Tibetan
ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་རང་གི་ལྟ་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ལ་རྒྱུད་འཁྲུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། འཆིང་བའི་རྟོག་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཁྲོ་ཆགས་ཀྱི་རྟོག་པ་མ་ལོག་པར་འཕེལ་བས་བཅིངས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་ཐར་པ་ནི་མིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཆོས་འདི་རྩོད་པའི་ཕྱིར་དུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། དེའི་ཕྱིར་རང་ཕྱོགས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་། གཞན་ཕྱོགས་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བ་རྣམ་པར་བསལ་ཏེ། རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ནི་མྱུར་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། རྩོད་མེད་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ ཅན། །དེ་དག་ལ་ནི་ཕྱོགས་མེད་དོ། །གང་རྣམས་ལ་ནི་ཕྱོགས་མེད་པ། །དེ་ལ་གཞན་ཕྱོགས་ག་ལ་ཡོད། ཅེས་དང་། བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང་། རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ཆགས་ཡོད་ཅིང་། །གཞན་ཕྱོགས་ལ་ཁྱོད་མི་དགའ་ན། །མྱ་ངན་འདས་པར་མི་འགྲོ་སྟེ། །གཉིས་སྤྱོད་ཞི་བར་ཡོད་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས་ཀྱང་། གང་ཞིག་ཆོས་འདི་ཐོས་ནས་ཆགས་བྱེད་ཅིང་། །ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཐོས་ནས་ཁོང་ཁྲོ་བྱེད། །ང་རྒྱལ་རྒྱགས་པས་བཅོམ་པ་ལོག་པ་སྟེ། །ང་རྒྱལ་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་རྗེས་སུ་མྱོང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བདག་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ཆགས་པ་དང་ཁྲོ་བའི་ཕྱོགས་ལྷུང་དོར་ནས་གཟུ་བོའི་བློས་མ་དཔྱད་ན། གྲུབ་མཐའ་ལ་དཔྱོད་པར་སྒོམ་པ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་འཁོར་བར་དམ་དུ་འཆིང་བར་གསུངས་པ་འདི་ཉིད། བདག་ཅག་རྣམས་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བས་མན་ངག་ཁྱད་པར་ཅན་བྱིན་པར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །བདག་སྐྱེ་འགོག་པ་ནས་འདི་ཡན་ཆད་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྟན་པར་གསུངས་ཏེ། དངོས་པོའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྟན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མང་ལ། དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱང་བར་བར་དུ་བསྟན་པ་ལ་དགོངས་སོ། །གཉིས་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རིགས་པས་བསྒྲུབ་པ་ལ་གསུམ། ཐར་འདོད་ཀྱིས་ཐོག་མར་བདག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་དགག་དགོས་པར་བསྟན་པ། བདག་དང་བདག་གི་བ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་པའི་ཚུལ། བདག་དང་ཤིང་རྟའི་དཔྱད་པ་དངོས་པོ་གཞན་ལ་ཡང་བསྒྲེ་བར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་ལུང་དང་རིགས་པས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ བསྟན་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། འདི་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་འདོད་ཅིང་ཉོན་མོངས་པའི་སྐྱོན་མ་ལུས་པ་སྤོང་བར་འདོད་པ་ནི། འཁོར་བར་འཁྱམ་པ་འདི་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་གི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་སྙམ་དུ་རྟོག་པར་བྱེད་ལ། དེ་ལྟར་བརྟ
Chinese
为什么呢？像这样对自己的观点执着，以及对其他方面的观点心生厌恶，这些都是束缚的分别念。由于嗔恨和贪恋的分别念没有消除反而增长，所以会变成束缚，而不是解脱。当这个法不是为了争论而宣说的时候，因此，要消除对自方的贪恋和对他方的愤怒，用理智进行辨析，就能迅速获得解脱。《理智六十颂》中也说：“无诤大自在，于彼无有方，于谁无有方，彼岂有他方。”《百论》中也说：“若于自方有贪着，于他方汝不喜悦，终不趋入于涅槃，二行寂灭亦不有。”《三昧王经》中也说：“若有闻此法，而生贪着心，闻非正法已，复生嗔恚心，慢及憍慢所摧坏，颠倒错乱而造作，由慢权势所使故，彼将恒受诸痛苦。”如是宣说了。如果舍弃对自他方的贪恋和嗔恨的偏袒，不用公正的心去观察，那么，观修对宗派的辨析，就会因此紧紧地束缚在轮回中。要知道，这正是我们被慈悲地给予了特殊的教诲。从断绝我生直到此处，都宣说了法的无我，关于有实法的无我宣说得非常多，对于无实法的无我也在中间穿插地进行了宣说。第二，以理智来论证人无我，有三点：想要解脱的人首先必须否定自性成立的我；破除我和我所二者自性成立的方式；将我和车子的分析推广到其他事物上。第一点是：如是，以教证和理证宣说了法无我之后，为了在之后宣说人无我而进行解说：在此，想要进入真如，想要断除所有烦恼过患的瑜伽行者，会思考在轮回中漂泊的根本是什么。
English
Why is that? Like this, being attached to one's own view and similarly being disturbed by the views of others, these are the very conceptions of bondage. Because the conceptions of anger and attachment do not subside but increase, they become bondage and not liberation. When this Dharma is not taught for the sake of argument, therefore, eliminate attachment to one's own side and anger towards the other side, and discriminate with reason, then you will quickly become liberated. The "Sixty Stanzas on Reasoning" also says: "The great master of non-contention, for them there is no side. For whom there is no side, how can there be another side?" The "Hundred Verses" also says: "If you are attached to your own side, and you do not like the other side, you will not go to Nirvana, and the two practices will not be at peace." The "King of Samadhi Sutra" also says: "Whoever hears this Dharma and becomes attached, and hears what is not Dharma and becomes angry, destroyed by pride and arrogance, they are inverted and confused, and by the power of pride, they will constantly experience suffering." Thus it is said. If you abandon attachment to self and others and the bias of anger, and do not examine with an impartial mind, then meditating on the analysis of tenets will bind you tightly in samsara. Know that this is precisely the special instruction given to us with compassion. From the cessation of self-arising up to here, the selflessness of phenomena has been taught. The selflessness of real phenomena has been taught very extensively, and the selflessness of unreal phenomena has also been taught intermittently. Second, there are three points to proving the selflessness of the person with reason: those who desire liberation must first negate the self that is established by its own nature; the way to refute the self and what belongs to the self as being established by their own nature; and to extend the analysis of the self and the chariot to other things as well. The first point is: Thus, after teaching the selflessness of phenomena with scripture and reason, in order to teach the selflessness of the person afterwards, it is explained: Here, the yogi who wants to enter Suchness and wants to abandon all the faults of afflictions, thinks about what the root of wandering in samsara is like.
Tibetan
གས་པ་ན་ཉོན་མོངས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་། སྐྱོན་རྣམས་ནི་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་ལ་སོགས་པ་སྟེ་དེ་རྣམས་མ་ལུས་པར་ང་དང་ངའི་འོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དེ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལས་བྱུང་བར་བློ་ཡིས་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་ནི་མ་ལུས་པར་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ན་འཇིག་ལྟ་སྤོང་བར་འདོད་པ་འབྱུང་ལ། དེའི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཅན་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་དེ་སྤོང་བ་དེ་ཡང་སྔར་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ་དང་བཞི་བརྒྱ་བའི་ལུང་དྲངས་པ་ལྟར་འཇིག་ལྟས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་ལྟར་གྱི་བདག་ཡུལ་སྟེང་ན་མེད་པར་མཐོང་བས་སྤོང་དགོས་པར་མཐོང་ནས། འཇིག་ལྟས་གཞི་གང་ལ་ཞེན་པ་འདིའི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་བརྟགས་པ་ན། བདག་སྟེ་ང་ཞེས་པའི་ང་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་འདིའི་ཡུལ་དམིགས་པའོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་ཏེ། ངར་འཛིན་པ་ནི་བདག་གི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཉེས་སྐྱོན་མ་ལུས་པ་སྤོང་བར་འདོད་པས་རྩ་བ་འཇིག་ལྟ་ཉིད་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དེའི་དམིགས་པ་བདག་གི་བདག་སྟེ་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལས་སྤོང་བར་འགྱུར་བས། རྣལ་འབྱོར་པས་གང་ཞིག་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་འདི། ངོ་བོ་ཉིད་ ཀྱིས་གྲུབ་མ་གྲུབ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེས་ཐོག་མར་བདག་ཁོ་ན་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བདག་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་པར་བྱེད་པ་ལས། འཇིག་ལྟ་སྤངས་ན་ཉེས་སྐྱོན་ཀུན་ལྡོག་པས་ན། བདག་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་འདི་ནི་ཐར་པ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཡིན་ཏེ། བསླབ་བཏུས་ལས། གང་ཟག་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན། །དེའི་ཕྱིར་རྩ་བ་ཆད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་ཏུ་མི་འབྱུང་ངོ་། །འཕགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསང་བའི་མདོ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། ཞི་བའི་བློ་གྲོས་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན། ཤིང་རྩ་བ་ནས་བཅད་ན་ཡལ་ག་དང་ལོ་མ་དང་ཡལ་ག་ཕྲ་མོ་ཐམས་ཅད་སྐམ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞི་བའི་བློ་གྲོས་དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཉེ་བར་ཞི་ན། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལྟར་གསུངས་པ་ལ་མཁས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་དགོངས་པ་མཐུན་པས། ཐོག་མར་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ལེགས་པར་ཤེས་ནས་སེམས་པ་དང་། དེ་ནས་དེའི་རྩ་བ་གང་ཡིན་ངོས་འཛིན་པ་དང་། དེ་ནས་དེ་སྤོང་བར་འདོད་པ་ན་སྤོང་ཐབས་ཀྱི་ཐད་དུ་
Chinese
因此，烦恼是指贪欲等，过患是指生老病死等，所有这些，都可由智慧以心识见，即以具有“我”和“我的”之相的二者，执著为自性成立的、具有烦恼的智慧之坏聚见所生。这些都是坏聚见的果。如此见后，便生起想要舍弃坏聚见的想法。那时，如果是有智慧的人，那么舍弃坏聚见，也如之前引用的《法界赞》和《四百论》的教证一样，见到我于所缘境上并不存在，如坏聚见所执著的那样，从而认为必须舍弃。于是思考坏聚见执著于何处，它的所缘是什么呢？便会了悟到，我，即所谓的“我”，是这种我见之所缘。因为我执是以我为所缘境的缘故。那时，由于想要舍弃所有的过患，因此必须舍弃根本的坏聚见。而这也要通过领会到它的所缘，即我的自性成立不存在才能舍弃。因此，瑜伽士首先要思考，这个被称为我，即所执著的境，它的自性是否成立呢？瑜伽士通过破除我自性成立来舍弃坏聚见，如果舍弃了坏聚见，所有的过患都会止息。因此，对我的辨析是成就解脱的方法。《学集论》中说：如果人空性如此真实成立，那么断绝了根本，所有的烦恼都不会产生。如圣者如来密经中所说：寂静的智慧就像这样，例如，如果砍断树的根，那么树枝、树叶和细小的枝条都会枯萎。寂静的智慧也是如此，如果坏聚见得以平息，那么烦恼和近烦恼都会平息。如是说。如此所说，智者们一致认为，首先要清楚地了解轮回的过患并思考，然后认识到它的根源是什么，之后想要舍弃它时，在舍弃的方法上
English
Therefore, afflictions refer to desire and so on, and faults refer to birth, aging, sickness, and death, and so on. All of these can be seen by wisdom with the mind, that is, they arise from the wisdom of the afflicted wisdom of the view of the aggregates, which grasps the two aspects of "I" and "mine" as being inherently established. These are all the results of the view of the aggregates. Having seen this way, the desire to abandon the view of the aggregates arises. At that time, if one is wise, then abandoning the view of the aggregates, as in the previously quoted teachings from the Praise of Dharmadhatu and the Four Hundred, one sees that the self does not exist on the object of focus as it is grasped by the view of the aggregates, and thus one sees that it must be abandoned. Then, one contemplates where the view of the aggregates clings, and what its object is. One realizes that the self, that is, the so-called "I," is the object of this view of self. Because the grasping of self is the object of the self. At that time, because one wants to abandon all faults, one must abandon the root view of the aggregates. And this can only be abandoned by understanding that its object, the self, is not inherently established. Therefore, the yogi first contemplates whether this so-called self, the object that is grasped, is inherently established or not. The yogi abandons the view of the aggregates by refuting the inherent existence of the self. If the view of the aggregates is abandoned, all faults will cease. Therefore, the analysis of the self is a method for achieving liberation. The Compendium of Trainings says: If the emptiness of the person is so truly established, then by cutting off the root, all afflictions will not arise at all. As it is said in the Secret Sutra of the Blessed Tathagata: Peaceful wisdom is like this, for example, if the root of a tree is cut, then all the branches, leaves, and small twigs will wither. Likewise, if the view of the aggregates is pacified, then afflictions and near afflictions will all be pacified. So it is said. As it is said, the wise ones agree that one must first clearly understand the faults of samsara and contemplate them, then recognize what its root is, and then when one wants to abandon it, on the method of abandoning it.