Tibetan
གས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འབྲས་གནས་ཕྱི་མ་གསུམ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་གསུངས་སོ། །རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་ས་ཐོབ་མཁན་དང་། ཐོབ་བྱའི་འབྲས་བུ་ལ་བདེན་པར་བཟུང་ནས། བདག་གིས་རྒྱུན་ཞུགས་ཐོབ་བོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེ་ཉིད་དེའི་བདག་ཏུ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པས་ནི་གང་ཟག་དང་འབྲས་བུ་བདེན་འཛིན་གཉིས་བདག་འཛིན་དུ་གསུངས་པའི་དང་པོ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་། གཉིས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ནོ། །རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱིས་བདེན་པར་བཟུང་ནས་བདག་གིས་འབྲས་བུ་ཐོབ་བོ་སྙམ་དུ་མི་འཛིན་པ་ནི། བདེན་འཛིན་གྱི་ཡུལ་སུན་མ་ཕྱུང་བའི་དབང་དུ་མཛད་པ་ཡིན་གྱི། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཡང་མེད་པར་སྟོན་པ་མིན་ནོ། །དེས་ནི་ཕྱི་མ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལུང་འདི་དབུ་མ་རང་ རྒྱུད་པ་ཁ་ཅིག་གཞན་དུ་འཆད་ཀྱང་། ཤེར་འབྱུང་བློ་གྲོས་ཀྱིས་ཉན་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བགྲོད་པ་ལ། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་དགོས་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་དྲངས་པ་ལྟར་ལེགས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ལུང་དེ་དག་གིས་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་དང་བྲལ་ན། འཁོར་བ་ལས་མི་གྲོལ་བ་དང་། འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་ལ་ལྟ་བ་དེ་དགོས་པར་གསལ་བར་བསྟན་ལ། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་འཁོར་བའི་འཆིང་བ་ལས་མ་གྲོལ་བ་ནི། མཁས་པ་སུ་ཡང་མི་འདོད་ཅིང་མི་འཐད་པས། ཉན་རང་ལ་ཆོས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་གསལ་བར་བསྟན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཡུམ་ཆེན་མོ་སོགས་ཁུངས་མང་མོད་ཀྱང་། ཚིག་མངས་སུ་དོགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཉིད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །དེ་ལས་ཡང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ལམ་གསུམ་ཐོག་མཐའ་དབུས་མེད་པ། །འཁོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མགལ་མེ་ཡི། །དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུ་ཕན་ཚུན་གྱི། །རྒྱུ་ཅན་འདི་ནི་འཁོར་བར་འགྱུར། །དེ་ནི་རང་གཞན་གཉིས་ཀ་དང་། །དུས་གསུམ་ཉིད་དུའང་མ་ཐོབ་ཕྱིར། །ངར་འཛིན་པ་ནི་ཟད་པར་འགྱུར། །དེ་ལས་ལས་དང་སྐྱེ་བ་ཡང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཕུང་པོ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་ཇི་སྲིད་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ། དེ་ལས་ངར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་འབྱུང་བར་བསྟན་པས། འཇིག་ལྟ་མ་ལུས་པར་ཟད་པ་ལ་ ཕུང་པོ་བདེན་འཛིན་ཟད་དགོས་པར་བསྟན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པས་ཀྱང་ཕུང་པོ་བདེན་འཛིན་ཟད་པར་སྤངས་པར་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་བདེན་འཛིན་གྱི་ཞེན་ཡུལ་སུན་མ་ཕྱུང་བར་དུ། འཇིག་ལྟའི་ཞེན་ཡུལ་སུན་མི་ཕྱིན་པས།
Chinese
好的。这样说了，对于后面的三个果位也同样说了。如果获得须陀洹果位的人，执着于所获得的果实，心想“我已获得须陀洹果”，那么他就会执着于此果位本身。因此，对于人与果实的实执，两者都被称为我执，其中第一个是人我执，第二个是法我执。如果须陀洹不执着于“我已获得果实”的想法，这是因为实执的对象已被驳斥，但这并不意味着没有俱生执。因此，对于后面的果位也应该了解。虽然有些自续派中观宗将此经文解释为其他含义，但谢迥洛哲将其引用为声闻和缘觉道需要证悟空性的证据，这样做是很好的。因此，这些经文清楚地表明，如果缺乏对胜义谛的见解，就无法从轮回中解脱，而从轮回中解脱需要这种见解。由于没有哪位智者会认为声闻和缘觉阿罗汉没有从轮回的束缚中解脱，因此清楚地表明声闻和缘觉证悟了法无自性。此外，还有《大般若经》等许多其他来源，但由于篇幅所限，这里就不写了。第二点是，《宝鬘论》中说：“只要对蕴的执着存在，我执就存在；只要我执存在，业就存在；从业中又产生轮回。三条道路无始无终无中，轮回的轮转如火轮。如火轮般相互依存，此即是轮回。由于它在自身、他者和三时中都不可得，因此我执将会止息，业和轮回也将止息。”这样说了。其中的前两句表明，只要对蕴的实执存在，就会从中产生我执的萨迦耶见。因此，为了完全止息萨迦耶见，必须止息对蕴的实执。因此，我们知道声闻和缘觉阿罗汉也已经断除了对蕴的实执。因此，在没有驳斥实执的执着对象之前，萨迦耶见的执着对象是不会被驳斥的。
English
Okay. It was said like that, and it was also said similarly for the latter three fruitions. If someone who has attained the Srotapanna fruit clings to the fruit to be attained, thinking, "I have attained the Srotapanna fruit," then he will cling to that very fruit itself. Therefore, the clinging to the truth of both the person and the fruit are said to be self-grasping, the first of which is the self-grasping of the person, and the second is the self-grasping of phenomena. If the Srotapanna does not cling to the idea that "I have attained the fruit," it is because the object of true clinging has been refuted, but it does not mean that there is no innate clinging. Therefore, the latter ones should also be understood. Although some Svātantrika-Madhyamikas explain this scripture differently, it is good that Sherjung Lodrö cited it as evidence that the realization of emptiness is necessary for progressing on the path to the enlightenment of Śrāvakas and Pratyekabuddhas. Therefore, those scriptures clearly show that without the view of suchness, one cannot be liberated from samsara, and that view is necessary for liberation from samsara. Since no wise person would assert or find it reasonable that Śrāvaka and Pratyekabuddha Arhats are not liberated from the bonds of samsara, it is clearly shown that Śrāvakas and Pratyekabuddhas have the realization that phenomena are without inherent existence. Furthermore, there are many other sources such as the Great Mother Sutra, but I have not written them here for fear of being verbose. Secondly, in the Ratnāvalī, it says: "As long as there is clinging to the aggregates, there is self-grasping; as long as there is self-grasping, there is karma; from that, there is again rebirth. The three paths are without beginning, end, or middle; the circle of samsara is like a firebrand's circle. Like the circle of a firebrand, mutually dependent, this becomes samsara. Since it is not obtained in oneself, others, or the three times, self-grasping will cease, and from that, karma and rebirth will also cease." It was said like that. The first two lines of that show that as long as there is clinging to the truth of the aggregates, the view of the perishable will arise from that. Therefore, in order for the view of the perishable to be completely exhausted, the clinging to the truth of the aggregates must be exhausted. Therefore, we know that Śrāvaka and Pratyekabuddha Arhats have also abandoned the clinging to the truth of the aggregates. Therefore, until the object of clinging to the truth has been refuted, the object of clinging to the view of the perishable will not be refuted.