Tibetan
་ལྟ་ལ་གཉིས་སྣང་མེད་པའི་མྱོང་ཙམ་ཁོ་རང་གི་རིག་བྱ་དང་། ཁོ་རང་དེའི་རིག་བྱེད་དུ་འཇོག་པ་ལ་དེ་ལ་ཇི་ཙམ་གཏད་ཀྱང་རྟོག་པ་ལ་ཡང་རིག་བྱ་དང་རིག་བྱེད་གཉིས་སུ་མི་སྣང་བ་དེ་ལ་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་ཀྱི་བྱ་བྱེད་འཇོག་ན། བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དང་བྱ་བ་གཞན་ཡང་གཅིག་ཏུ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ནི། སེམས་ཙམ་པའི་རང་རིག་དང་ཉན་ཐོས་སྡེ་པའི་རྡུལ་ཆ་མེད་གཉིས་ཡོད་མེད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཚུངས་པར་བཞེད་དེ། རྡུལ་ཆ་མེད་ལ་ཡང་ཡུལ་གྱི་གོ་ས་གནོན་པ་ནི་དགོས་ལ། དེའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་བཅས་མིན་པ་འཆར་ས་མེད་དོ། །དེས་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་ནི་གྲུབ་མཐས་བཏགས་པ་འབའ་ཞིག་གོ །དེས་ན་དེ་གཉིས་སྣང་ཡང་མ་ངེས་པ་ཡིན་པ་ཡང་བཀག་སྟེ། བདེན་གཉིས་རང་འགྲེལ་ལས། གལ་ཏེ་སྣང་བ་བཞིན་དུ་ཡང་དེ་ངེས་པར་མི་ཟིན་སྙམ་ན། དེས་ན་ཅི་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ནི་ཐ་སྙད་མེད་དོ། །སྣང་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མནའ་ཆུ་བཏུང་དགོས་སོ། །ཞེས་སྣང་བ་ལ་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་མནའ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་གསུངས་པའི་རིགས་པས་ཀྱང་རང་རིག་མི་རིགས་ཏེ། ཇི་ལྟར་རལ་གྲིས་རང་གི་སོ། །གཅོད་པར་མི་བྱེད་སོར་མོས་ནི། །རང་ལ་རེག་པར་མི་བྱེད་ལྟར། །རང་རིག་སེམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ནི། གཞན་དབང་བདག་དང་གཞན་ལས་མི་སྐྱེ་བར་ནི་སྔར་བསྟན་ཟིན་ལ། དེ་འཇལ་བའི་རང་རིག་ཀྱང་མེད་པར་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་བསྟན་པས། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་ཚད་མས་མ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་གཞན་དབང་རང་གིས་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་ན། རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ན་འདི་ཡོད་པར་མི་རིགས་པ་གཞན་ཏེ་སེམས་ཙམ་པ་ཁྱོད་ལ་མོ་གཤམ་གྱི་བུས་གནོད་པ་ཅི་ཞིག་བསྐྱལ་ནས་དེ་ཡོད་པར་མི་འདོད་དེ་ཡོད་པར་འདོད་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་ཤིང་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་འདི་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པར་གྱིས་ཤིག །གཉིས་པ་ནི། གང་ཡང་དངོས་པོ་བརྟགས་པར་ ཡོད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཞིང་། ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་གཞན་དབང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་རིགས་པ་ཞིག་ན། གང་གི་ཚེ་གཞན་དབང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མིན་ན། ཐ་སྙད་ཀུན་རྫོབ་པའི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་སྟེ་གཞི་རྫས་སུ་གྲུབ་པར་ནི་གང་ཞིག་འགྱུར་ཏེ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །དེས་ནི་གཞན་དབང་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་པས་དོན་དམ་ལས་ཉམས་པར་བསྟན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཙམ་པ་འདི་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མིན་པས། ཀྱེ་མ་ཀྱེ་ཧུད་གཞན་སེམས་ཙམ་པའི་ལྟར་ན་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་པ་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྩལ་མེད་པས་གཞན་དབང་གི་རྫས་ཤེས་ཙམ་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པའི་ཆགས་པ་ཡི་སྒོ་ནས། གཞན་དབང་གི་བུམ་པ་སོ་མ་བཏང་བར། ཚུལ་མིན་གྱི་དཔྱད་པ་ཆུ་དང་འདྲ་བ་བླུགས་ནས། རང་གི་བློ་གྲོས་ཀྱི་ཚུལ་ངན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་གྱིས། འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའི་རྣམ་གཞག་འཇིག་རྟེན་ཁོ་ན་ལས་གྲུབ་པ་འདུག་ཅིག་སོང་ཞིག་བྱོས་ཤིག །ཅེས་པ་སོགས་དང་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱིའི་གཟུགས་དང་ཕྱིའི་དམིགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་བརླག་པ་སྟེ་འཇིག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཙམ་པ་འདི་ལ་རྒུད་པ་འབའ་ཞིག་སྲིད་པར་འགྱུར་གྱི། མངོན་པར་མཐོ་བ་སྟེ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་གོ་འཕང་ནི་འཐོབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་བཀག་ན་སོང་ཞིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་མེད་ པར་འགྱུར་བའི་རིགས་པས། དེ་རྣམས་ཕྱི་རོལ་ལ་འབྲེལ་བའོ། །འདིས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་ཉམས་པར་བསྟན་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྟེ་དྲང་བའི་དོན་ལ་ངེས་པའི་དོན་དུ་འཆད་པ་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པར་མ་སོང་བའི་རང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྦྱར་བའི་ལུགས་ཀྱི་ལམ་ཁོ་ནར་ཞུགས་པ། སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་སྲོལ་ཕྱེ་བའི་ལམ་ལས་ནི་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་ཞི་བ་མྱང་འདས་འཐོབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་གཙོ་བོ་མེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་དག་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་དེ་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་ལས་ངེས་པར་ཉམས་པར་འགྱུར་ལ། བདེན་གཉིས་དེ་ལས་ཉམས་པས་ཀྱང་དེ་མ་བཏང་གི་བར་དུ་ཐར་པ་འགྲུབ་པ་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་བདེན་གཉིས་ལས་ཉམས་པས་ཐར་པ་མི་འགྲུབ་ཅེ་ན། ཐ་སྙད་བདེན་པའི་རྣམ་གཞག་མ་ལོག་པ་ནི། དོན་དམ་བདེན་པ་ཇི་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་ཇི་བཞིན་རྟོགས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ཐབས་ལས་བྱུང་བར་གྱུར་པ་སྟེ། བདེན་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་གང་གིས་མི་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ལམ་ངན་པར་ཞུགས་པའོ། །འདིས་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་
Chinese
对于见解来说，如果将无二取相的体验本身作为认识的对象，并且将自身作为认识的主体，那么无论对此投入多少，在分别念中也不会显现出认识的对象和认识的主体二者，如果对这种状态施加认识的对象和认识的主体的作用，那么能作者、所作和行为等其他方面也会变得过于混淆。因此，大论师益西娘波认为，唯识宗的自证和声闻部派的无分微尘在有无方面是相同的。对于无分微尘来说，压制境的地位是必要的，但是当它的相显现时，不可能不带方分地显现。因此，这两者的认识的对象和认识的主体以及无方分仅仅是宗派的假立而已。因此，他们也遮止了这二者虽然显现但不确定的说法。 《二谛自释》中说：如果认为即使显现了，也不能确定地把握它，那么对于这样的事物就没有名称了。说“显现”也因为没有信任，所以需要喝咒水发誓。因此，对于显现来说，证明也仅仅是发誓而已。如是说。从《楞伽经》中所说的道理来看，自证也是不合理的，就像剑不能割断自己的剑刃，手指不能触摸自己一样，自证的心也是如此。如是说。第四，关于依他起自性和不由他生，之前已经阐述过了，并且衡量它的自证也不存在，现在也已经阐述过了。如果存在自性不生且不被量识所知的自性的依他起，以自性成立的实有，那么有什么理由不应该存在呢？其他宗派，也就是唯识宗，你被石女的儿子造成了什么损害，以至于你不希望它存在而希望它不存在呢？应该希望它存在。就像石女的儿子，是超越一切戏论，成为圣者智慧的行境，是不可言说的自性一样，也应该认为这个是存在的。第二，任何事物成为被观察的对境之因，这样说，如果依他起是自性存在的，那么还有些道理。但是，当依他起自性成立的事物丝毫不存在时，名称世俗的错乱之因，也就是依
English
For views, if the experience of non-dual appearance itself is taken as the object of cognition, and oneself is taken as the subject of cognition, then no matter how much is invested in this, the object of cognition and the subject of cognition will not appear as two in conceptual thought. If the function of object of cognition and subject of cognition is applied to this state, then the agent, the action, and other aspects of the act will become too confused. Therefore, the great teacher Yeshe Nyingpo considered the self-awareness of the Mind-Only school and the indivisible particle of the Hearer school to be the same in terms of existence and non-existence. For the indivisible particle, it is necessary to suppress the position of the object, but when its aspect appears, it is impossible to appear without the parts of direction. Therefore, the object of cognition, the subject of cognition, and the absence of directional parts of these two are merely imputations of philosophical tenets. Therefore, they also refuted the statement that although these two appear, they are not definite. In the Auto-commentary on the Two Truths, it says: If it is thought that even if it appears, it cannot be grasped with certainty, then there is no name for such a thing. Saying "appearance" also requires drinking oath water because there is no trust. Therefore, for appearance, the proof is merely an oath. It is said. According to the reasoning stated in the Lankavatara Sutra, self-awareness is also unreasonable, just as a sword cannot cut its own blade, and a finger cannot touch itself, so is the self-aware mind. It is said. Fourth, regarding the dependent nature and not being born from another, it has been explained before, and the self-awareness that measures it does not exist, and it has now been explained. If there is a dependent nature that is not born of itself and whose nature is not known by valid cognition, a real entity established by its own nature, then what reason is there why it should not exist? Other schools, that is, the Mind-Only school, what harm has the son of a barren woman caused you that you do not want it to exist but want it not to exist? It should be desired to exist. Just like the son of a barren woman, who transcends all elaboration, becomes the object of the wisdom of the noble ones, and is of an inexpressible nature, it should also be considered that this exists. Second, whatever becomes the cause of being examined as an object, if the dependent nature exists by its own nature, then there is some reason. However, when there is not the slightest thing established by the dependent nature, the cause of the confusion of nominal convention, that is, the depen
Chinese
没有什么东西能成为实体的存在。因此，他们认为他者自在是真实存在的，这表明他们已经偏离了真谛。因此，对于唯识宗来说，世俗名言的任何原因都不是自性存在的。唉，可叹！按照其他唯识宗的观点，由于缺乏辨别究竟真实的智慧，他们通过执着于他者自在的实体（仅仅是意识）的贪恋之门，没有放下他者自在的瓶子，而是倒入不正当的、如水一般的分析，因为他们自己智慧的方式不好，所以（他们说）：让世间流传的名相，从世间本身产生，存在吧，消失吧！等等。同样，所有那些从外在的色和外在的对境所产生的感受等等，也都被摧毁了。因此，对于唯识宗来说，只会发生衰败，而不会获得更高的、卓越的地位。如果阻止外在事物，那么消失等等也会因为这种推理而不存在。这些都与外在事物有关。这表明他们已经偏离了世俗谛。第三点是：因此，像这样，老师颠倒地将不了义解释为了义。他们仅仅进入了没有符合佛陀意旨、而是由自己的分别念所捏造的宗派之路。对于那些已经偏离了圣者龙树菩萨所开创的道路的人来说，没有获得寂静涅槃的主要方法。为什么呢？因为，像这样，那些已经偏离的人必然会偏离世俗谛和究竟真实。并且，由于偏离了这二谛，在没有放弃它们之前，是不可能获得解脱的。为什么偏离二谛就不能获得解脱呢？因为不颠倒的世俗谛的建立，已经变成了如实证悟究竟真实的方便，并且如实证悟究竟真实是从先前所说的方便中产生的。因此，任何不了解这二谛的差别的人，就是以颠倒的分别念进入了错误的道路。这表明了名相的建立。
English
Nothing whatsoever becomes established as a substance. Therefore, by asserting that other-dependence is established as ultimate, they have shown that they have fallen away from the ultimate truth. Therefore, for this Mind-Only proponent, whatever is the cause of worldly conventions is not existent by its own nature. Alas, alas! According to the view of other Mind-Only proponents, since they lack the skill of wisdom that distinguishes the ultimate definitive meaning, through the door of attachment that clings to the other-dependent substance (mere consciousness) as true, without abandoning the other-dependent vase, they pour in improper analysis, like water. Because of the bad way of their own intelligence, (they say): Let the designations that are renowned in the world, which are established from the world alone, exist! Vanish! and so forth. Likewise, all those feelings and so forth that arise from external forms and external objects are all destroyed. Therefore, for this Mind-Only proponent, only decline can occur, but higher, excellent status is not attained. If the external is blocked, then vanishing and so forth will also not exist because of this reasoning. These are related to the external. This shows that they have fallen away from the conventional truth. The third point is: Therefore, in this way, the teacher perversely explains the provisional meaning as the definitive meaning. They only enter the path of a system that does not accord with the intention of the Buddha but is fabricated by their own conceptual thought. For those who have turned away from the path pioneered by the noble teacher Nagarjuna, there is no principal means of attaining peaceful nirvana. Why? Because, in this way, those who have turned away will necessarily fall away from the conventional truth and the ultimate truth itself. And, since they have fallen away from these two truths, liberation is not possible until they are abandoned. Again, why is it that liberation is not attained by falling away from the two truths? Because the non-perverted establishment of conventional truth has become the means of realizing the ultimate truth as it is, and realizing the ultimate truth as it is arises from the means previously explained. Therefore, anyone who does not know the distinction between these two truths has entered the wrong path with perverse conceptual thought. This shows the establishment of designations.