Tibetan
ཚོགས་དག་ལ་ཉེ་བར་འདོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཞེས་དང་། དེ་ཡང་མདོ་ཁ་ཅིག་ལས་སེམས་དུལ་ན་བདེ་བ་འཐོབ་པར་གསུངས་ལ། ཁ་ཅིག་ཏུ་བདག་དུལ་བས་མཐོ་རིས་ཐོབ་པར་གསུངས་པས་སེམས་ལ་བདག་ཏུ་འཇོག་ཅེས་ལུད་དང་། ཕུང་པོ་ལེན་མཁན་ནི་བདག་ཡིན་ལ་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ཡང་སྲིད་ལེན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་བདག་ཏུ་བཞག་གོ་ཞེས་རིགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་སྨྲའོ། །སློབ་དཔོན་འདི་ཀུན་གཞི་མི་བཞེད་པས་ལུས་ལེན་པའི་རྣམ་ཤེས་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། ཀུན་གཞི་མི་འདོད་པ་གཞན་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །ཀུན་གཞི་འདོད་པས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་གང་ཟག་གི་མཚན་གཞིར་སྨྲའོ། །དེ་ཡང་ལུགས་དེ་དག་གིས་ཉན་རང་གིས་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་དུ་མེད་པར་རྟོགས་པར་འདོད་ཀྱང་། རྣམ་ཤེས་གཉིས་པོ་རྫས་ཡོད་དུ་མེད་པར་རྟོགས་པར་མི་འདོད་པས། གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་སུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ནི་གང་ཟག་གི་རང་གི་ལྡོག་པ་ནས་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། གང་ཟག་གི་མཚན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་དེ་ལྟར་འདོད་པ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ བདག་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ལྟར་ན། དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་དེ་མང་བས་གང་ཟག་གཅིག་ལ་ཡང་བདག་དེ་དག་ཀྱང་མང་པོར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ལྟར་ན་སེམས་བདག་ཡིན་པ་དེའི་ལྟར་ན་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དབྱེ་བས་སམ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ། རྣམ་ཤེས་དུ་མ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པའི་དབྱེ་བས་མང་བའི་ཕྱིར་བདག་ཀྱང་མང་པོར་འགྱུར་རོ། །འདིར་འགྲེལ་པ་ལས། བདག་མང་པོར་ཐལ་བ་ཕྱོགས་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལ་འཕེན་པ་དང་། ཡང་ན་སྐྱོན་གཞན་ཡང་གཉིས་ཀ་ལ་འཕེན་པར་གསུངས་སོ། །འདི་ནི་མང་པོ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པར་འདོད་པ་ཙམ་ལ་འཕེན་དུ་མི་རུང་བས། བདག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་ཐ་དད་གཏན་མེད་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ལ་འཕེན་པའོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་ནས་གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་ཁས་མ་བླངས་པས། ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་ཙམ་ཡིན་པ་བརྫུན་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་ཀྱང་། བདག་ཕུང་གཉིས་བདེན་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་ངོ་བོ་གཅིག་ན་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གཅིག་ཏུ་ཕུལ་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་བདག་མང་པོ་དང་ཕུང་པོ་ལྔ་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བ་འཕང་ངོ་། །དེའི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་བ་ན་གང་ཟག་ཉག་གཅིག་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལུང་ལས་ན། ཕ་རོལ་པོས་བདག་མང་པོར་འདོད་པ་ཡང་མིན་ནོ། །བདག་ནི་རྫས་སུ་འགྱུར་ཞིང་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྫས་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས། ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་ཕུང་པོ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་བདག་ཏུ་བསྙད་པའི་ཕྱིར་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ན། དགེ་སློང་དག་ལྔ་པོ་འདི་དག་ནི་མིང་ཙམ་ཐ་སྙད་ཙམ་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ། གང་འདི་ལྟ་སྟེ། འདས་པའི་དུས་ དང་མ་འོངས་པའི་དུས་དང་། ནམ་མཁའ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་། གང་ཟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ། ཇི་ལྟར་ཡན་ལག་ཚོགས་རྣམས་ལ། །བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་བརྗོད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་ནས། །ཀུན་རྫོབ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལས་ནི་ཕ་རོལ་པོས་བདག་རྫས་སུ་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཕུང་པོ་དེར་ལྟ་བའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་རྫས་ལ་འཇུག་པ་སྟེ་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པས། སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇིག་ལྟ་སྤོང་བ་ན་རིགས་འདྲ་རྒྱུན་མི་ཆད་དུ་མི་འབྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྤངས་པ་མིན་པའམ། སྔོ་སེར་སོགས་ཙམ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ལྟར་འཇིག་ལྟ་ལ་དམིགས་པའི་འདུན་པའི་འདོད་ཆགས་སྤངས་པ་ཁོ་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་རང་གི་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན་ཁྱེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚེ་ཕུང་པོ་ལྔ་ཆར་ཆད་པས། ངེས་པར་བདག་ཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐར་འཛིན་གྱི་ཆད་པའི་ལྟ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱེད་ཅག་གིས་གང་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་དེ་ཉིད་ལ་རྟག་ཆད་དུ་འཛིན་པ་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ཞུགས་པའི་སྔོན་གྱི་སྐད་ཅིག་དག་ལ་ནི། ཕུང་པོ་སྐད་ཅིག་རེ་རེར་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་ལྟར་བདག་ཀྱང་སྐད་ཅིག་རེ་རེར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོ་བའི་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་དྲན་པ་ན་ཇི་ལྟར་ངའི་ལུས་འདི་སྔོན་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་བྱ་བར་མི་འཛིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་ང་རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་གསུང་ བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་དུས་ཀྱི་བདག་ཀྱང་ལུས་ལྟར་ཞིག་པས། ད་ལྟ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཚེ་འདིར་སྔར་གྱི་བདག་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་ཐ་དད་པའི་བདག་གཞན་སྐྱེས་བར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་ཤེ་ལས་ཀྱང་། ཉེ་བར་ལེན་ཉིད་བདག་མ་ཡིན། །དེ་འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པ་ཡིན། །ཉེ་བར་བླང་བ་ཇི་ལྟ་བུར། །ཉེ་བར་ལེན་པོ་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་སོ། །སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་བ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་བྱེད་པ་པོའི་བདག་མེད་པས། ལས་ལ་
Chinese
说是为了接近集合等。而且，有些经中说，心调伏则获得安乐，有些经中说，调伏自我则获得善趣，因此说将心视为自我，以及说取蕴者是自我，并且因为识取后有，所以说将识视为自我，这是理性的论证。这位论师不承认阿赖耶识，因此取身的识是意识，其他不承认阿赖耶识者也与此相同。承认阿赖耶识者则说阿赖耶识本身是补特伽罗的基础。而且，那些宗派虽然认为声闻和独觉能证悟补特伽罗无实有，但不认为这两种识无实有，因此说补特伽罗不是独立自主的实有，是从补特伽罗自身的遮遣方面说的，而不是认为补特伽罗的基础就是识。第二，如果按照自续的五蕴是自我的观点，那么，因为蕴多，所以对于一个补特伽罗来说，那些自我也会变成很多。按照心是自我的观点，由于眼等识的差别，或者每一刹那，由于多种识生灭的差别，因为多，所以自我也会变成很多。这里注释中说，自多之过失是针对前两个观点的第一个，或者其他过失也是针对两个观点的。这不能仅仅针对认为多和本体相同的情况来施加，而是针对认为自我和蕴二者是完全不同且绝对相同的情况来施加的。而且，因为最初别人没有那样承认，所以本体相同和仅仅是不同是虚假的，没有过失，但是对于承认自我和蕴是真实的情况，如果本体相同，那就推导出不可分割的一体，然后在它的下面施加自多和五蕴是一体的过失。那时，从世间产生时，只有一个补特伽罗产生这样的教证来看，对方也不承认自我是多的。自我是实有，并且，由于色等实有过去等的差别，仅仅是变成不同的那些才被称为蕴，并且仅仅是那些才被称为自我。
English
It is said that it is for the sake of approaching the aggregates and so on. Moreover, some sutras say that happiness is attained when the mind is subdued, and some say that higher realms are attained by subduing the self, so it is said that the mind is regarded as the self, and that the one who takes the aggregates is the self, and that consciousness takes rebirth, so it is said that consciousness is regarded as the self, which is a rational argument. This teacher does not accept the alaya-consciousness, so the consciousness that takes the body is the mind-consciousness, and others who do not accept the alaya-consciousness are the same. Those who accept the alaya-consciousness say that the alaya-consciousness itself is the basis of the person. Moreover, although those systems think that the Hearers and Solitary Realizers realize that the person is not substantially existent, they do not think that these two consciousnesses are not substantially existent, so saying that the person is not an independent substance is from the negation of the person himself, not that the basis of the person is consciousness. Secondly, if according to the view that the five aggregates of the self-continuum are the self, then because the aggregates are many, those selves will also become many for one person. According to the view that the mind is the self, due to the differences of eye-consciousness and so on, or at each moment, due to the differences of many consciousnesses arising and ceasing, because there are many, the self will also become many. Here in the commentary, it is said that the fault of many selves is directed at the first of the first two views, or other faults are also directed at both views. This cannot be applied only to the case where it is thought that many and the essence are the same, but it is applied to the case where it is thought that the self and the aggregates are completely different and absolutely the same. Moreover, since others did not admit it in the first place, there is no fault in the essence being the same and merely being different being false, but for those who admit that the self and the aggregates are true, if the essence is the same, then it is deduced to be an indivisible one, and then the fault of many selves and the five aggregates being one is applied below it. At that time, from the teaching that only one person is born when the world is born, the other party does not admit that the self is many. The self is a substance, and because of the differences of form and other substances, past and so on, only those that become different are called aggregates, and only those are called self.
Chinese
如果我（梵文，Atman，阿特曼，自我）作为实体存在，那么比丘们，这五个都只是名称、术语、假立而已。哪五个呢？即：过去的时间、未来的时间、虚空、涅槃、以及被称为“补特伽罗”者。同样，就像依靠各部分集合，而被称为车一样。同样，依靠各蕴，而被称为世俗众生。从这段话来看，外道所认为的作为实体的我，也不是如此。此外，观察蕴的坏聚见，是执着于实体的，即具有实体成立的对境。因此，就像对蓝色和黄色等颜色的认知一样，不会变成颠倒。因此，在舍弃坏聚见时，不是以不产生相似种姓、不间断的方式舍弃，或者不是像仅缘于青色、黄色等的认知一样，仅仅通过舍弃缘于坏聚见的欲贪来舍弃。此外，如果自己的蕴是我，那么按照你们的观点，在无余涅槃时，五蕴全部断灭，必定导致我断灭。因此，会变成执边的断见，因为你们执着为我的东西，正是执着为常断的边见。对于进入涅槃之前的刹那来说，就像蕴在每个刹那生灭一样，我也会在每个刹那以自性的方式各自生灭。因此，在回忆起过去生时，不会执着于“我的身体以前是这样的”，同样，也不会说“那时我是国王，我是拉努”。因为那个时候的我像身体一样已经坏灭，现在已经不存在了，并且已经承认了在此生中，与之前的我自性不同的另一个我产生了。中观根本慧论中也说：“取蕴非是我，彼生灭故。云何取蕴，而能是我？”以及“若蕴即是我，则应有生灭”。如果前后刹那在自性上是不同的，那么那时没有作者的我，对于业
English
If the self (Sanskrit, Atman, 阿特曼, Self) exists as a substance, then, monks, these five are merely names, terms, and designations. Which five? Namely: past time, future time, space, nirvana, and that which is called "Pudgala." Similarly, just as by relying on the collection of parts, it is called a chariot. Similarly, by relying on the aggregates, it is called a conventional being. From this, it is not the case that the self, which is considered a substance by outsiders, is like this. Furthermore, the view of the destructible collection of views that looks at the aggregates is clinging to substance, that is, it has an object that is established as a substance. Therefore, just like the cognition of blue and yellow colors, it will not become inverted. Therefore, when abandoning the destructible view, it is not abandoned in a way that does not produce similar lineages and is not interrupted, or it is not like the cognition that only focuses on blue, yellow, etc., it is only abandoned by abandoning the desire and attachment that focuses on the destructible view. Furthermore, if one's own aggregates are the self, then according to your view, at the time of nirvana without remainder, all five aggregates are completely destroyed, which will inevitably lead to the annihilation of the self. Therefore, it will become a nihilistic view of clinging to extremes, because what you cling to as the self is precisely the extreme view of clinging to permanence and annihilation. For the moments before entering nirvana, just as the aggregates arise and cease in each moment, the self will also arise and cease separately in its own nature in each moment. Therefore, when remembering past lives, one will not cling to "my body was like this before," and similarly, one will not say "at that time I was the king, I was Lanu." Because the self at that time has perished like the body, it no longer exists, and it has been admitted that another self, different in nature from the previous self, has arisen in this life. The Root Wisdom Treatise also says: "The aggregates are not the self, because they arise and cease. How can the aggregates be the self?" and "If the aggregates are the self, then there should be arising and ceasing." If the previous and subsequent moments are different in nature, then at that time there is no self of the agent, for karma.