Tibetan
ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་བདག་ཏུ་འགྱུར་ལ། བདག་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཚེ་བདག་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པར་རྟོགས་དགོས་པས། ཕ་རོལ་པོ་ལ་ཕུང་པོ་དང་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་བདག་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་མཐོང་དགོས་པའི་སྐྱོན་འཇུག་ལ། མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇོག་གི །བཏགས་དོན་བཙལ་ནས་འཇོག་པར་མི་འདོད་པའི་ལུགས་ལ་སྐྱོན་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གང་གི་ཚེ་ལས་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་བའི་དུས་སུ་བདག་གི་སྒྲ་སྦྱོར་བ་དེའི་ཚེ། ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་བདག་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཕུང་པོ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་ལ། གང་གི་ཚེ་བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ནི་མུ་སྟེགས་བྱེད་གཞན་གྱིས་ཀུན་བཏགས་པ་ནང་གི་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཉིད་ལ་འཇུག་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པར་མཐོང་བའི་དུས་སུ་ཡང་ནང་གི་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་དང་བྲལ་བ་འདུ་བྱེད་ཙམ་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ནི་ཕུང་སོགས་ཀྱི་ དངོས་པོ་རྣམས་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་མེད་དོ་སྙམ་ན། གལ་ཏེ་བདག་མེད་མཐོང་བའི་དུས་སུ་རྟག་པའི་བདག་ནང་གི་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་སྤོང་བ་སྟེ་མེད་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ལྟར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་སྐབས་གཞན་དུ་བདག་གི་སྒྲའི་དོན་གཞན་ལ་དྲང་དུ་མི་རུང་བ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱོད་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་སེམས་བདག་ཏུ་མི་འརྒྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ནི་རང་ཕྱོགས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བའི་སྐབས་དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ལ་ནི། མུ་སྟེགས་ཀྱི་བདག་གི་སྒྲ་འདི་འཇུག་པར་མི་འདོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ཕྱོགས་ཉམས་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདིར་ནི་ནང་གི་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་བདག་ཡིན་ལ། གཞན་དུ་ལས་འབྲས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ནི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དགུར་སྤྱོད་པ་ལ་རིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལས་འབྲས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ནང་གི་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་བདག་གི་སྒྲ་འདི་འཇུག་པ་མེད་དེ་ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་བདག་གི་སྒྲ་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་འཇུག་པར་མི་འདོད་ན། གཞན་ལས་འབྲས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཡང་མི་འདོད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །ཅི་སྟེ་ལས་འབྲས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བདག་གི་སྒྲ་ཕུང་པོ་ལ་འཇུག་པར་འདོད་ན་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དོ་ཞེས་པ་འདིར་ཡང་བདག་གི་སྒྲ་ཕུང་པོ་ལ་འདོད་པར་བྱ་ད
Chinese
您成为实有的我，当现量见到无我时，必须了知那个我完全不存在。因此，对于对方来说，蕴和心的事物是我，必须见到这些都不存在，这样就陷入了过失。仅仅是名言安立，而不希望通过寻找所诠义来安立的宗派，这种过失是完全不存在的。如果有人认为，在业和果联系的时候，使用我这个词，因为不可能存在与蕴不同的我，所以只能指蕴。而在见到无我的时候，指的是其他外道所遍计的内在作者的补特伽罗。因此，在见到无我的时候，也只是见到与内在作者的补特伽罗分离的行而已，对于那个行来说，不会出现见不到蕴等事物的过失。如果有人认为，在见到无我的时候，如果舍弃常我的内在作者的补特伽罗，也就是见到不存在，那么，如果这样承认，在其他时候就不能将我这个词的意义引向其他事物，因此，你的蕴和心不会成为我，如果这样，那么自己的宗派就会崩溃。如果有人认为，在业果联系的这种境况中，不希望使用外道的我这个词，因此没有自己宗派崩溃的过失。这也是不合理的，因为在这里，内在作者的补特伽罗是我，而在其他业果的境况中，蕴是我，这样随意使用是没有道理的。如果有人认为，在业果的境况中，内在作者的补特伽罗不可能成为作者和受果者，那么，对于蕴来说，也不存在使用我这个词的情况，这在之前已经说过了。因此，如果说“一切法都是无我的”，在这里不希望我这个词指蕴，那么在其他业果的境况中也不应该希望。如果有人认为，在业果的境况中希望我这个词指蕴，那么，在“一切法都是无我的”这里也应该希望我这个词指蕴。
English
You become the self that exists, and when you directly see selflessness, you must realize that that self does not exist at all. Therefore, for the other party, the aggregates and mental objects are the self, and you must see that these do not exist, which leads to a fault. It is only established by name, and the fault does not exist at all for the school that does not want to establish it by searching for the meaning. If someone thinks that when karma and fruit are connected, the word "self" is used, because it is impossible for a self different from the aggregates to exist, so it can only refer to the aggregates. And when seeing selflessness, it refers to the inner agent, the person posited by other non-Buddhists. Therefore, when seeing selflessness, one only sees the action that is separate from the inner agent, and for that action, there is no fault of not seeing things like aggregates. If someone thinks that when seeing selflessness, if one abandons the inner agent, the person of the permanent self, that is, sees that it does not exist, then if one admits this, one cannot lead the meaning of the word "self" to other things at other times, therefore, your aggregates and mind will not become the self, and if so, then your own school will collapse. If someone thinks that in the situation of the connection of karma and fruit, one does not want to use the word "self" of non-Buddhists, therefore there is no fault of one's own school collapsing. This is also unreasonable, because here, the inner agent, the person is the self, and in other situations of karma and fruit, the aggregates are the self, so it is unreasonable to use it arbitrarily. If someone thinks that in the situation of karma and fruit, the inner agent, the person cannot become the agent and the experiencer of the fruit, then for the aggregates, there is no situation of using the word "self", which has been said before. Therefore, if one says "all phenomena are selfless", and here one does not want the word "self" to refer to the aggregates, then one should not want it in other situations of karma and fruit. If someone thinks that in the situation of karma and fruit, one wants the word "self" to refer to the aggregates, then in "all phenomena are selfless" one should also want the word "self" to refer to the aggregates.
Tibetan
གོས་སོ། །སྐྱོན་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་ན་རྣལ་འབྱོར་པས་བདག་མེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ཡིས། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེས་དེའི་ཚེ་མུ་སྟེགས་ཀྱིས་ཀུན་བཏགས་པའི་རྟག་པའི་བདག་ཙམ་ཞིག་མེད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་བདེན་པར་དམིགས་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འདོད་ཆགས་སོགས་ད་དུང་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་སྟེ་ཡིན་ལུགས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་མེ་ཏོག་གི་ཟེའུ་འབྲུལ་ཁུ་བྱུག་ཡོད་ཅེས་པ་ཙམ་གྱིས་ཟེའུ་འབྲུའི་མངར་པོ་ཉིད་རང་གིས་མ་མྱོངས་པར། དེའི་མངར་པོ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པས་ཕུང་པོའི་ཆོས་རྣམས་རྟག་པའི་བདག་དང་བྲལ་བར་མཐོང་བ་ཙམ་ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་། གཟུགས་སོགས་དེའི་རང་བཞིན་སྔར་མ་ཤེས་པ་ཕྱིས་རྟོགས་པ་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་སོ། །ཡང་ཟེའུ་འབྲུ་ལ་ཁུ་བྱུག་མེད་པ་ཙམ་གྱིས་ཟེའུ་འབྲུའི་རོ་མངར་པོ་མྱངས་བཞིན་དུ་རོ་དེ་མ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། དེར་གཏོགས་པའི་མངོན་ཞེན་སྤོང་མི་ནུས་པ་བཞིན་དུ། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པར་དམིགས་པས་རྟག་པའི་བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་ལ། གཟུགས་སོགས་ལ་དམིགས་པའི་ཆགས་སོགས་སྤོང་བའི་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །རྟག་པའི་བདག་མེད་པར་མཐོང་བས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཆགས་སོགས་སྤོང་བར་འགྱུར་བ། གང་ཟག་སུ་ཡང་ནང་གི་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་བདེན་སྙམ་ནས་བདེ་བ་མྱོང་འགྱུར་གྱི་ཡུལ་སྟེན་པར་མི་བྱེད་ལ། ནང་རྟག་བདེ་སྡུག་བསྔལ་བར་དོགས་ནས་མི་འདོད་པའི་ཡུལ་དང་ཕྲད་པ་སྤོང་བར་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆགས་སོགས་ སྤོང་བའི་རྒྱུ་མེད་པས་འཁོར་བ་ལས་མི་གྲོལ་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པ་བཞིན་ནོ་སྙམ་པའོ། །བཞི་པ་ལ་ལྔ། བདག་ཏུ་གང་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ཕུང་པོ་ཁོ་ན་ལ་ལྟ་པར་གསུངས་པའི་དོན་བཤད་པ། མདོ་གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་ཕུང་པོ་ཚོགས་ཙམ་བདག་མིན་པར་བཤད་པ། ཕུང་པོ་ཚོགས་པ་ཙམ་གྱི་དབྱིབས་ཀྱི་བཀོད་པ་བདག་ཡིན་པ་དགག་པ། ཕུང་པོ་ཚོགས་ཙམ་བདག་ཏུ་འདོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་གཞན་བསྟན་པ། ཐུབ་པས་བདག་དེ་ཁམས་དྲུག་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པར་གསུངས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ལུང་གི་དགོངས་པ་དགག་བྱ་གཅོད་པའི་དགག་ཕྱོགས་ནས་ཡིན་པར་བསྟན་པ། སྒྲུབ་ཕྱོགས་ནས་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་སྟོན་པ་མིན་པ། དེ་དག་ལ་གཞན་གྱི་རྩོད་པ
Chinese
過失啊！還有其他的過失。按照你的觀點，瑜伽士現量見到無我，並不能夠證悟色等的事實真相。因為在那個時候，他僅僅是見到外道所假立的常恆之我並不存在而已。因此，由於對色等執著為真實而產生作用，關於色等對境的貪慾等仍然會生起。因為對於色等的事實，也就是它的本性沒有證悟的緣故。譬如，僅僅是說花朵中有蜂 মধু ཡོད་ཅེས་པ་ཙམ་གྱིས་ཟེའུ་འབྲུའི་མངར་པོ་ཉིད་རང་གིས་མ་མྱོངས་པར། དེའི་མངར་པོ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པས་ཕུང་པོའི་ཆོས་རྣམས་རྟག་པའི་བདག་དང་བྲལ་བར་མཐོང་བ་ཙམ་ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་། གཟུགས་སོགས་དེའི་རང་བཞིན་སྔར་མ་ཤེས་པ་ཕྱིས་རྟོགས་པ་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་སོ། །又如，僅僅是蘋果沒有 मधु ཡོད་ཅེས་པ་ཙམ་གྱིས་ཟེའུ་འབྲུའི་རོ་མངར་པོ་མྱངས་བཞིན་དུ་རོ་དེ་མ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། དེར་གཏོགས་པའི་མངོན་ཞེན་སྤོང་མི་ནུས་པ་བཞིན་དུ། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པར་དམིགས་པས་རྟག་པའི་བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་ལ། གཟུགས་སོགས་ལ་དམིགས་པའི་ཆགས་སོགས་སྤོང་བའི་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །見到常恆之我並不存在，就能夠捨棄關於色等對境的貪慾等。任何人都不會因為認為內在的作者補特伽羅是真實的，就不去依賴能夠感受安樂的對境。也不會因為懷疑內在是常恆安樂的，就不去避免與不悅意的對境相遇。因此，由於沒有捨棄貪慾等的原因，所以不能夠從輪迴中解脫，就像外道一樣。第四部分有五點：解釋一切認為有我的觀點，都是關於蘊的觀點；依據其他的經文，說明僅僅是蘊的集合並非是我；破斥僅僅是蘊的集合的形狀的排列是我；指出認為僅僅是蘊的集合是我，其他的妨害；佛陀說我依賴於六界等而假立。第一點有三點：說明經文的意旨是從斷除所破的破斥方面來說明的；即使是從成立方面來說明，也不是說明蘊是我；關於這些，其他的辯論。
English
Objection! There are other faults as well. According to your view, the yogi's direct perception of selflessness does not lead to the realization of the suchness of forms, etc. This is because at that time, he only sees that the permanent self posited by the non-Buddhists does not exist. Therefore, since one engages by focusing on forms, etc., as being true, attachment, etc., towards objects such as forms will still arise, because the true nature of forms, etc., that is, their mode of being, is not realized. For example, just saying that there is honey in a flower, without personally experiencing the sweetness of the honey, one does not focus on its sweetness. Similarly, even if the yogi sees that the aggregates are devoid of a permanent self, he does not focus on anything that he did not know before about the nature of forms, etc. Furthermore, just because there is no honey in an apple, it does not mean that one does not focus on the taste while tasting the sweet taste of the apple, and one cannot abandon the attachment to it. Similarly, by focusing on the self-nature of forms, etc., as being true, and seeing that there is no permanent self, what cause will there be to abandon attachment, etc., towards forms, etc.? There will be no cause. Seeing that there is no permanent self will lead to abandoning attachment, etc., towards objects such as forms. No one, thinking that the internal agent, the person, is true, will not rely on objects that will lead to experiencing happiness. Nor will they avoid encountering undesirable objects, suspecting that the internal is permanent and happy, and that there is suffering. Therefore, since there is no cause to abandon attachment, etc., one will not be liberated from samsara, just like the non-Buddhists. The fourth part has five points: explaining that all views that regard something as self are views about the aggregates alone; explaining, based on other sutras, that a mere collection of aggregates is not a self; refuting that the arrangement of the shape of a mere collection of aggregates is a self; pointing out other harms to the view that a mere collection of aggregates is a self; and the Buddha said that the self is designated in dependence on the six elements, etc. The first point has three points: explaining that the meaning of the scripture is shown from the aspect of refuting what is to be refuted; even if it is shown from the aspect of establishing, it is not showing the aggregates as the self; and others' arguments about these.