Tibetan
་ན་ནི། བདག་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་གཉིས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མི་རུང་བས་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་བདག་ཏུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་བདག་སྐད་ཅིག་སོ་སོ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་འཇིག་སོ་སོར་བྱེད་པས་སྔ་ཕྱི་འབྲེལ་མེད་དུ་འགྱུར་བ་དང་། ཉེ་བར་བླང་བར་བྱ་བ་རྣམས་དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་རིགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་བརྟན་པ་སྟེ་རྟག་པར་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་རྟག་ན་སྔོན་གྱི་ཚེ་རབས་སུ་བྱུང་བའི་དུས་ཀྱི་བདག་དེ་ཉིད་འདིར་བྱུང་བའི་བདག་ཡིན་པ་དང་། ཚེ་སྔ་མ་དང་འདིའི་བདག་གཉིས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པས། བདག་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་སྟེ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་ཤེར། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ལས་ན་འདི་ནི་སྐྱེ་འཇིག་མིན་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་གཉིས་བཀོད་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྐྱེ་འཇིག་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའོ། །བདག་འདི་ལ་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་བཞི་ཚན་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། རྩ་ཤེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བརྟག་པའི་ཐབས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་རྟོག་པར་མཛད་པ་ན། རྟག་དང་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཞི། །ཞི་བ་འདི་ལ་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །བདག་འདི་ནི་དེ་ཉིད་དེ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང་གཞན་ཉིད་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་བདག་ཅེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ སྐད་དུ་མདོ་ལས། མི་ཟད་པ་ཡི་ཆོས་བཞི་ནི། །འཇིག་རྟེན་མགོན་གྱིས་བསྟན་པ་སྟེ། །སེམས་ཅན་ནམ་མཁའ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་རྫས་ཡོད་ན། །དེ་དག་ཡོངས་སུ་ཟད་འགྱུར་གྲང་། །མེད་པ་དེ་དག་མི་ཟད་དེ། །དེ་ཕྱིར་དེ་དག་ཟད་མེད་གསུངས། །ཞེས་སོ། །སེམས་ཅན་རྫས་སུ་མེད་པས་མི་ཟད་པར་གསུངས་པ་ནི་འདིར་ཁུངས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། གང་ཞིག་བཏགས་དོན་རྣམ་པ་བདུན་གྱིས་བཙལ་བ་ན། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་སྲིད་ཅིང་། བདག་གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པ་ཉིད་མ་མཐོང་ཞིང་། མ་རིག་པའི་དབང་གིས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཞེན་ནས། འཇིག་ལྟས་བདག་འདི་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྣམས་འཁོར་བར་འགྱུར་ལ། བདག་གང་ཞིག་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བ་ན། མུ་སྟེགས་པ་བདག་འཚོལ་བ་དེའི་རིགས་པས་ཕུང་པོ་ཉིད་བདག་ཏུ་མི་འཐད་པར་མཐོང་བས
Chinese
那么，我和近取（蕴）二者本体不同是不行的，所以近取（蕴）本身就成了我。如果是这样，那么我就在每个刹那以自性生灭，前后就会没有关联。而且，应该成为近取（蕴）的事物，会变成它的近取者，所以不合理。同样，坚固，也就是常恒，也是不合理的。如果它是常恒的，那么先前世中出现的我，就是现在出现的我。前世和我二者的近取蕴本体不同，所以不能成为一个我，因为没有从近取蕴中本体不同的我。根本慧论云：如果蕴是我，就会有生和灭。这里说，这并非生灭，安立了这两个差别，这是论师的观点。这样说，生灭是自性成立的。这个我，常恒等四句也不以自性存在。根本慧论中，如来观察品中完全了知时说：常与无常等四句，寂灭中哪里有？像这样。这个我，不是它本身，也就是本体一，也不是他本身，也就是自性没有。这些的理由是，因为名为我的事物，不是自性成立存在的。如经中所说：不尽之法有四种，世间怙主所宣说，有情虚空菩提心，如是佛陀诸法性。如果这些是实有，这些完全会穷尽，没有的这些不会穷尽，因此说这些是无尽。这样。有情不是实有，所以说不尽，这是这里的依据。第五，如果以七相来寻找所立之义，常恒和无常是不可能的。哪个我没有见到自性成立不存在，由于无明的力量，执着于自性存在，以坏聚见执着这个我是自性成立的，这些会流转于轮回。哪个我完全寻找时，外道寻找我的那些道理，会见到蕴本身不应理成为我。
English
Then, it is not possible for the self and the closely taken (aggregates) to be different in essence, so the closely taken (aggregates) themselves become the self. If this is the case, then I will arise and cease with self-nature in each moment, and there will be no connection between before and after. Moreover, the things that should be taken closely will become its close takers, so it is unreasonable. Similarly, stability, that is, permanence, is also unreasonable. If it is permanent, then the self that appeared in the previous life is the self that appears here. The aggregates of the previous life and the self of this life are different in essence, so they cannot become one self, because there is no self that is different in essence from the closely taken aggregates. The Root Wisdom Treatise says: If the aggregates are the self, there will be arising and ceasing. Here it says that this is not arising and ceasing, and establishes these two differences, which is the view of the teacher. It is said that arising and ceasing are established by self-nature. This self, the four sentences such as permanence also do not exist by self-nature. In the Root Wisdom Treatise, when the Tathagata is fully understood by the method of examining, it says: Where are the four sentences such as permanence and impermanence in the peaceful? Like this. This self is not itself, that is, the essence is one, nor is it other itself, that is, there is no self-nature. The reason for these is that the thing called self is not self-established and existent. As the sutra says: There are four inexhaustible dharmas, spoken by the protector of the world, sentient beings, space, bodhicitta, thus the Buddha and all dharmas. If these are substantial, these will be completely exhausted, these that do not exist will not be exhausted, therefore it is said that these are inexhaustible. Like this. Sentient beings are not substantial, so it is said to be inexhaustible, which is the basis here. Fifth, if the meaning of the established is sought by the seven aspects, permanence and impermanence are impossible. Which self has not seen that self-established non-existence, due to the power of ignorance, clinging to self-existence, clinging to this self as self-established with a corrupt view, these will wander in samsara. When which self is fully sought, those reasons for the self-seeking of the heretics will see that the aggregates themselves should not reasonably become the self.
Tibetan
། བདག་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་ཞེན་ཅིང་། རང་གི་སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བདག་མེད་དོ་སྙམ་ཞིང་འཁྲུལ་བས། ཕུང་པོ་ཙམ་ཉིད་བདག་ཏུ་ཁས་བླངས་ཏེ། དེ་གཉིས་གང་རུང་ཞིག་ཏུ་ཁས་བླང་དགོས་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཆད་པ་རྣམས་ནི། སྔ་མ་དེ་གཉིས་གང་དུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་རིག་ནས་ལན་བརྒྱར་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བདག་ཡིན་ཞིང་། འགྲོ་བ་མི་དང་ཡི་དྭགས་དང་དུད་འགྲོ་ལ་སོགས་པར་གནས་པ་ མཐའ་དག་རྣམས་ལ། རྟག་ཏུ་དམིགས་པའི་གཞི་གང་ཞིག་ལ་དམིགས་ནས་ངར་འཛིན་པའི་བློ་རབ་ཏུ་འབྱུང་ཞིང་། གང་དུ་བདག་འདི་དབང་བྱེད་པ་ཉིད་དམ། བདག་དེ་དང་འབྲེལ་བ་འགའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བ་བདག་འདི་གདགས་པའི་རྟེན་མིག་ལ་སོགས་པ་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་དང་། ཕྱི་རོལ་གང་ཡིན་པ་བདག་དེ་ཡི་བདག་གི་བ་གང་ཡིན་པ་དེར། ང་ཡི་བར་འཛིན་པའི་བློ་འབྱུང་བའི་བདག་དེ་ནི། མ་བརྟགས་པའི་གྲགས་པའི་ངོར་གཏི་མུག་སྟེ་མི་ཤེས་པ་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་བདག་འདི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གཏི་མུག་སྟེ་མི་ཤེས་པ་ལས་ཡོད་པར་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་པས་དེ་འདྲ་བའི་བདག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མ་དམིགས་ལ། དེ་མ་དམིགས་ནའང་མིག་ལ་སོགས་པ་བདག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་རྣམས་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་བདག་དང་བདག་གི་བའི་གཞིའི་དངོས་པོ་འགའ་ལ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དམིགས་པ་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྩ་ཤེ་ལས། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དག་ལ། །བདག་དང་བདག་གི་སྙམ་ཟད་ན། །ཉེ་བར་ལེན་པ་འགག་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་ཟད་པས་ན་སྐྱེ་བ་ཟད། ཅེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡང་ཇི་ལྟར་བདག་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ན་བདག་གི་བ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ཅེ་ན། ཇི་ལྟར་བྱེད་པ་པོ་རྫ་མཁན་མེད་པ་ཅན་གྱི་ལས་སུ་བྱ་བ་རྫ་བུམ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་བདག་གི་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ནི། བདག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་ པར་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་དང་བདག་གི་བ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པར་ལྟ་ཞིང་། དེའི་དོན་གོམས་པར་བྱེད་པ་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་འཁོར་བ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མ
Chinese
那样的我，对于其自身的体性完全颠倒，执着于与蕴不同的我，并且自己的宗派也因为误以为没有与蕴不同的我，仅仅承认蕴为我，认为必须承认二者中的任何一个。那些正确解释经文意义的人，认识到上述二者都不存在，因此多次获得解脱，那就是我。对于所有存在于人类、饿鬼、畜生等之中的众生，总是以某个所缘为基础，生起强烈的我执。哪里是我的主宰之处呢？或者与我相关的某些事物，即作为我所依之基础的眼睛等内在的自性，以及任何外在的，凡是我之所属，在那里，生起执着于我的心识，那个我，在未经观察的名声面前，是由愚昧无知而产生的，并非由其自身体性所成立。因为我并非自性存在，然而，因为由愚昧无知而安立为存在，瑜伽士不会以任何方式去观察那样的我，即使不观察，眼睛等自性成立的我的近取也不会被观察到。如此，瑜伽士对于我和我所之基础的任何事物，都不会观察到由其自身体性所成立的，因此将从轮回中解脱。《根本慧论》中说：内外诸法中，我及我所尽，近取亦当灭，彼灭故生灭。如是说。第二，又如何我若非自性有，则我所亦非自性有耶？譬如没有作者陶师，就没有作为其事业的陶罐，因此我所自性成立，若无我自性成立，则不可能存在。因此，观我和我所二者自性空，并且串习其意义，那么瑜伽士将从轮回中获得解脱。色等自性成立不
English
That self, completely reversed in its own nature, clings to a self different in nature from the aggregates, and its own schools also mistakenly think that there is no self different in nature from the aggregates, and only acknowledge the aggregates as the self, thinking that one of the two must be acknowledged. Those who correctly explain the meaning of the scriptures realize that neither of the above two exists, and therefore attain liberation many times, that is the self. For all beings existing in humans, pretas, animals, etc., there is always a basis of focus on which the mind of strong self-grasping arises. Where is the place where this self dominates? Or some things related to the self, that is, the inner nature of the eyes, etc., which are the basis of the self, and whatever is external, wherever is the belonging of that self, there, the mind that clings to me arises, that self, in the face of unexamined fame, is produced from ignorance, not established by its own nature. Because this self is not inherently existent, however, because it is established as existent by ignorance, the yogi does not observe such a self in any way, and even if he does not observe it, the close taking of the eyes, etc., which are inherently established, will not be observed. Thus, the yogi does not observe anything that is the basis of the self and the self's, which is established by its own nature, therefore he will be liberated from samsara. The Root Wisdom Treatise says: In the inner and outer dharmas, when the self and what belongs to the self are exhausted, the close taking will also cease, and because of its cessation, birth ceases. Thus it is said. Second, again, how is it that if the self is not inherently existent, then what belongs to the self is also not inherently existent? For example, without the maker potter, there is no pottery pot as his work, therefore the self's inherent establishment, if there is no self's inherent establishment, then it is impossible to exist. Therefore, contemplate that both the self and what belongs to the self are empty of inherent existence, and if you practice its meaning, then the yogi will be liberated from samsara. Form, etc., are not inherently established.