར་ནུས་སོ། །དེས་ན་མདོ་ལས་འདི་འདྲ་བའི་ཟད་པ་བསྟན་ནས། སྡུག་བསྔལ་འགགས་པའི་འགོག་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བསྟན་པ་དེ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་འགོག་པ་བསྟན་པ་ གཉིས་དོན་གཅིག་ཏུ་འཕགས་པས་གསུངས་པ་འདི་མ་རྟོགས་པར་སྣང་བས་ཞིབ་ཏུ་བཤད་དོ། །རྩ་ཤེ་ལས་ཀྱང་། བཅོམ་ལྡན་དངོས་དང་དངོས་མེད་པ། །མཁྱེན་པས་ཀ་ཏྱཱ་ཡ་ན་ཡི། །གདམས་ངག་ལས་ནི་ཡོད་པ་དང་། །མེད་པ་གཉིས་ཀའང་དགག་པ་མཛད། །ཅེས་གསུངས་པ་འདིས་ཀྱང་ཐེག་དམན་གྱི་མདོ་ལས་མཐའ་གཉིས་བཀག་པ་གསུངས་པར་སྟོན་ཏེ། མདོ་འདི་ནི་ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ན་སྣང་ངོ་། །དེ་དག་ཀྱང་མཚོན་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ན་འདིར་མ་དྲངས་པ་དུ་མ་ཞིག་དང་། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་དང་། བསྟོད་པའི་ཚོགས་ལས་ཀྱང་དུ་མ་ཞིག་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། འགྲེལ་པ་ནས་བཤད་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བ་དང་། དེར་མ་བཤད་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འགྲེལ་པ་ལས། གང་ཞིག་གལ་ཏེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་ཀྱང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་བསྟན་ན། དེའི་ཚེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེའི་ལུགས་དེ་ཡང་འདི་ལྟར་རིགས་པ་དང་ལུང་དང་འགལ་བར་རྟོགས་སོ། །ཞེས་པའི་ཕྱོགས་སྔ་མ་སྨྲ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་རབ་བྱེད་བདུན་པའི་འགྲེལ་པར་ཐེག་དམན་གྱི་མདོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་གསུངས་པའི་དོན། ཆོས་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་དོན་དུ་བཤད་པ་ལ། ཤེས་རབ་སྒྲོན་མེར་དེ་ལྟ་ཡིན་ན། ཐེག་ཆེན་བསྟན་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་དགག་པ་ མཛད་དོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་ཐེག་ཆེན་བསྟན་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ཟེར་རམ། ཐེག་ཆེན་དུ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྟན་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ཟེར། དང་པོ་ལྟར་ན་ནི། ཐལ་བ་དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་ན་ནི། ཐེག་ཆེན་བསྟན་པ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་སྟོན་པར་འགྱུར་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཐེག་ཆེན་ལས་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་ས་རྣམས་དང་། སྦྱིན་པ་ལ་སོ
Chinese
如果需要解释完全断除，那么，当有需要证得的涅槃时，就没有证得者；当有证得者时，蕴没有灭尽，因此没有需要证得的涅槃，这样一来，这个经就无法解释了。按照我们来说，此处的断尽，不是以对治断尽，而是因为本来就断尽而称为断尽。如是解释即可，因此能够很好地解释经的意义。因此，经中显示了这样的断尽，以及痛苦止息的灭谛涅槃的显示，和自性无生的灭谛显示，两者意义相同，因为圣者这样说，似乎没有理解，所以详细解释。在《根本慧论》中也说：‘世尊了知有与无，教诫迦旃延经中，遮遣有无二边见。’这表明小乘经中也说了遮止二边。这个经在《杂阿含经》中出现。这些也只是略微提及，在《宝鬘论》中还有很多这里没有引用的，以及《理六十颂》和《赞集》中也说了许多。第三部分分为两部分：驳斥解释中提出的辩论，以及驳斥其中未提出的辩论。第一部分是：解释中说：‘如果声闻乘中也显示了法无我，那么大乘的显示就变得没有意义了，’像这样思考的那种观点，也被理解为与理证和圣言相违背。’说这种前派观点的是论师乐善，佛护在《七十空性论》的解释中，对于小乘经中说一切法无我的意义，解释为法没有自性的意义，但在《般若灯论》中反驳说，如果是这样，那么大乘的显示就变得没有意义了。对此，一般说大乘的显示变得没有意义，还是说大乘中显示法无我变得没有意义？如果是前者，那么如果那个推论有普遍性，那么大乘的显示就仅仅是显示法无我，但事实并非如此，因为大乘中还有菩萨的各个地，以及布施等。
English
If it is necessary to explain complete abandonment, then, when there is nirvana to be attained, there is no one to attain it; and when there is someone to attain it, the aggregates have not been exhausted, so there is no nirvana to be attained. In this way, this sutra cannot be explained. According to us, the exhaustion here is not exhaustion by an antidote, but it is called exhaustion because it is exhausted from the beginning. Such an explanation is sufficient, so we can explain the meaning of the sutra well. Therefore, the sutra shows such exhaustion, and the showing of the cessation of suffering, the cessation of nirvana, and the showing of the cessation of no self-nature, the two meanings are the same, because the noble ones say so, it seems that they have not understood, so I will explain it in detail. It is also said in the Root Wisdom Treatise: 'The Blessed One knows existence and non-existence, in the teaching to Katyayana, he rejected both views of existence and non-existence.' This shows that the Hinayana sutras also speak of rejecting the two extremes. This sutra appears in the Samyuktagama Sutra. These are just a few mentions, and there are many that are not quoted here in the Garland of Jewels, as well as the Sixty Stanzas on Reasoning and the Collection of Praises. The third part is divided into two parts: refuting the arguments raised in the commentary, and refuting the arguments not raised there. The first part is: The commentary says: 'If the Hearer Vehicle also shows the selflessness of phenomena, then the showing of the Great Vehicle becomes meaningless,' that kind of view is also understood to be contrary to reason and scripture. The one who speaks of this former view is the teacher Lekden, and Buddhapalita, in his commentary on the Seventh Chapter of the Seventy Emptiness, explains the meaning of the sutras of the Hinayana that say that all phenomena are selfless, as the meaning that phenomena have no self-nature, but in the Lamp of Wisdom, he refutes it, saying that if this is the case, then the showing of the Great Vehicle becomes meaningless. In response to this, does it generally say that the showing of the Great Vehicle becomes meaningless, or does it say that the showing of the selflessness of phenomena in the Great Vehicle becomes meaningless? If it is the former, then if that inference has generality, then the showing of the Great Vehicle would only show the selflessness of phenomena, but this is not the case, because in the Great Vehicle there are also the bodhisattva grounds, and generosity, etc.