Chinese
已经阐述了二谛的体性，如果认为这两个范畴会相违，那是不相违的，因为之前所说的二谛的体性是指一般情况而言。佛陀的智慧的认知方式是指十地以下，以及不共的特殊情况。因此，如果将佛陀的认知方式也作归纳，那么就是以正确见解的理智量所获得的，并且对于该境来说是理智量，这是胜义谛的体性。通过它，也应该了解世俗谛的体性。同样，通过如所有智所获得，并且对于该境来说成为如所有智，以及通过如所有智所获得，并且对于该境来说成为如所有智的方式，对于各个境，也应该了解世俗和胜义的认知方式。这里，应该回忆起之前对于自证是否合理的辩论中所确立的自宗观点。 第二部分分为两点：实际意义和直接阐述其合理性。第一点是：无论如何，按照你的观点，如果没有认知者，谁会向其他被调伏者宣说“真如就是这样的”呢？对于这个问题，也要给出回答：佛地的真如的衡量智慧，虽然确实与境的自性无生之胜义融为一体，但是在世间，证悟真如并非不可能。这是怎么回事呢？这个辩论的意义是，如果以与真如融为一体的方式恒常存在，那么就没有具有说法意乐的分别念的说法者，如果没有说法者，就没有说法，这就是其意义。因为在这之后，会回答说即使没有分别念，说法也是合理的。对于这个辩论，要给出回答：诸佛安住于色身，从而使法界法身显现的佛陀的色身，是被无数百千的福德资粮所摄持，也就是显现积聚的不可思议的各种形象，是菩萨们法乐受用的因，是圆满受用。
English
The characteristics of the two truths have been explained. If it is thought that these two categories will contradict each other, there is no contradiction, because the characteristics of the two truths previously explained refer to the general situation. The way of knowing of the Buddha's wisdom refers to the ten bhumis and below, and the uncommon special circumstances. Therefore, if the Buddha's way of knowing is also summarized, then it is obtained by the valid cognition of correct view, and for that object, it is valid cognition, which is the nature of the ultimate truth. Through it, the nature of the conventional truth should also be understood. Similarly, through the wisdom that knows reality as it is, and for that object, it becomes the wisdom that knows reality as it is, and through the wisdom that knows the extent of things, and for that object, it becomes the knowledge of the extent of things. For each object, the way of knowing conventional and ultimate truths should also be understood. Here, one should recall the established position of one's own school in the previous debate on whether self-awareness is reasonable or not. The second part is divided into two points: the actual meaning and the direct explanation of its rationality. The first point is: In any case, according to your view, if there is no knower, who will declare to other beings to be tamed, "Such is the reality"? To this question, an answer must also be given: Although the knowledge of measuring the reality of the Buddha's ground is indeed integrated with the ultimate truth of the object's self-nature of non-origination, it is not impossible to realize the reality in the world. How is this so? The meaning of this debate is that if it always exists in a way that is integrated with reality, then there is no speaker with the intention of teaching the Dharma, and if there is no speaker, there is no teaching, which is its meaning. Because after this, it will be answered that even without conceptualization, teaching the Dharma is reasonable. To this debate, an answer must be given: The form body of the Buddhas who abide in the form body and thereby manifest the Dharmakaya of the Dharmadhatu, is sustained by countless hundreds of thousands of accumulations of merit, that is, the inconceivable various forms that are manifestly accumulated, are the cause of the Dharma enjoyment of the Bodhisattvas, and are the perfect enjoyment.
Tibetan
་སྐུ་ཡིན་པས། སྐུ་དེ་ལས་སྒྲ་གང་ཞིག་འབྱུང་བ་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པ་དེ་ལས་འཇིག་རྟེན་ཏེ་གདུལ་བྱ་ཆོས་དེ་ལྟ་བུ་ཉན་པའི་སྣོད་དུ་གྱུར་པས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །བསོད་ནམས་བརྒྱས་བསྐྱེད་པའི་སྐུ་ལས་དེ་ལྟར་འབྱུང་བ་ལྟ་ཞོག །ལོངས་སྐུ་དེའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་དང་། དེ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ཀྱི་གཞན་ཡང་སྤྲུལ་པ་དེ་ཡི་མཐུས་ནམ་མཁའ་དང་། གཞན་རྩྭ་དང་ཤིང་དང་རྩིག་པ་དང་བྲག་ལ་སོགས་པ་སེམས་མེད་པ་ལས་སྒྲ་གང་ཞིག་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཉིད་སྟོན་པ་འབྱུང་བ་དེ་ལས་ཀྱང་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡང་ཇི་ལྟར་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་དུས་ད་ལྟ་ཀུན་སློང་གི་བྱ་བ་མི་སྲིད་ཀྱང་། ཆོས་སྟོན་པའི་བྱ་བ་འབྱུང་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་སྙམ་ན། དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དཔེ་དགོད་པ་ནི། ཇི་ལྟར་ཏེ་དཔེར་ན་འཇིག་རྟེན་འདིར་རྫ་མཁན་སྟོབས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་འབད་པ་ཆེན་པོས་བསྐོར་བའི་འཁོར་ལོ་ནི། དེ་འདས་ནས་ཡུན་རིང་དུ་སོང་བས་རྫ་མཁན་དེའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་འབད་རྩོལ་ད་ལྟ་སྐྱེས་པ་མེད་བཞིན་དུའང་། འཁོར་ལོ་དེ་འཁོར་ཞིང་རྫ་བུམ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུར་མཐོང་བ་ལྟར། དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་པའི་ཚེ་ད་ལྟ་སྐྱེས་པའི་འབད་རྩོལ་གྱི་རྟོག་པ་མེད་བཞིན་དུ། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཉིད་ལ་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་དེའི་འཕྲིན་ལས་འཇུག་པ་ནི། ཡིད་བཞིན་གྱི་ ནོར་བུ་དང་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་དང་འདྲ་བར། སངས་རྒྱས་ལས་དེ་འདྲ་བའི་ཆོས་ཐོས་པར་འགྱུར་བའི་ལས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་དགེ་བ་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོས་བསགས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྔོན་བྱང་སེམས་གྱི་སྐབས་སུ་སྨོན་ལམ་ཁྱད་པར་ཅན་བཏབ་པའི་མཐུས་འཕངས་པ་སྟེ་ཤུགས་ལས་ཡིན་པས། ཆེས་ཤིན་ཏུ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །སྨོན་ལམ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་འཚམ་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པ་ལྷུར་མཛད་ཅིང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་བསྐྱོད་ལ། སེམས་ཅན་གདུལ་བའི་དུས་ལས་ཀྱང་མི་འདའ་བ་དེ་འདྲ་བར་བདག་ཀྱང་གྱུར་ཅིག །ཅེས་པའོ། །འདིར་དེའི་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་མདོ་དྲངས་པ་ནག་ཚོའི་འགྱུར་ལས་འབྱུང་ངོ་། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྐུའི་རྣམ་གཞག་དང་། སྟོབས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་གཞག་གོ །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དང་། རྒྱུ་མཐུན་པའི་སྐུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ད་
Chinese
是故，从彼身所发出之音声，宣说诸法之真实性，由此世界之应调伏者，成为听闻如是妙法之法器，亦能如实不颠倒地了知真实性。无需说由百福所生之身能如是显现，仅由报身之加持，以及不仅如此，由化身之威力，乃至虚空，以及其他草木、墙壁、岩石等无情之物，凡发出宣说诸法真实性之音声，应调伏者亦能由此了知真实性。第二，如何无有心及心所之分别念耶？如是宣说之时，虽不可能有当下之意乐作用，然若谓成为说法之因，为示彼义而举例说明：譬如，在此世间，陶师以大力气旋转之轮，彼已过去久远，虽陶师旋转轮之努力今已不生，然轮仍旋转，且见为陶罐等之因。如是，成佛之时，虽无当下生起之努力分别念，然安住于法身自性之佛陀，其事业之开展，犹如如意宝及如意树，由众生积聚圆满听闻如是佛法之业，以及佛陀往昔于菩萨位时所发殊胜愿力之威力所致，乃自然而然，极其不可思议。何为如是之愿力耶？谓如其所宜，恒常成办有情之利益，且于法界刹那亦不移动，亦不逾越调伏有情之时，愿我亦如是成就。如是也。此处所引证之经文，出自纳措之译本。第二分二：身之分类，及威力功德之分类。初者分三：法身，报身，及化身之解说。初者，即
English
Therefore, whatever sound emanates from that body, proclaiming the very nature of all dharmas, those to be tamed in this world, becoming vessels for hearing such excellent Dharma, can also realize the true nature without inversion. Needless to say, a body born from a hundred merits can manifest in such a way; merely through the blessings of the Sambhogakaya, and not only that, through the power of the Nirmanakaya, even from inanimate objects such as the sky, grass, trees, walls, rocks, etc., whatever sound emanates proclaiming the true nature of all dharmas, those to be tamed can also realize the true nature from that. Second, how is it without the conceptual thoughts of mind and mental factors? When speaking in this way, although it is impossible to have the action of present intention, if it is said to be the cause of the activity of teaching the Dharma, an example is given to show that meaning: For example, in this world, a potter with great strength spins a wheel with great effort; although a long time has passed since then, and the potter's effort in spinning the wheel does not arise now, the wheel still spins, and it is seen as the cause of pottery and so on. Likewise, at the time of Buddhahood, although there is no conceptual thought of present effort arising, the activity of the Buddha abiding in the nature of the Dharmakaya is like a wish-fulfilling jewel and a wish-fulfilling tree. The merit of beings accumulating the karma to fully hear such Dharma from the Buddha, and the power of the special prayers made by the Buddha in the past as a Bodhisattva, is spontaneous and extremely inconceivable. What is such a prayer? It means to constantly accomplish the benefit of sentient beings as appropriate, and not to move even for a moment from the Dharmadhatu, nor to transgress the time for taming sentient beings; may I also become like that. So it is. Here, the sutra quoted as evidence comes from the translation of Naktsö. The second has two parts: the classification of bodies, and the classification of the qualities of power. The first has three parts: the explanation of the Dharmakaya, the Sambhogakaya, and the Nirmanakaya. The first is:
Tibetan
ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཤད་པ། ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྐུ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཤེས་བྱའི་ཡུལ་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་དང་འདྲ་བ་མ་ལུས་པ། ཡེ་ཤེས་མེ་དང་འདྲ་བས་བསྲེགས་པ་ལས། ཤེས་བྱ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཇི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ཞུགས་པས། ཤེས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་ལྡན་པར་གྱུར་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཞི་བ་དེ་ནི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །འདི་ ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་ལྟ། །འདྲེན་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཆོས་ཉིད་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་ཤེས་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་དུས་ཀུན་ཏུ་ཆོས་ཉིད་ལ་ལྟ་བ་སྟེ་དེ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་དང་། འདྲེན་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་སྐུ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། ཆོས་ཉིད་དེ་མཁྱེན་པ་ནའང་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་མིན་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འདི་ནི། དེའི་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད་པ་སྟེ་འདིའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། འཇམ་དཔལ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ་ཞེས་མདོ་སྡེ་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་རྟོག་འགགས་ཤིང་མི་འཇུག་པས། རྣམ་པར་མི་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཉིས་ཆུ་ལ་ཆུ་བཞག་པ་བཞིན་དུ་དབྱེར་མེད་པར་ཞུགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་གོ་འཕང་དེ་ནི་དང་པོར་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ཡིས་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པ་སྟེ་བརྙེས་བར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྣམ་པར་བཞག་གོ །ནག་ཚོའི་འགྱུར་ལས་དེའི་ཤེས་བྱེད་དུ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོའི་མདོ་དྲངས་པ་སྣང་ངོ་། །སེམས་འགགས་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི། ཚིག་གསལ་ལས། མདོ་ལས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན། གང་ལ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡང་ མེད་ན། །ཡི་གེ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། །ཞེས་གསུངས་སོ།།དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་ལ་གསུངས་པ་དང་། འདིར་རང་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་། ཞི་བའི་དོན་སེམས་སེམས་བྱུང་དང་བྲལ་བ་ལ་བཤད་ནས། ཞི་བ་དེ་ཡིན་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་ནུས་པ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་དཔེར། དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་དང་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་
Chinese
这是就法身而言的。具有境智慧的自性，即具有自性的二身所显现的所知境，如同干柴一样全部，被智慧之火焚烧后，所知自性不生，进入到如其不生的状态，因此，与智慧自性不生的状态相结合的真如寂灭，就是诸佛的法身。关于这一点，《金刚经》中说：“诸佛观法性，导师是法身，法性非所知，彼不能被知。”意思是说，诸佛总是观照法性，即安住于法性之中，导师们的胜义身是法身，法性在被认知时，也不是以二元显现的方式被认知。这个真如的法身，在那时是无生无灭的，关于这一点，《文殊经》中说：“文殊，无生无灭，这是如来的殊胜之语。”因此，在佛的境界中，智慧的境，即真如的意义上，一切时处，其境之有境的心和心所产生的分别念都止息且不生起，因此，无分别智和真如二者如水入水般无别地融入。因此，那个果位首先由报身显现，即证得，在世俗中安立。纳措的译本中，似乎引用了不退转法轮经作为其知识。关于“心止息”的意义，《词句明释》中说：“经中说：何为胜义谛？于彼心之行境亦无有，文字等说亦有何用？”因此，是无分别。意思是说，心的行境是指无分别，这里自释中也说，寂灭的意义是指远离心和心所，为了阐明寂灭也能成办有情之利，举例说，如意树和如意宝。
English
This is explained in terms of the Dharmakaya. The nature of the wisdom of the object, that is, all the objects of knowledge that appear as the two bodies of self-nature, like dry wood, are burned by the fire of wisdom. Since the nature of knowledge does not arise, it enters into such a state of non-arising. Therefore, the quiescence of Suchness, which is endowed with the nature of non-arising of knowledge, is the Dharmakaya of the Victorious Ones. Regarding this, the Vajracchedika says: "The Buddhas contemplate the Dharma-nature, the guides are the Dharma-body, the Dharma-nature is not knowable, it cannot be known." This means that the Buddhas always contemplate the Dharma-nature, that is, abide in it, and the ultimate body of the guides is the Dharma-body, and the Dharma-nature is not to be known in the way it appears as dual when it is known. This Dharmakaya of Suchness is unborn and unceasing at that time. Regarding this, the Manjushri Sutra says: "Manjushri, unborn and unceasing, this is the supreme word of the Tathagata." Therefore, in the realm of the Buddha, in the sense of the object of wisdom, that is, Suchness, at all times and places, the mind of the object and the conceptual thoughts arising from the mind cease and do not arise. Therefore, non-conceptual wisdom and Suchness merge inseparably like water into water. Therefore, that state is first manifested by the Sambhogakaya, that is, attained, and established conventionally. In the translation of Naktsang, it seems that the Sutra of the Wheel of Non-Returning is quoted as its knowledge. Regarding the meaning of "mind ceases," the Clear Words says: "The Sutra says: What is the ultimate truth? Where there is no object of the mind, what is the use of saying words, etc.?" Therefore, it is non-conceptual. This means that the object of the mind refers to non-conceptual, and here the self-commentary also says that the meaning of quiescence refers to being separated from mind and mental factors. In order to clarify that quiescence can also accomplish the benefit of sentient beings, examples are given, such as the wish-fulfilling tree and the wish-fulfilling jewel.