Tibetan
་། བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་མདོ་སྡེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་མཚན་སོ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་ཡོད་པར་བརྗོད་དེ། །ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་གོས་དྲི་མ་ཅན་གྱིས་དཀྲིས་པ་བཞིན་དུ་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་གོས་ཀྱིས་དཀྲིས་ཤིང་དྲི་མ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་རྟག་བརྟན་ཐེར་ཟུག་ཏུ་བརྗོད་ན་སྙིང་པོར་སྨྲ་བ་འདི་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བདག་སྨྲ་བ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འདྲ་བ་ལགས་ཞེས་ཞུས་སོ། །དེའི་ལན་དུ་དེ་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མིན་པས་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བདག་དང་མི་འདྲ་ཞེས་འཆད་པ་ན། གང་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་ནི་སྟོང་ཉིད་དང་མཚན་མེད་དང་སྨོན་མེད་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པའོ། །དེ་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་པའི་དགོས་པ་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་བདག་མེད་པས་འཇིགས་པ་སྤང་བ་དང་། མུ་སྟེགས་བྱེད་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྣམས་དང་། སྔོན་དེའི་ལྟ་བ་ལ་གོམས་པར་བྱས་ པ་རྣམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རིམ་གྱིས་དྲང་བའི་ཕྱིར་དུ་རྟག་བརྟན་ཐེར་ཟུག་གི་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་བསྟན་པས་འདི་ལ་ད་ལྟར་དང་མ་འོངས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་ཞེན་པར་མི་བྱ་བར་གསུངས་ཏེ་སྒྲས་ཟིན་ལྟར་གཟུང་ན་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བདག་ལ་ཞེན་པ་དང་འདྲ་བས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་ཞེན་པར་མི་བྱ་བའི་དོན་ནོ། །སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི་སྒྲས་ཟིན་བཞིན་ཁས་ལེན་ན་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བདག་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་བའོ། །འདི་དག་གི་དོན་རྒྱས་པར་གཞན་དུ་བཤད་ཟིན་པས་འདིར་མ་སྤྲོས་སོ། །འགྲེལ་པར་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མི་སྐྱེ་བ་དང་མི་གཉིས་པ་དང་རང་བཞིན་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མདོ་སྡེའི་ནང་དུ་ཆུད་པ་འདི་ཞེས་བསྟན་ཏོ་ཞེས་དྲངས་པའི་འོག་ཏུ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མདོ་སྡེ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པའི་དོན་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཐམས་ཅད་དྲང་པའི་དོན་ཉིད་དུ་ཡིན་པར་ལུང་འདིས་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱས་ནས་ཞེས་གསུངས་སོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མདོ་སྡེ་ནི་དྲངས་མ་ཐག་པའི་ལང་གཤེགས་ཀྱི་ལུང་ཚན་པ་གཉིས་མིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀ་རྣམ་རིག་པས་ངེས་དོན་དུ་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྔར་འགྲེལ་པར་དགོངས་འགྲེལ་ལ་གསལ་པོར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་འདིས་ཞེས་པ་འགྲེལ་བཤད་ལས་ས་བཅུ་པའི་མདོའི་རྟེན་འབྲེལ་ལ་རྟོག་པའི་སྐབས་སུ་བྱེད་པ་པོ་
Chinese
大慧经中说如来藏，其自性光明，从无始以来就已清净，具足三十二相，存在于一切众生的身体内。就像珍贵的宝珠被沾染污垢的布包裹一样，被蕴、界、处之布包裹且被染污，如果说它是常、恒、坚固的，那么这种说“有如来藏”的说法与外道的“我”的说法有何不同呢？有人这样问道。回答说，那样的开示并非按字面意思，所以与外道的“我”不同。所指的意图是，空性、无相、无愿是法的无我。如此说的目的是，为了使孩子们消除因无我而产生的恐惧，以及对于那些执着于外道所说的“我”的人，和那些先前习惯于那种观点的人，为了逐渐地将他们引向真如，所以才开示说有常、恒、坚固的如来藏，因此告诫说现在和未来的菩萨不应执着于“我”，如果按照字面意思去理解，就与执着于外道的“我”相同，所以不应执着于字面意思。如果执着于字面意思，就会损害真实，因为如果按照字面意思接受，就会与外道的“我”没有区别。这些道理已经在其他地方详细解释过了，所以这里不再赘述。在注释中也引用了《大慧经》中的话：“大慧，空性、不生、不二、无自性的特征包含在所有佛陀的经藏中。”在这段引文之后说：“因此，如此一来，凡是那些自称为唯识者所承认的具有这种特征的经藏，都明确地被此论证揭示为是需要进一步解释的。” 具有这种特征的经藏不是刚刚引用的两段《楞伽经》的引文，因为这两者都没有被唯识宗承认为了义，而且之前在注释中已经明确解释了其意图。 “此论证”指的是在解释《十地经》中关于缘起的思考时，注释中提到的作者。
English
In the Mahamati Sutra, the Tathagatagarbha is said to be naturally luminous, pure from beginningless time, and endowed with the thirty-two marks, existing within the bodies of all sentient beings. Just as a precious jewel is wrapped in a cloth stained with dirt, it is wrapped in the cloth of the skandhas, dhatus, and ayatanas and becomes stained. If it is said to be permanent, constant, and enduring, how is this statement of the 'Tathagatagarbha' different from the 'self' of the non-Buddhists? Someone asked this. The answer is that such a teaching is not literal, so it is different from the 'self' of the non-Buddhists. The intention behind it is that emptiness, signlessness, and wishlessness are the non-self of phenomena. The purpose of saying this is to eliminate the fear that children have of non-self, and for those who are attached to the 'self' spoken of by non-Buddhists, and those who were previously accustomed to that view, in order to gradually lead them to Suchness, it is taught that there is a permanent, constant, and enduring Tathagatagarbha. Therefore, it is warned that present and future Bodhisattvas should not be attached to the 'self'. If it is understood according to the literal meaning, it is the same as being attached to the 'self' of the non-Buddhists, so one should not be attached to the literal meaning. If one is attached to the literal meaning, it will harm reality, because if one accepts it according to the literal meaning, it will become no different from the 'self' of the non-Buddhists. These reasons have already been explained in detail elsewhere, so I will not elaborate here. In the commentary, it is also quoted from the Mahamati Sutra: 'Mahamati, the characteristics of emptiness, non-arising, non-duality, and selflessness are contained within the sutras of all Buddhas.' After this quotation, it says: 'Therefore, in this way, all the sutras with such characteristics that are claimed by those who call themselves Vijnanavadins to be of definitive meaning are clearly revealed by this argument to be of provisional meaning.' The sutras with such characteristics are not the two passages from the Lankavatara Sutra that were just quoted, because neither of them has been claimed by the Vijnanavadins to be of definitive meaning, and previously the intention has been clearly explained in the commentary. 'This argument' refers to the author mentioned in the commentary when explaining the contemplation of dependent origination in the Dasabhumika Sutra.
Tibetan
བཀག་པ་ལ་འཆད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་གཞན་བཀག་པ་ནི་ས་ བཅུ་པ་ལས་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཙམ་གྱི་སྒྲས་ཕྱི་རོལ་མི་འགོག་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་གསུངས་ཀྱི། ཕྱི་རོལ་བཀག་པ་དྲང་དོན་དུ་སྟོན་པའི་ཤེས་བྱེད་མིན་ནོ། །དེས་ན་རྩ་བར་དྲང་དོན་ཉིད་དུ་ལུང་འདིས་གསལ་བར་བྱེད་ཅིས་པའི་ལུང་ལ་གསུམ་ལས་ཕྱི་རོལ་བཀག་པའི་སེམས་ཙམ་དྲང་དོན་དུ་སྟོན་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ནད་པ་ཞེས་པ་བཞིའོ། །ཀུན་གཞི་དྲང་དོན་དུ་སྟོན་པ་ནི་རྟག་བརྟན་གྱི་སྙིང་པོ་དྲང་དོན་དུ་སྟོན་པའི་ལུང་ངོ་། །རྟག་བརྟན་གྱི་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་བསྟན་པ་དྲང་དོན་ཡིན་པས་ཀུན་གཞི་དྲང་དོན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ཅེ་ན། རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པ་ལས། ས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ཀུན་གཞི་སྟེ། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དགེ་བའང་དེ། །སྙིང་པོ་དེ་ལ་ཀུན་གཞིའི་སྒྲས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་སྟོན་པར་མཛད། །སྙིང་པོ་ཀུན་གཞིར་བསྒྲགས་པ་ཡང་། །བློ་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་ལང་གཤེགས་ལས་ཀྱང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བསྒྲགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདུན་དང་བཅས་པ་ཞེས་དེ་གཉིས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་ལན་དུ་མར་གསུངས་སོ་དེ་ཡང་དེ་གཉིས་གཅིག་རྟག་ལ་གཅིག་མི་རྟག་པར་བཤད་པས་སྒྲས་ཟིན་གྱི་དོན་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པ་མིན་ཡང་གང་ལ་བསམས་ནས་སྙིང་པོ་བསྟན་པའི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་ཀུན་གཞི་བསྟན་པས་དགོངས་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་ཏེ་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་པས་དོན་གཅིག་གོ །དེ་ལྟར་ན་སྔ་མ་དྲང་དོན་ དུ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱི་མ་ཡང་དྲང་དོན་དུ་འགྲུབ་བོ། །འགྲེལ་པ་ལས། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྒྲས་བསྟན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། འདི་དང་རྟག་བརྟན་སོགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པ་གཉིས་ལེགས་པར་བསྒྲིགས་ནས་ལུང་དེས་ཀུན་གཞི་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པ་རྟོགས་དགོས་པར་ཡོད་དོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཞེས་པ་ནས་ཆུད་པ་འདི་ཞེས་པའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་མདོ་ཉིད་ལས། འདི་ནི་མདོ་སྡེ་གང་དུ་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་དག་ཏུ་དོན་འདི་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་པོ་གཉིས་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཕྱེ་བ་དྲང་དོན་དུ་སྟོན་པའི་ལུང་ངོ་། །གཉིས་པ་ནི། ད་ནི་རིགས་པས་སེམས་ཙམ་གསུངས་པ་དྲང་དོན་དུ་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཤད་པ།
Chinese
对于遮止进行解释是极不合理的，遮止其他的作者，如《十地经》中所说的“唯心”，其中的“唯”字，已经说明了是作为不遮止外境的知识，而不是作为显示遮止外境是真实义的知识。因此，在根本上，用这个教证如何能清楚地说明真实义呢？在三种教证中，显示遮止外境的唯心是真实义的，就像“如何是病人”等四句一样。显示阿赖耶识是真实义的，是显示常恒之藏性是真实义的教证。如果说显示常恒之藏性存在是真实义，那么如何能成立阿赖耶识是真实义呢？在《宝积经》中说：“诸地种种是阿赖耶，善逝藏性亦是彼，藏性以阿赖耶之名，如来示现如是等，藏性宣说为阿赖耶，其他智者不能知。”又在《楞伽经》中也说：“如来藏阿赖耶识宣说为阿赖耶识，与七识俱。”这两者多次被说成是名称不同的。虽然这两者一个说是常，一个说是非常，因此并非是将字面意义上的两个事物显示为一个，但是考虑到以何种想法来显示藏性，并考虑到显示阿赖耶识的意义，因此从想法的意义上来说，它们是名称不同的，所以意义是相同的。这样一来，由于先前显示的是真实义，因此之后显示的也是真实义。在解释中说：“因为随顺一切事物的自性，所以应当了知仅仅是空性以阿赖耶识之名来显示。”这样说了。应当很好地整理这个和显示常恒等藏性是真实义的这两个，从而必须理解那个教证显示阿赖耶识是真实义。从“大慧空性”到“领会这个”的结尾处，在经本身中说：“无论在哪个经部中，都应当领会其中的意义。”这指的是区分了前两个自性的有无差别，是显示真实义的教证。第二，现在为了用理证来清楚地说明所说的唯心是真实义，所以进行解释。
English
It is extremely unreasonable to explain about prohibition. Prohibiting other authors, such as the "mind-only" mentioned in the Daśabhūmika Sūtra (Ten Stages Sutra), the word "only" indicates that it is a knowledge that does not prohibit external objects, not a knowledge that shows the prohibition of external objects as the definitive meaning. Therefore, how can this scripture clearly explain the definitive meaning at its root? Among the three scriptures, the mind-only that shows the prohibition of external objects as the definitive meaning is like the four lines beginning with "How is one sick?" Showing the ālaya-vijñāna as the definitive meaning is the scripture that shows the essence of permanence as the definitive meaning. If showing the existence of the essence of permanence is the definitive meaning, then how can the ālaya-vijñāna be established as the definitive meaning? In the Ghanavyūha Sūtra (Dense Array Sutra), it says: "The various grounds are the ālaya, the Sugata-garbha is also that. The Tathāgatas show the essence with the name of ālaya. The essence is also proclaimed as the ālaya, other wise ones do not know this." Also, in the Laṅkāvatāra Sūtra (Descent to Lanka Sutra), it says: "The Tathāgata-garbha ālaya-vijñāna is proclaimed as the ālaya-vijñāna, together with the seven vijñānas." These two are repeatedly said to be different names. Although one of these two is said to be permanent and the other is said to be impermanent, therefore it is not showing two things in their literal sense as one, but considering with what thought the essence is shown, and considering the meaning of showing the ālaya-vijñāna, therefore, from the meaning of the thought, they are different names, so the meaning is the same. In this way, since the former shows the definitive meaning, the latter also becomes the definitive meaning. In the commentary, it says: "Because it follows the nature of all things, it should be understood that only emptiness is shown with the name of ālaya-vijñāna." It says this. It is necessary to properly arrange this and the two that show the essence of permanence etc. as the definitive meaning, so that one must understand that the scripture shows the ālaya-vijñāna as the definitive meaning. From "Great wisdom emptiness" to the end of "comprehend this," in the sūtra itself it says: "In whichever sūtra section it may be, one should comprehend the meaning of this in them." This refers to distinguishing the difference between the existence and non-existence of the first two natures by their own characteristics, which is a scripture that shows the definitive meaning. Second, now in order to clearly explain that the mind-only spoken of by reasoning is the definitive meaning, an explanation is given.