Tibetan
ང་དེ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཞེས་མཛོད་འགྲེལ་དུ་འཆད་དོ། །སྡེ་པ་དེ་དག་གིས་ནི་སྤྱིར་དོན་དམ་དུ་མེད་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་མི་རིགས་སོ། །ཞེས་གསུང་བ་ཡིན་གྱི་དེ་དག་གིས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་ཚུལ་བྱས་པ་དང་། རང་གིས་མཛད་པ་གཉིས་མཐུན་པར་སྟོན་པ་མིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་བཞག་པ་ལ་དབུ་མ་པས་བཤད་པའི་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པར་གདགས་པའི་རྟེན་འབྱུང་བ་བཞི་དང་། འབྱུང་འགྱུར་བཞི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྫས་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བུམ་པ་ལ་སོགས་པར་བཏགས་པ་ནི་རྒྱུ་འམ་གཞི་དང་བཅས་པར་རིགས་ན་དབུ་མ་པ་ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་བཏགས་པ་ཙམ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། བཏགས་པའི་རྟེན་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ལ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་དང་འདྲ་བར་ཐལ་བ་ལྡོག་པ་མེད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། བཏགས་པའི་རྟེན་རྫས་སུ་གྲུབ་པར་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་བཏགས་པར་ཡོད་པ་བྱད་བཞིན་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུགས་བརྙན་བརྟགས་པ་ཙམ་དམིགས་པ་ དང་། བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཀ་བ་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྱིམ་དུ་བཏགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཤིང་གི་རྟེན་ཅན་ནགས་བཏགས་པ་དང་། ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་ན་མ་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ས་བོན་ལས་མ་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་དམིགས་པ་དེ་བཞིན་དུ། དངོས་པོ་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གདགས་གཞི་ཡང་དངོས་པོ་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རིགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀར་ཡང་བཀག་ན། མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་འདུ་བྱེད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ལས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དེ་ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་རྒྱུ་མེད་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་འབྱུང་བ་དང་། དབང་ཕྱུག་གི་རྒྱུ་དང་ལ་སོགས་པས་དུས་དང་། རྡུལ་དང་རང་བཞིན་དང་སྐྱེས་བུ་དང་སྲེད་མེད་ཀྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་མིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་འདི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་སྟེ། མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་སྤངས་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་
Chinese
我应当如是观察。如《俱舍论释》中所说。那些部派说，如果总的来说在胜义中不存在，那么在世俗中也不存在，这种说法是不合理的。这样说，并不是说他们把两种真理的存在方式做成一样，也不是为了表明自己的两种造作是一致的。因为他们安立的在世俗中存在，而中观派所说的却是执着于在胜义中存在。如果瓶子等所依的四大和所生之四大等是实有自性的，那么瓶子等假立为有因或有基，如果这样认为，那么按照中观派的观点，一切法都只是假立而已，而假立的所依在实体上成立的什么也没有，如同石女之子一样，这种过失是无法避免的，如果这样想。这也是不合理的。因为无法成立假立的所依在实体上成立。譬如，假立存在的容貌等集合为所依，而仅仅是缘取影像，以及假立存在的柱子等为所依，而假立为房屋，同样，以树木为所依而假立为森林，如同在梦中见到未生之自性的种子生出未生之自性的苗芽一样。一切假立存在的法，其假立的所依也应当是假立存在的法。第三，如果你们已经遮止了从自、他、二者和无因中产生，这在两种真理的双方都遮止了。那么从无明等产生行、识等，以及从种子等产生苗芽等，如何在世俗中确定产生呢？对此应当说，因为如前所说的道理，诸法的产生不是无因而从自性中产生，也不是自在天的因等，从时间和微尘和自性和士夫和无贪之子等中产生，也不是从自、他、二者中产生。因此，依靠此因和缘，此果得以产生，仅仅是舍弃四边生，世间的因果
English
I should observe in that way. As explained in the commentary on the Abhidharmakośa. It is unreasonable for those schools to say that if something does not exist ultimately in general, then it does not exist conventionally either. Saying this does not mean that they make the way the two truths exist the same, nor does it show that their two creations are consistent. Because what they establish as existing conventionally is exactly what Madhyamikas say is clinging to existing ultimately. If the four elements that are the basis of imputation for things like pots, and the four derived elements, etc., are substantially existent, then the imputation of things like pots is reasonable with a cause or basis. If you think so, then according to the Madhyamika view, all phenomena are merely imputed, and there is nothing that is substantially established as the basis of imputation, just like the son of a barren woman, this fault cannot be avoided. That is also unreasonable. Because it is impossible to establish that the basis of imputation is substantially established. For example, relying on the collection of features, etc., which are conventionally existent, one merely focuses on the image, and relying on pillars, etc., which are conventionally existent, one imputes a house, and similarly, one imputes a forest with trees as its basis. Just as in a dream, one sees a sprout of unborn nature arising from a seed of unborn nature. The basis of imputation for all conventionally existent things should also be a conventionally existent thing. Third, if you have already refuted arising from self, other, both, and no cause, and this is refuted on both sides of the two truths. Then how can it be determined that actions, consciousness, etc., arise from ignorance, etc., and sprouts, etc., arise from seeds, etc., in the conventional sense? To this it should be said, because as explained before, the arising of phenomena is not without cause and arising from its own nature, nor is it arising from the cause of Īśvara, etc., from time, atoms, nature, puruṣa, and the son of the desireless one, etc., nor is it arising from self, other, or both. Therefore, relying on this cause and condition, this result arises excellently, merely abandoning the four extremes of arising, the worldly cause and effect