Tibetan
མ་འཕྱུགས་པར་དེའི་ཞེན་ཡུལ་བཀག་པའི་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཞིག་ངེས་པར་རྙེད་ནས། དེའི་དོན་ལ་འདྲིས་པར་བྱེད་པ་ནི། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གང་ལ་ཡང་དགོས་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །ལས་ལས་ཀྱང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཞེས་ཕུང་པོ་ བདེན་འཛིན་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་འཁོར་བའི་རྩ་བར་བཤད་ལ། འདིར་འཇིག་ལྟ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་བཤད་པ་གཉིས་འགལ་ཏེ། འཁོར་བའི་རྩ་བ་མི་མཐུན་པ་གཉིས་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་འདི་པའི་ལུགས་ཀྱིས་བདག་འཛིན་གཉིས་དམིགས་པས་སོ་སོར་འབྱེད་ཀྱི། འཛིན་སྟངས་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་འདྲ་བ་མེད་དེ། གཉིས་ཀ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འཁོར་བའི་རྩ་བ་གཉིས་འགལ་བ་ནི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པ་གཉིས་འཁོར་བའི་རྩ་བར་འཇོག་པ་ལ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་འཇིག་ལྟའི་རྒྱུར་སྟོན་པ་ན། མ་རིག་པའི་ནང་ཚན་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་སྟོན་ཞིང་། དེ་གཉིས་ཀ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྩ་བར་སྟོན་པ་ན་རང་དང་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པའི་ཉོན་མོངས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བར་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། ཚུལ་དེ་ཡང་དེ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡོད་པས་མི་འགལ་ཏེ། མ་རིག་པའི་རིགས་འདྲ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་མི་འགལ་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བདག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པ་དང་། བདག་གི་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་དྲུག །གཞན་སྡེས་བཏགས་པའི་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བདག་དགག །རང་སྡེས་བཏགས་པའི་ཕུང་པོ་ཉིད་བདག་ཏུ་འདོད་པ་དགག །དེ་གཉིས་ཀྱི་ལྷག་མའི་ཕྱོགས་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་སོགས་གསུམ་དགག །དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་དགག །བདག་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་བཞག་པ་དཔེ་དང་བཅས་པར་བཤད། དེ་ལྟར་བཞག་པ་ལ་མཐར་འཛིན་གྱི་ རྟོག་པ་སྤང་སླ་བའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང་། ལུགས་དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་དམིགས་པ་བདག་དེ་ཅི་ཞིག་ཅེས་དེ་ཉིད་མི་ཤེས་པས་སྟོན་ཞིག་ཅེ་ན། འདི་ལ་གཉིས། གྲངས་ཅན་གྱི་ལུགས་བརྗོད་པ་དང་། བྱེ་བྲག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལུགས་བརྗོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། རེ་ཞིག་དེ་ཟ་བ་པོ་སྟེ་བདེ་སྡུག་སོགས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་དང་། རྟག་པའི་དངོས་པོ་དང་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པ
Chinese
务必毫不错乱地找到遮止其执着境的无我之见，并且熟悉它的意义，要知道这对于大乘和小乘都是必要的。如果《宝鬘论》中说：‘只要有对蕴的执着，就有对我的执着。如果有我执，就会有业，从业中就会产生轮回。’这样说执蕴为实有和执著法为实有是轮回的根本。这里说坏聚见是轮回的根本，这二者是相违的。因为轮回的根本不一致，这二者是不合理的，如果这样说，没有过失，因为此派的观点是以所缘来区分两种我执的，但执着方式的形态没有不同，因为二者都是以自相成立的方式来执着的。轮回的两个根本相违，是指对于境的执着方式不一致的二者被认为是轮回的根本。因此，当指出法我执是坏聚见的因时，这是在说明无明中的两个部分是因果关系。当指出这二者都是烦恼的根本时，这是在说明与自己和执着方式不一致的其他所有烦恼的根本。而且，这种方式也存在于这二者之中，所以并不矛盾，就像无明的同类前后二者不矛盾是轮回的根本一样。第二部分分为两个：破斥我以自性成立，以及破斥我所以自性成立。第一部分分为六个：破斥他宗所安立的与蕴体性各异的我；破斥自宗所安立的蕴本身即是我；破斥上述二者的剩余部分，即能依和所依等三者；破斥非彼亦非此的实有补特伽罗；阐述我仅是依于假立，并带有比喻；揭示如此安立能轻易舍弃边执的 功德。第一部分分为两个：陈述前派观点，以及破斥该观点。第一部分是：如果有人说，由于不了解坏聚见所缘的我到底是什么，请您解释一下。这里分为两个：陈述数论派的观点，以及陈述胜论派等宗派的观点。第一部分是：暂时来说，它是享受者，即享受苦乐等感受者，也是常住的事物和各种变化的作者。
English
It is essential to find the view of selflessness that prevents attachment to its object without error, and to become familiar with its meaning. It should be known that this is necessary for both the Great and Small Vehicles. If the Ratnavali says, 'As long as there is clinging to the aggregates, there is clinging to self. If there is self-clinging, there will be karma, and from karma, rebirth will arise.' Thus, clinging to the aggregates as real and clinging to phenomena as real are said to be the root of samsara. Here, the view of the perishable aggregate is said to be the root of samsara, and these two contradict each other. Since the roots of samsara are inconsistent, these two are unreasonable. If it is said like this, there is no fault, because according to this school's view, the two self-clingings are distinguished by their objects, but the manner of clinging is not different, because both have the aspect of clinging to things as established by their own characteristics. The two roots of samsara contradict each other, which means that the two ways of clinging to objects that are inconsistent are considered the root of samsara. Therefore, when it is pointed out that clinging to phenomena as self is the cause of the view of the perishable aggregate, this is showing that two parts of ignorance are cause and effect. When it is pointed out that both of these are the root of afflictions, it is pointing out the root of all other afflictions that are inconsistent with oneself and the manner of clinging. Moreover, this method also exists in both of these, so it is not contradictory, just as the two similar types of ignorance, earlier and later, are not contradictory as the root of samsara. The second part is divided into two: refuting that self is established by its own nature, and refuting that what belongs to self is established by its own nature. The first part is divided into six: refuting the self that is established by other schools as being different in entity from the aggregates; refuting the assertion that the aggregates themselves are the self, as established by one's own school; refuting the remaining aspects of the above two, such as the support and the supported, etc.; refuting the substantially existent person who is neither that nor this; explaining that self is merely posited dependently, with examples; revealing that such an establishment has the quality of easily abandoning clinging to extremes. The first part is divided into two: stating the former position and refuting that view. The first part is: If someone says, since you do not know what the self that is the object of the view of the perishable aggregate is, please explain it. Here, there are two parts: stating the view of the Samkhya school and stating the view of the Vaisheshika and other schools. The first part is: For the time being, it is the enjoyer, that is, the one who experiences happiness and suffering, and it is also the constant entity and the agent of various transformations.
Tibetan
་པོ་མིན་པ་དང་། རྡུལ་མུན་སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང་། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། བྱ་བ་མེད་པར་མུ་སྟེགས་གྲངས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་སོ། །དེ་ལ་གྲངས་ཅན་པ་དག་ནི། རྩ་བའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་འགྱུར་མིན་ལ། །ཆེན་པོ་སོགས་བདུན་རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་ཞིང་། །བཅུ་དྲུག་པོ་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། །སྐྱེས་བུ་རང་བཞིན་མ་ཡིན་རྣམ་འགྱུར་མིན། །ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་བྱེད་པས་ན་རང་བཞིན་ནོ། །སྐབས་གང་དུ་བྱེད་ཅེ་ན། སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་མཐོང་བའི་དུས་སུའོ། །གང་གི་ཚེ་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འདོད་པ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དང་སྐྱེས་བུ་སྦྱོར་ཞིང་། དེ་ནས་གཙོ་བོས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་འབྱིན་ནོ། །དེའི་ཚུལ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ལས་ནི་ཆེན་པོའོ། །དེ་ལས་ཀྱང་ང་རྒྱལ་ལོ། །དེ་ལས་དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་དང་དེ་ཙམ་ལྔ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་པོའི་ཚོགས་སོ། །བཅུ་དྲུག་པོ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བ་ལྔ་ནི་དེ་ཙམ་ལྔ་ལས་ཏེ། སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་ལས་ འབྱུང་བ་ལྔ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་འགྱུར་མིན་ལ་ཞེས་པ་ནི་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡང་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བདུན་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའང་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རང་གི་རྣམ་འགྱུར་ལ་ལྟོས་ནས་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། རྩ་བའི་རང་བཞིན་ལ་ལྟོས་ནས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །བློའི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་དྲུག་ནི་རྣམ་འགྱུར་ཁོ་ནའོ། །སྐྱེས་བུ་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའང་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རྣ་བ་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལྔ་ཡིད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཡུལ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་བློས་ཞེན་པར་བྱེད་ལ། དེ་ནས་བློས་ཞེན་པར་བྱས་པའི་དོན་ལ་སྐྱེས་བུས་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་ལ་སྤྱོད་འདོད་པས་ཡུལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་། གང་གི་ཚེ་ཡུལ་ལ་ཆགས་པ་ཆུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེས་བུས་ཡུལ་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་བལྟས་པས། ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་རིམ་གྱིས་བསམ་གཏན་སྒོམ་ཞིང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷའི་མིག་གི་མངོན་ཞེས་ཐོབ་པ་ན། མིག་དེའི་སྒོ་ནས་གཙོ་བོ་ལ་ལྟ་བར་བྱེད་ལ། དེས་བལྟས་པ་དང་། གཙོ་བོ་དེ་གཞན་གྱི་བུད་མེད་ལྟར་ངོ་ཚ་བར་གྱུ
Chinese
不是微尘，没有黑暗和勇猛的自性功德，并且是遍及一切的，因此，无所作为，被外道数论派所考察。其中数论派的人说：根本自性不变化，大等七者自性变化，十六者是变化，神我非自性，不变异。他们这样说。因此，能产生果实所以是自性。在什么情况下产生呢？在见到神我欲望的时候。当声音等境接近受用时，产生具有这种形态的欲望之时，自性与神我结合，完全了解神我的欲望，然后主宰产生声音等。其方式是这样的：从自性产生大，从大产生我慢，从我慢产生十一个根和五个唯量，即十六者的集合。从十六者产生五大，即从五个唯量产生，从声音等五者产生五大，这被称为次第。不变异是指仅仅能产生果实，不像大等那样也发生变化。大等七者既能产生果实，也能发生变化。大等也相对于自己的变异来说是自性，相对于根本自性来说是变异。十六个知根等仅仅是变异。神我既不能产生果实，也不能发生变化。耳等五根在意的加持下，以意识来执取声音等完全可以把握的境，然后神我思虑意识所执取的意义。这样，由于想要享用境，所以接近享用境，当对境的贪著很小，神我将境视为过患时，当脱离贪著时，逐渐修习禅定，依靠它而获得天眼通时，通过那只眼睛来观看主宰，当他观看时，主宰就像别人的女人一样感到羞耻。
English
It is not a particle, it does not have the qualities of darkness and courage, and because it is pervasive, it is inactive and is examined by the heretical Samkhya school. Among them, the Samkhyas say: The fundamental nature does not change, the seven such as the great one change in nature, the sixteen are changes, and the self is not nature and does not change. They say so. Therefore, it is nature because it can produce fruit. In what case does it produce? When the desire of the self is seen. When the desire with the form of enjoying the objects such as sound is born, the nature and the self combine, and the desire of the self is fully understood, and then the master produces sounds and so on. The way is this: from nature comes the great, from it comes pride, from it comes eleven powers and five tanmatras, which is the collection of sixteen. From the sixteen, the five elements are produced from the five tanmatras, and from the five such as sound, the five elements are produced, which is called the order. Non-transformation means that it can only produce fruit, but it does not change like the great and so on. The seven such as the great are both producers and transformers. The great and so on are also nature in relation to their own transformations, and are transformations in relation to the fundamental nature. The sixteen cognitive faculties and so on are only transformations. The self is neither a producer nor a transformer. The five senses such as the ear, blessed by the mind, take the objects such as sound that can be fully grasped by consciousness, and then the self thinks about the meaning grasped by consciousness. In this way, because one wants to enjoy the objects, one approaches to enjoy the objects, and when the attachment to the objects is small, when the self sees the objects as faults, when one is free from attachment, one gradually practices meditation, and when one obtains the divine eye through it, one looks at the master through that eye, and when he looks, the master feels ashamed like another woman.