Tibetan
་རྟགས་དང་ཆོས་གཉིས་ཀ་རྣམ་བཅད་ཙམ་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས་སོ། །དེ་ལྟར་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་འདི་ནི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རྟེན་དུའང་མི་རིགས་ཏེ། རྟགས་དང་དཔེ་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་ཞེས་པ་ནི་དམིགས་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་དམིགས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་སྟེ། དེའི་ཡུལ་ནི་ང་ ཙམ་དང་གང་ཟག་སོགས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དངོས་པོར་འདོད་པས་མ་སྐྱེས་པ་དང་འགལ་བའོ། །རྣམ་པའི་ཡུལ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་ཡིན་པས་དེ་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པས། མ་སྐྱེས་པ་དང་མི་འགལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིའི་ལུགས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་བསྙད་དུ་ཡོད་པར་འདོད་དོ་ཞེས་པ་ནི་འདི་པའི་གྲུབ་མཐའི་འགངས་དང་། འཇིག་ལྟའི་དམིགས་རྣམ་གྱི་ཡུལ་ཞིབ་ཏུ་མ་ཕྱེད་པར་བྱུང་རྒྱལ་དུ་སྨྲ་བའོ། །དེ་ལྟར་བདག་ཡོད་པ་དང་ངར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ནི་དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་བའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །དེ་ཁོ་ནར་མ་ཟད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་དེ་གཉིས་འགོག་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཚེ་བདག་ཡོད་པར་མི་འདོད་ཅེས་པ་ནི་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་མིན་པའོ། །རྟགས་དང་དཔེ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་དགག་བྱ་གཉིས་འགོག་པར་མ་ཟད་ཀྱི། གཞན་ཡང་མུ་སྟེགས་པས་བཏགས་པའི་བདག་དེའི་ཁྱད་པར་ཀུན་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ན་གྲངས་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་དང་། །བྱེ་བྲག་པ་སོགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་བདག་དེའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་གང་བསྟན་པ་དེ་ཀུན་ལ་སྟེ་ཐམས་ཅད་ལ། མུ་སྟེགས་རང་ལ་གྲགས་པའི་མ་སྐྱེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གནོད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སྔར་བཤད་པའི་གྲངས་ཅན་དང་བྱེ་བྲག་པའི་བདག་གི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་ཀུན་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགག་པར་བྱའོ། །ཕྱོགས་འདིས་ནི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་མ་སྐྱེས་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ཡི་དཔེས། དེ་དག་གིས་བཏགས་པའི་བདག་གི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་རྣམས་གསལ་བར་རིག་པར་ བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་གཞན་པའི་བདག་མེད་དེ། ཕུང་པོ་བཟུང་བ་མ་གཏོགས་པར་བདག་དེ་ཡན་གར་དུ་འཛིན་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་བདག་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་ན་འབྲེལ་པ་གཉིས་ཀ་མེད་པས་འབྲེལ་མེད་དུ་འགྱུར་ལ། དེའི་ཚེ་བུམ་པ་མ་བཟུང་བར་སྣམ་བུ་ཡན་གར་དུ་འཛིན་པ་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་ཞིག་འོང་དགོས་ན། དེ་འགར་ཡང་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྩ་ཤེ་ལས། བདག་ནི་ཉེ་བར་ལེན
Chinese
之所以说，仅仅是标志和法二者都是决断的要点。 这样，由他人考察的这个我，也不应成为俱生我执的所依，标志和比喻如前。 所谓我执的所依，是指在所缘和行相二者之中，不是所缘的境，它的境只是我，以及补特伽罗等。而且，由于认为它是实有，所以与无生相违。 行相的境是补特伽罗的我，因为它甚至在名言中也不成立。所以与无生不相违。 因此，说此宗认为补特伽罗我在名言中存在，这是此派的宗义关键，是没有详细区分世间见的所缘行相之境，而随意说出的。 这样，遮止我存在以及作为我执的境，是就对所破加上胜义的差别而言的。 不仅如此，也要知道在世俗中也遮止这二者，那时，说不承认我存在，是指我不是实有。 这两个标志和比喻不仅遮止了两个所破，而且还要知道，外道所安立的那个我的所有差别都不存在。 因为什么缘故呢？因为数论的论典和胜论等论典中，外道们所说的那个我的差别之法，对所有那些，都被外道自身所承认的无生之理所损害。 也就是说，以前所说的数论和胜论的我的差别之说，都要遮止说它们都不存在。 以这种方式，对于所有声称有我者，以无生之理和石女之子的比喻，要清楚地了解他们所安立的我的体性和差别。 因此，没有与蕴聚的体性相异的我，因为如果不执取蕴聚，就无法成立执取那个我在何处。 也就是说，如果我与蕴聚的体性各异，那么因为没有两种联系，就会变成无联系，那样一来，就必须像不执取瓶子而执取氆氇一样，执取某个东西，但因为在任何地方都没有见到过那样的情况。
English
The reason is that both the sign and the dharma are merely the key points of determination. Thus, this self examined by others should not be the basis of innate ego-grasping either, the sign and example are as before. The so-called basis of ego-grasping means that it is not the object of focus among the two, the object and the aspect. Its object is only the self, as well as the person and so on. Moreover, since it is considered to be substantial, it contradicts the unborn. The object of the aspect is the self of the person, because it is not even established in mere designation. Therefore, it does not contradict the unborn. Therefore, saying that this school believes that the self of the person exists nominally is the key to this school's tenets, and it is speaking arbitrarily without carefully distinguishing the object and aspect of worldly views. Thus, negating the existence of the self and being the object of ego-grasping is done by adding the distinction of ultimate truth to the object to be negated. Not only that, but it should also be known that these two are also negated in conventional truth. At that time, saying that one does not accept the existence of the self means that the self is not substantial. These two signs and examples not only negate the two objects to be negated, but it should also be known that all the distinctions of that self posited by the non-Buddhists do not exist. For what reason? Because the tenets of the Samkhya and the Vaisheshika, etc., whatever the distinctions of that self are taught by the non-Buddhists, all of those are harmed by the reason of the unborn, which is accepted by the non-Buddhists themselves. That is to say, all the distinctions of the self of the Samkhya and Vaisheshika that were previously explained should be negated by saying that they do not exist. In this way, for all those who claim to have a self, with the reason of the unborn and the example of the son of a barren woman, the nature and distinctions of the self posited by them should be clearly understood. Therefore, there is no self that is different in nature from the aggregates, because if the aggregates are not grasped, it is impossible to establish grasping that self anywhere. That is to say, if the self is different in nature from the aggregates, then because there are no two connections, it will become unconnected, and in that case, it is necessary to grasp something like grasping cloth without grasping a vase, but because such a situation has never been seen anywhere.
Tibetan
་པ་ལས། །གཞན་དུ་འཐད་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཞན་ན་ལེན་མེད་པར། །གཟུང་ཡོད་རིགས་ན་གཟུང་དུ་མེད། །ཅེས་དང་། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་གཞན། །ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་ཕུང་པོའོ། །སྐྱོན་གཞན་ཡང་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བདག་འདི་འཇིག་རྟེན་སེམས་ཅན་གྱི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཀྱི་ངར་འཛིན་གྱི་བློ་ཡི་རྟེན་ཏེ་དམིགས་པར་ཡང་མི་འདོད་དེ། མུ་སྟེགས་ཀྱིས་བཏགས་པ་ལྟར་གྱི་བདག་དེ་རིག་པ་མིན་པ་སྟེ་དེའི་རྣམ་པར་མི་འཛིན་པའང་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་ཁྱད་པར་ལས་བདག་དང་བདག་གི་ཞེས་བདག་ཏུ་ལྟ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ངར་འཛིན་བློ་ཡི་རྟེན་དུའང་མི་རིགས་ཞེས་སྔར་བཀག་པ་དང་མི་ཟློས་ཏེ། སྔར་ནི་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཙམ་བདག་ལྟའི་དམིགས་པ་ཡིན་པར་བཀག་ལ། འདིར་ནི་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་དམིགས་པ་ཡིན་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གང་ཟག་གང་དག་ད་ལྟ་བདག་དེ་རྟག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་མི་ཤེས་པ་དེ་དག་ལ་ཡང་སྔོན་གོམས་པའི་དབང་གིས་བདག་དེའི་ཡུལ་ཅན་ངར་འཛིན་ པའི་ལྟ་བ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་བློ་བསྒྱུར་བ་ཁོ་ན་ལ། ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བདག་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་དུ་འཛིན་པ་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་གང་དག་ལ་སྔར་གྲུབ་མཐའ་ངན་པའི་གོམས་པ་མེད་པ་དེ་དག་ལ་ཡང་འདིར་ངར་འཛིན་འཇུག་པར་མཐོང་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། སེམས་ཅན་གང་དག་དུད་འགྲོར་བསྐལ་བ་མང་པོར་ཚེ་བརྐྱལ་བར་གྱུར་པ་སྔར་དེ་ཙམ་སོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་། ད་དུང་དུ་ཡང་དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་ལས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་བ་དེས་ཀྱང་། མུ་སྟེགས་ཀྱིས་བཏགས་པའི་མ་སྐྱེས་པ་དང་རྟག་པའི་བདག་འདི་མ་མཐོང་བ་དེ་དག་ལ་ཡང་། ངར་འཛིན་འཇུག་པར་མཐོང་བ་སྟེ་ཤེས་ནས། ཤེས་རབ་ཅན་སུ་ཞིག་མུ་སྟེགས་པས་བཏགས་པའི་བདག་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་དུ་ཞེན་པར་བྱེད། དེས་ན་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་གཞན་པའི་བདག་འགའང་མེད་དོ། །ཀྱང་གི་སྒྲས་ནི་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པར་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྡུད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་ལྔ། ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་འདོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན་པ། དེ་ལྟར་འདོད་པར་མི་རིགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པ། ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་བྱེད་གཞན་བསྟན་པ། ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་གསུངས་པ་སོགས་ཀྱི་དགོངས་པ་བཤད་པ། གཞན་གྱི་ལུགས་འབྲེལ་མེད་དུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དངོས་ཀྱི་དོན་དང་། སྐྱོ
Chinese
从……之外，在其他地方是不合理的。如果在他处没有接受，如果存在可执持之理，则不应执持。如是说。如果离开蕴，则会失去蕴的体性。如是说，近取是蕴。其他的过失是，这个与蕴本质不同的我，不应作为从无始以来世间有情我执之心的所依，即对境。因为执着于外道所安立的非识之我，会特别地执着于我和我的，从而产生我见。这与之前所遮止的“此不应作为我执之心的所依”并不矛盾。之前是遮止了仅仅作为实体的我作为我见之对境，而此处是遮止了与蕴本质不同的我作为对境。如果有些人现在不了解以常和不生等来区分的我，那么由于过去的串习，也会对那个我产生我执的见解吗？并非如此，因为只有被恶宗改变了心意的人，才会执着于与蕴本质不同的我作为我执的所依。对于那些没有过去恶宗串习的有情，也常见到此处产生我执，例如，有些有情在恶趣中经历了许多劫，即使已经过去了那么久，仍然无法从恶趣的生处解脱，即使他们没有见到外道所安立的不生和常我，也常见到产生我执，知晓之后，哪个有智慧的人会执着于外道所安立的那种我作为我执的所依呢？因此，根本没有与蕴本质不同的我。ཀྱང་གི་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）的语气词是包含了出生于地狱等处的人们。第二品分五部分：揭示执蕴为我的过患，揭示不应如此执着的理由，揭示执蕴为我的其他过患，解释佛陀所说执蕴为我等的密意，揭示其他宗派的观点是无关的。第一部分分两部分：真实的意义和过
English
From... it is not reasonable elsewhere. If there is no acceptance elsewhere, if there is a reason to hold, then it should not be held. It is said. If it is apart from the aggregates, then it will lose the nature of the aggregates. It is said that the near grasping is the aggregates. Another fault is that this self, which is different in essence from the aggregates, should not be regarded as the object of the mind of self-grasping of sentient beings in the world from beginningless time. Because clinging to the non-consciousness self established by the heretics will especially cling to me and mine, thereby generating the view of self. This does not contradict the previous prohibition of "this should not be regarded as the object of the mind of self-grasping." Previously, it was prohibited that the self, merely as a substance, was the object of the view of self, while here it is prohibited that the self, which is different in essence from the aggregates, is the object. If some people now do not understand the self distinguished by permanence and non-arising, etc., then due to past habits, will they also have a view of self-grasping towards that self? It is not so, because only those whose minds have been changed by evil doctrines will cling to the self, which is different in essence from the aggregates, as the basis of self-grasping. For those sentient beings who do not have the habit of evil doctrines in the past, it is also common to see self-grasping arise here. For example, some sentient beings have spent many kalpas in the lower realms, and even though so much time has passed, they are still unable to escape from the birth place of the lower realms. Even though they have not seen the unborn and permanent self established by the heretics, it is common to see self-grasping arise. After knowing this, which wise person would cling to such a self established by the heretics as the basis of self-grasping? Therefore, there is no self that is different in essence from the aggregates. The word ཀྱང་གི་ (Tibetan, Devanagari, Roman transliteration, literal meaning) includes those born in hells and other places. The second chapter is divided into five parts: revealing the faults of clinging to the aggregates as the self, revealing the reasons why it should not be clung to in this way, revealing other faults of clinging to the aggregates as the self, explaining the intention of the Buddha's teachings on clinging to the aggregates as the self, and revealing that the views of other schools are irrelevant. The first part is divided into two parts: the true meaning and the fault.