Tibetan
་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་ལ་བྱས་ནས་དེ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་། གཞན་དག་དགག་བྱ་བཅད་ཙམ་མིན་པའི་སྡོ་སེར་ལྟར་སྒྲུབ་པར་རང་དབང་བ་ཆོས་ཉིད་དུ་བྱས་ནས་དེ་བདེན་པར་འདོད་པ་གཉིས་ཀ་ཡང་རྒྱལ་བས་ཤིན་ཏུ་སྨད་པར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་སྣོད་བཅུད་གཉིས་མེད་པས། སེམས་ཅན་དང་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནི་མི་ལུས་པ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བྱམས་སོགས་ཚད་མེད་བཞི་སྒོམ་པ་ན་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྒོམ་པས། དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་ཚད་མེད་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་ཚད་མེད་པའི་དཔེ་ཡིས་ཏེ་ཚད་མེད་པ་བཞིན་དུ། དེ་ལྟར་སྒོམ་པ་ལ་ཡང་མུ་མཐའ་ནི་མེད་པ་སྟེ་ཚད་མེད་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་བཅུ་ནི་ཆེན་པོ་ཉིད་དོ། །ཤར་ལ་སོགས་ པ་འདི་དག་བཅུ་ཆར་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་རྣམས་ཆེན་པོར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དུ་གསུངས་ཏེ། ཕྱོགས་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་མུ་སྟེགས་བྱེ་བྲག་པས་ཕྱོགས་རྣམས་རྟག་པའི་རྫས་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ལྟ་བུའོ། །དོན་དམ་ཞེས་པའི་དོན་གྱི་སྒྲ་ནི་འདི་ལ་དོན་ཡོད་དེ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་དགོས་པ་ལ་བྱེད་པ་དང་། དོན་ལྔ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཤེས་བྱ་ཡུལ་ལ་བྱེད་པ་གཉིས་ལས། འདིར་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་དེ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དགོས་པ་མཆོག་ཡིན་པས་སོ། །ཆོས་སྐུ་དེ་ནི་དེ་ཡི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཡང་མྱ་ངན་འདས་པ་ཆོས་སྐུ་དེ་ལ་དངོས་པོ་སྟེ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཅན་གྱི་བདེན་པར་འཛིན་པ་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དོན་དམ་མཁྱེན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་བསྟན་པར་མཛད་དོ། །རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་པོ་ནི་འདུས་བྱས་ཡིན་པར་ངེས་པར་བསྙད་དོ། །ཁམས་གསུམ་པོ་དེ་ནི་དེ་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ། །ཆོས་གང་ལ་སྐྱེ་བ་དང་མི་རྟག་པ་སྟེ་འགག་པའམ་འཇིག་པ་དང་། གནས་པ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་དེ་དག་མེད་པ་ནི་འདུས་མ་བྱས་སོ། །དེ་ནི་དེ་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས་ གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། མཐའ་ནི་རྟག
Chinese
仅仅是做了分别，就说它是真实成立的，以及其他人，将并非仅仅是破除对象的黄色染料一般的事物，作为自在的法性来成立，并认为它是真实的，这两种观点都被胜者（佛陀）严厉地呵斥了。第二，由于在东方等方向之外没有能容纳所容纳的二者，所以有情和器世间是遍布于非人身之上的。并且，修习慈等四无量心时，是对遍布于各个方向的一切有情进行修习，因此，从所缘的角度来说，是安立为无量的。以方向无量的比喻，就像无量一样。像这样修习也同样没有边际，即安立为无量，因此十方是伟大的。东方等这十个方向，都由方向的自性所成立，因此，空性是什么，那就是大空性。是为了遣除执着方向以自性成立为大的缘故而说的。对方向的颠倒执着，就像外道中的一些人执着方向为常有的实物一样。所谓“真实义”中的“义”字，就像“这有意义”一样，是对必要而言的，以及像“五义”一样，是对所知境而言的。但在这里，涅槃是法身，因为涅槃是应当获得的殊胜必要。法身是由它自己的自性所成立的，因此，空性是什么，那就是真实义空性。这也是为了遣除具有将涅槃法身执着为实有之心的众生的实有执着，因此，通达真实义的佛陀开示了真实义空性。由于从因缘产生，即出生的缘故，三界必定被说是有为法。这三界是由它自己的自性所成立的，因此，空性是什么，那就是有为空性。对于任何法，没有生和无常，即灭或坏，以及从安住变化为其他，那就是无为法。它是由它自己的自性所成立的，因此，空性是什么，那就是无为空性。第三，边是常。
English
Just by making distinctions, they say it is truly established, and others, taking things that are not merely objects to be refuted, like yellow dye, as the inherent nature of independence to establish, and considering it to be true, both of these views are severely criticized by the Victorious One (Buddha). Second, since there is no container and contained outside of directions such as the east, sentient beings and the vessel world pervade non-human bodies. And when practicing the four immeasurables such as loving-kindness, it is practiced on all sentient beings pervading all directions, therefore, from the perspective of the object of focus, it is established as immeasurable. With the example of the immeasurability of directions, just like immeasurability. Practicing in this way also has no end, that is, it is established as immeasurable, therefore the ten directions are great. These ten directions, such as the east, are all established by the nature of the directions, therefore, whatever emptiness is, that is the great emptiness. It is said to dispel the clinging to the belief that directions are inherently established as great. The inverted clinging to directions is like some non-Buddhists clinging to directions as permanent substances. The word "meaning" in "ultimate meaning" is used for necessity, like "this has meaning," and like "five meanings," it is used for the object of knowledge. But here, Nirvana is the Dharmakaya, because Nirvana is the supreme necessity to be attained. The Dharmakaya is established by its own nature, therefore, whatever emptiness is, that is the emptiness of ultimate meaning. This is also to dispel the clinging to reality of beings who have minds that cling to the Nirvana Dharmakaya as real, therefore, the Buddha who understands the ultimate meaning taught the emptiness of ultimate meaning. Because it arises from causes and conditions, that is, because it is born, the three realms are necessarily said to be conditioned phenomena. These three realms are established by their own nature, therefore, whatever emptiness is, that is conditioned emptiness. For any dharma, there is no birth and impermanence, that is, cessation or destruction, and changing from abiding to something else, that is unconditioned. It is established by its own nature, therefore, whatever emptiness is, that is unconditioned emptiness. Third, the extreme is permanence.
Tibetan
་པ་དང་ཆད་པ་གང་དུ་བཟུང་ན་ལོག་པའི་གཡང་དུ་ལྟུང་བ་ཡིན་གྱི། འདུས་མ་བྱས་རྟག་པ་དང་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ལས་དབང་གི་སྐྱེ་འཆི་བརྒྱུད་པ་ཆད་པར་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་པས། གང་དུ་བཟུང་ན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཡང་དུ་ལྟུང་བའི་རྟག་ཆད་དང་། རྟག་ཆད་ཙམ་གྱི་ཁྱད་པར་ཕྱེད་པར་བྱའོ། །གཞི་གང་ལ་མཐར་འཛིན་དུ་ལྟུང་བའི་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ནི་ཡོད་པ་མིན་པ་དེ་ནི། འདིར་མཐའ་ལས་འདས་པར་བརྗོད་དོ། །མཐའ་བྲལ་དེ་ནི་མཐའ་བྲལ་དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཁོ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ནི། མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྙད་དོ། །འདི་ནི་ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཡོད་མེད་དང་གཙང་མི་གཙང་གི་མཐའ་གཉིས་སྤངས་ནས། དབུས་ལའང་གནས་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་མཐའ་སྤངས་པའི་དབུས་བདེན་ནམ་སྙམ་པའི་བདེན་འཛིན་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དུ་གསུངས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་སེམས་ཙམ་པས་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་རྟག་ཆད་སོགས་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་དབུས་སེམས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ཡན་ཆད་དུ་མ་བྱུང་ལ་འདི་ནས་བྱུང་ཞེས་པའི་ཐོག་མ་སྟེ་དང་པོ་དང་། འདི་ཕྱིན་ཆད་དུ་མི་འབྱུང་ཞེས་པའི་ཐ་མའི་མཐའ་དེ་དག་མེད་པས་འཁོར་བ་ནི་ཐོག་མ་དང་། ཐ་མ་མེད་པར་བརྗོད་དོ། །འགྲོ་འོང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་སྲིད་པ་འདི། སྲིད་པ་དེ་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་ དབེན་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལས་ནི་ངེས་པར་བསྙད་དོ། །དོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཐོར་བ་དང་འབོར་བ་ལ་ནི་ངེས་པར་བརྗོད་ལ། དོར་བ་དེ་མེད་པ་ནི་ཕར་ལ་གཏོང་བ་མེད་པ་སྟེ་རང་གི་ངོ་བོ་འགའ་དང་དུས་འགར་ཡང་དོར་དུ་མེད་པ་སྟེ་དོར་དུ་མི་རུང་བ་ཐེག་ཆེན་གང་ཡིན་པའོ། །དོར་བ་མེད་པ་ནི་དོར་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད་དེ། སྟོང་ཉིད་དེ་དོར་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ནའོ། །འདུས་བྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཆོས་ཉིད་ནི། རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྙད་ཅིང་བརྗོད་པ་སྟེ། རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ན་འདུས་བྱས་ལ། སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཆོས་ཉིད་ནི། སློབ་མ་ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། རྒྱལ་སྲས་བྱང་སེམས་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་མཛད་ཅིང་། དེ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། གདོད་མ་ནས་དེ་དག་གི
Chinese
如果将有和无执为任何一方，就会堕入邪见的深渊。但并非像执着于无为的常法和阿罗汉的业力所致的生死相续断绝一样。应当区分执着于任何一方都会堕入相违之方的常断，以及常断的差别。对于以何为基础会堕入边执的常断之边不存在，这在此被称为超越边。远离边就是以远离边的自性成立的空性，这被称为超越边的空性。如《三摩地王经》中所说：“舍弃有无与净不净二边，亦不住于中。”为了遣除认为舍弃边之后的中道是真实的这种实执而宣说，例如唯识宗认为自己的宗派远离常断等边的中道之心是真实成立的。没有“在此之前没有出现，而是从这里出现”的最初，也没有“此后不会出现”的最后的边，因此轮回被称为无始无终。因为远离了来去的自性成立，所以如梦一般的此有，此有的自性成立的 寂静性即是，无始无终的空性，如是于大经《胜母》中决定宣说。舍弃，是指抛弃和遗失，舍弃的不存在，是指没有向外抛舍，即自己的体性无论何时何地都无法舍弃，也就是不可舍弃的大乘。不可舍弃，是指以不可舍弃的自性成立的空性，也就是空性本身的空性，被称为不可舍弃的空性，因为空性是不可舍弃的自性。有为法等等的体性法性，被称为自性，因为什么原因呢？有为法等等的体性法性，不是由声闻弟子、独觉、佛子菩萨以及如来所造作，而是能显明他们的，并且从一开始就是他们的。
English
If one grasps either existence or non-existence, one falls into the abyss of wrong views. However, it is not like grasping that the continuum of birth and death due to karma is severed for the unconditioned permanence and the Arhat. One should distinguish between permanence and annihilation, which cause one to fall into the abyss of opposing sides if grasped in any way, and the difference between permanence and annihilation alone. That the extremes of permanence and annihilation, on which one falls into clinging to extremes, do not exist, is here called transcendence of extremes. Freedom from extremes is emptiness established by the very nature of freedom from extremes, and this is called emptiness that transcends extremes. As stated in the Samadhiraja Sutra: "Having abandoned the two extremes of existence and non-existence, and purity and impurity, one does not abide even in the middle." It is taught in order to dispel the clinging to truth that thinks the middle way after abandoning extremes is true, just as the Mind-Only school believes that the mind, which is free from extremes such as permanence and annihilation according to its own system, is truly established. There is no beginning that says, "It did not appear before this, but appeared from here," and there is no final extreme that says, "It will not appear after this," therefore samsara is said to be without beginning or end. Because it is devoid of the self-established nature of coming and going, this existence, like a dream, the self-established nature of that existence, What is solitude is the emptiness without beginning or end, as is definitively stated in the great treatise, the Mother of the Buddhas. Abandonment means to scatter and lose, and the non-existence of abandonment means that there is no outward abandonment, that is, one's own essence cannot be abandoned at any time or place, that is, the Great Vehicle that cannot be abandoned. Non-abandonment refers to the emptiness established by the very nature of non-abandonment, that is, the emptiness of emptiness itself, which is called non-abandonment emptiness, because emptiness is the nature of non-abandonment. The nature of phenomena, the suchness of phenomena of conditioned things and so on, is called self-nature, because for what reason? The nature of phenomena, the suchness of phenomena of conditioned things and so on, is not made by the disciples who are hearers, the solitary Buddhas, the bodhisattva sons of the Buddhas, and the Tathagatas, but it is what makes them clear, and from the very beginning it is theirs.