Tibetan
དེ་ལ་བསོད་ནམས་བསགས་པ་རྣམས་ཆོས་ཉིད་ལ་བདེ་བླག་ཏུ་འཇུག་པའི་ཐབས་སུ་ཇི་ལྟར་ཐོག་མར་སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་གཏམ་སྦྱོར་བར་མཛད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཟབ་མོའི་དོན་རྫོགས་པ་ཐོག་མ་ནས་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་རིམ་གྱིས་རང་བཞིན་མེད་པ་རྟོགས་པ་ལ་འཛུད་པར་མཛད་དོ། །དེ་འདྲ་བ་ལ་སྔོན་དུ་ཤེས་བྱ་ཕྱི་རོལ་ལ་མེད་པ་བསྟན་ན། དེའི་འོག་ཏུ་ཤེས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་གསལ་བ་ནི། བདེ་བླག་ཏུ་རྙེད་ཅེས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤེས་བྱ་མེད་པ་སྟེ་ཐོག་མར་ཕྱི་རོལ་བཀག་པ་ཡང་བདག་མེད་རྫོགས་ པར་རྟོགས་པའི་ཐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་དང་པོར་ཤེས་བྱ་ཕྱི་རོལ་དགག་པར་མཛད་པ་ཁོ་ན་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་བྱ་མེད་ན་སྟེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདག་མེད་པ་རིག་པ་རྣམས་ཤེས་པ་བཀག་པ་སྟེ་དེའི་བདག་མེད་པ་བདེ་བླག་ཏུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་རང་བཞིན་མེད་པར་རིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཤེས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པར་རེས་འགའ་རང་ཁོ་ནས་རྟོགས་ལ། རེས་འགའ་ནི་གཞན་གྱིས་ཅུང་ཟད་བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་སོ། །ཕྱི་རོལ་མེད་པ་དང་ཤེས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དྲང་དོན་ཡིན་པར་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་ཞེས། །ཐུབ་པ་ཡིས་ནི་གང་གསུངས་པ། །བྱིས་རྣམས་སྐྲག་པ་སྤང་དོན་ཏེ། །དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འཕགས་པ་ལྷས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཅན་དག་གིས་དེ་ཉིད་རྫོགས་པར་དངོས་སུ་མི་སྟོན་པའི་དྲང་དོན་གྱི་མདོ་གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པ། སྔར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་ལུང་གི་དྲང་ངེས་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་ཏེ་རྣམ་གཞག་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ། མདོ་སྡེ་གང་དག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་མ་ཡིན་པ་བཤད་པའི་དོན་ཅན་ཏེ་བརྗོད་བྱ་ཅན། སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རྟེན་འབྱུང་དངོས་སུ་གསལ་བར་མི་བྱེད་པའི་དྲང་དོན་གསུངས་པའང་དྲང་དོན་དུ་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་དྲང་བར་བྱ་ཞིང་སྟེ། དེ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པ་རྟོགས་པ་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་བསྟོད་པ་ལས། འབྱུང་རྣམས་མིག་གཟུང་མ་ཡིན་ན། །དེ་འབྱུང་མིག་གཟུང་ཇི་ལྟར་ཞེས། །གཟུགས་ལ་དེ་སྐད་གསུངས་པ་ན། །ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུགས་ཀྱི་འཛིན་པ་བཟློག །ཅེས་གསུངས་ལ། མདོ་ལས་ཀྱང་། མི་རྟག་དོན་ནི་མེད་དོན་ཞེས་གསུངས་སོ། །ལུང་སྔ་མ་ཤེས་བྱེད་དུ་འགྲོ་ཚུལ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་མངོན་པར། འབྱུང་བ་བཞི་མིག་གི་ཡུལ་མིན་པའི་རེག་བྱ་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་མིག་གི་གཟུང་བྱར་གསུངས་ལ། དེ་གཉིས་ཀ་ཁས་བླང་དགོས་པ་ལ་དེ་དག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པ་ན་དེ་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན་འབྱུང་བ་མིག་གི་གཟུང་བྱའམ། ཡང་ན་ཡུལ་གཟུགས་མིག་གི་གཟུང་བྱ་མིན་པར་ཁས་བླང་དགོས་པར་ཤེས་པ་ན་བཤད་ཚུལ་སྔ་མ་དེ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པ་མིན་པར་ཤེས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསར་དུ་རྟོགས་པ་དང་། བཤད་ཚུལ་སྔ་མ་དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་སུ་གསུངས་པར་ཤེས་པའོ། །ལུང་གཉིས་པའི་དོན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་རྣམས་སྐྱེ་བ་དང་། འཇིག་པར་བསྟན་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་དོན་དུ་ཡིན་པར་གོ་བའོ། །མདོ་གང་ལས་གང་ཟག་དང་ཆོས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཅན་ཏེ་དངོས་སུ་བརྗོད་པར་བྱེད་པ་ཅན་དེ་ངེས་པའི་དོན་དུ་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །དེ་ལྟར་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། སྟོང་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པས་ བཤད་པ་ལྟར། །ངེས་དོན་མདོ་སྡེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ཤེས། །གང་ལས་སེམས་ཅན་གང་ཟག་སྐྱེས་བུ་བསྟན། །ཆོས་དེ་ཐམས་ཅད་དྲང་བའི་དོན་དུ་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་མདོ་སྡེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ནི་དྲང་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་དང་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་རོ། །གང་ཟག་བསྟན་པ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་བྱེད་པ་པོ་དང་། ལས་སུ་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་རྣམས་ཡོད་པར་སྟོན་པའོ། །འདི་ནི་མདོ་སྡེ་ལ་དྲང་ངེས་གཉིས་སུ་འཇོག་ཚུལ་གྱི་ཁུངས་སོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་སྟོང་ཕྲག་ཏུ། །ང་ཡིས་ཆོས་རྣམས་གང་གསུངས་པ། །ཡི་གེ་ཐ་དད་དོན་གཅིག་སྟེ། །ཡོངས་སུ་བསྒྲག་པར་ནུས་མ་ཡིན། །དངོས་པོ་གཅིག་ནི་བསམ་བྱས་ན། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་བསྒོམས་འགྱུར་ཏེ། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ཆོས་མང་པོ། །ཇི་སྙེད་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་རྣམས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་བདག་མེད་ཡིན། །མི་གང་དོན་ལ་མཁས་རྣམས་ཀྱིས། །གནས་འདི་ལ་ནི་བསླབ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་རྙེད་མི་དཀའ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ཞེས་པའི་རྐང་པ་བཞི་ནི་མདོ་སྡེ་ཇི་སྙེད་ཅིག་གསུངས་པ་ལ་དོན་དམ་པ་དངོས་སུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དངོས་སུ་གཞོལ་ལ། དེ་ལྟར་མི་སྟོན་པའི་དྲང་དོན་རྣམས་ཀྱང་བརྒྱུད་ནས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གཞོལ་བས། དོན་དམ་ལ་གཞོལ་བར་དོན་གཅིག་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན
Chinese
因此，就像最初为了使积累的福德容易进入法性，而讲述布施等故事一样，对于那些无法从一开始就证悟深奥意义的圆满的调伏对象，诸佛会逐渐引导他们证悟无自性。对于这样的人，如果先指出所知在外境中不存在，那么之后清楚地认识到识的自性成立，就很容易获得，这是诸佛所说的。因此，所知不存在，即最初遮止外境，也是圆满证悟无我的方法。诸佛最初只是说要遮止外境的所知，因为如果所知不存在，即认识到外境的无我，那么遮止识，即识的无我就容易成就。那些认识到外境无自性的人，有时自己就能证悟识的无自性，有时只需他人稍微指点就能证悟。外境不存在和识自性存在是权宜之说，这在《菩提心释》中已明确说明： “这些全部唯是心， 佛陀所说之言教， 为遣孩童之怖畏， 彼非真实之真如。” 圣天菩萨也在《智慧精华总集》中明确说明了这一点。第二，有智慧的人也应同样讲述其他不直接显示究竟实相的权宜之说的经典，如是说。如前所述，了解经文的权宜与究竟的来龙去脉，即了解其分类。哪些经典不是讲述究竟实相的意义，即不以无生等为特征而直接阐明缘起的权宜之说，也应理解为权宜之说，并加以引导。因此，为了成为进入证悟无自性的因，应如是讲述。在《赞叹超世间》中说： “诸元素非眼所取， 彼等如何为眼取？ 于色如是说之时， 汝已遮止于色执。” 经中也说： “无常之义……
English
Therefore, just as initially the stories of generosity and so forth are told as a means to easily enter the nature of reality for those who have accumulated merit, similarly, for those trainees who are unable to realize the profound meaning of completion from the beginning, the Buddhas gradually lead them to realize the absence of inherent existence. For such individuals, if it is first shown that the knowable does not exist externally, then the clear realization that consciousness is established by its own nature is easily attained, as the Buddhas have said. Therefore, the non-existence of the knowable, that is, initially refuting the external, is also a method for fully realizing selflessness. The Buddhas initially only spoke of refuting the knowable externally, because if the knowable does not exist, that is, if one realizes the selflessness of external objects, then refuting consciousness, that is, the selflessness of consciousness, is easily accomplished. Those who realize the absence of inherent existence in external objects sometimes realize the absence of inherent existence in consciousness by themselves, and sometimes they realize it with only a slight indication from others. The non-existence of external objects and the existence of consciousness by its own nature are provisional meanings, as clearly stated in the Bodhicitta Commentary: "These are all only mind, Whatever the Buddha has said, Is to dispel the fear of children, That is not the true suchness." Arya Deva also clearly stated this in the Compendium of the Essence of Wisdom. Secondly, it is said that wise individuals should similarly explain other sutras of provisional meaning that do not directly show the ultimate reality in its entirety. As previously explained, understand the history of the provisional and definitive meanings of the scriptures, that is, understand their classification. Those sutras that do not explain the meaning of ultimate reality, that is, those provisional teachings that do not directly clarify dependent origination characterized by non-arising and so forth, should also be understood as provisional and guided accordingly. Therefore, in order to become a cause for entering the realization of the absence of inherent existence, it should be explained as follows. In the Praise of the Transcendent it says: "The elements are not apprehended by the eye, How can they be apprehended by the eye? When such is said about form, You have reversed the grasping of form." The sutra also says: "The meaning of impermanence...
Chinese
说的是无有之义。前述引文成为能知的方式是，世尊在《法胜论》中说，四大不是眼根的对境，以及从它产生的变异之色处是眼根的所取。既然必须承认这两者，那么在显示它们的真实性时，如果它们以自性成立，那么就必须承认四大是眼根的所取，或者境色不是眼根的所取。当知道这一点时，就会明白之前的说法不是在显示它们的真实性，从而新地证悟真实性，并且明白之前的说法是为了进入真实性的方便。第二条引文的意思是，如同之前一样，事物被显示为生起和坏灭，要理解这是没有自性的意思。从哪部经中，对于补特伽罗和法以自性空性的意义，即直接陈述的方式，要知道那是了义。如是，在《三摩地王经》中说： “空性如来所宣说， 了义经部之差别， 何经宣说有情补特伽罗， 彼等一切当知为不了义。” 所说经部的差别，就是与不了义的经部不相同的差别。宣说补特伽罗只是表示作者、所作和作用存在。这是将经部安立为了义和不了义两种的依据。又是那部经中说： “于千世界诸国土， 我所宣说诸法者， 文字各异义唯一， 不能宣说尽无余。 若能思维一法性， 彼等一切皆修习， 诸佛所说无量法， 如是尽其所宣说。 诸法皆是无我性， 何人通达其义者， 若于此处勤修习， 获得佛法非难事。” 所说“世界”这四句，无论宣说了多少经部，直接明示胜义谛的是直接趋入真如，而不那样显示的不了义，也是通过间接的方式趋入真如，因此趋入胜义谛是同一意义。因此，世界……
English
It is said to mean non-existence. The way the former quote becomes a means of knowing is that the Blessed One said in the Abhidharma, the four elements are not the object of the eye sense, and the arising of the form aggregate that arises from it is said to be the object of the eye sense. Since both of these must be accepted, when showing their suchness, if they are established by their own nature, then it must be accepted that the elements are the object of the eye sense, or that the object form is not the object of the eye sense. When this is known, it will be understood that the previous statements were not showing their suchness, and thus newly realizing suchness, and understanding that the previous statements were spoken as a means of entering into suchness. The meaning of the second quote is that, as before, things are shown to arise and perish, and it is to be understood that this is the meaning of being without inherent existence. From which sutra should one know that the meaning of the emptiness of self-nature of persons and phenomena, that is, that which is directly expressed, is of definitive meaning? Thus, in the Samadhiraja Sutra, it says: "Emptiness as taught by the Sugata, Know the distinctions of the definitive sutras. Whatever sutra teaches sentient beings, persons, individuals, Know all those teachings to be of provisional meaning." The distinction of the sutras is the difference from the sutras of provisional meaning. Teaching about persons is merely indicative, showing that agents, objects, and actions exist. This is the source for establishing sutras as two types: definitive and provisional. Again, in the same sutra, it says: "In a thousand world realms, Whatever dharmas I have spoken, The letters are different, but the meaning is one, It is not possible to proclaim them all. If one contemplates one thing, All of them will be meditated upon, All the many dharmas taught By all the Buddhas, All dharmas are without self. Whoever is skilled in the meaning, If one trains in this place, It is not difficult to find the Buddhadharma." The four lines beginning with "world" mean that no matter how many sutras are spoken, that which directly clarifies the ultimate truth directly inclines towards suchness, and even the provisional meanings that do not show it in that way also incline towards suchness through indirect means, so inclining towards the ultimate truth is of one meaning. Therefore, the world...