Tibetan
། །མཉམ་གཞག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རང་གི་གཞལ་བྱ་ཆོས་ཉིད་གྲུབ་པ་ན། དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཡེ་ཤེས་འགྲུབ་པ་ལ། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་སོ་སོར་སྣང་བའི་གཉིས་སྣང་ལོག་པ་དང་། གཞན་ལུགས་ཀྱིས་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཁ་ནང་ལྟ་ལ་གཉིས་སྣང་ལོག་པའི་འཛིན་རྣམ་ཡན་གར་བ་འདོད་པ་དང་མི་མཚུངས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་འབྲས་བུའི་སའི་སྐབས་སུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་འདྲ་བའི་རྣམ་གཞག་ཕྲ་མོ་ནི་རང་གིས་གཞན་ལ། འདི་ཡི་ཡོད་པ་གང་གིས་ཤེས་ པར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གནོད་པ་བརྗོད་པ་ཚུར་ལ་བཟློག་པ་ན། ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་སོ་སོ་བའི་རྣམ་གཞག་ཕྲ་མོ་མི་ཤེས་ཤིང་། རང་གི་ལུགས་ངེས་དོན་གྱི་ལུང་གི་དོན་ཕྲ་མོ་དང་། ཤིན་ཏུ་རྟོགས་དཀའ་བའི་རིགས་ལམ་ཕྲ་མོ་ནས་འདྲེན་མི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས། ཁོ་བོའི་ཕྱོགས་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པས་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བསྙོན་འདིངས་པ་ཙམ་ལ་རེ་བ་རྣམས་ལ་མི་དགོས་ཀྱང་། སྐྱེ་བོ་མཁས་པ་མཛངས་ཤིང་ཕྲ་བའི་བློ་ཅན་རིགས་པའི་གནད་ཕྲ་མོས་སྐྱོན་ཡོན་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་ལམ་མ་མཐོང་བར་ཡིད་མི་ཆེས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་བསམས་ནས། བདག་གིས་ལུགས་དམ་པ་འདི་སྐྱོན་མེད་པར་འཇོག་པའི་ཕྱོགས་འདིའི་སྒོ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ངས་སྔོན་པོ་མཐོང་ངོ་ཞེས་དྲན་པའི་ང་ནི་གང་ཟག་ཡིན་ལ། སྔོ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་དང་དེ་གཉིས་འགལ་བས་དེ་ལྟར་དྲན་པ་དེ་སྔོ་འཛིན་དྲན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། སྔོ་འཛིན་གྱི་མིག་ཤེས་དང་སྔོན་པོ་མཐོང་མཁན་གྱི་གང་ཟག་གཉིས་འགལ་ཡང་། ཤེས་པ་དེས་སྔོན་པོ་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ངས་མཐོང་ངོ་ཞེས་འཇོག་པ་མི་འགལ་བ་བཞིན་དུ་སྔོ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པས་སྔོན་པོ་མཐོང་བ་དྲན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ངས་སྔར་སྔོན་པོ་མཐོང་ངོ་ཞེས་གང་ཟག་དྲན་པ་དེས་སྔོ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་དྲན་པ་ཡང་ཅི་ཞིག་འགལ། གསུམ་པ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་ དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། སེམས་ཙམ་པ་ཁྱོད་ཀྱི་གཞན་དབང་ཤེས་པ་གང་གིས་འཛིན་པར་འགྱུར་ཤིང་གཅོད་པའི་བྱེད་པ་པོ་དང་། བཅད་པའི་ལས་སུ་བྱ་བ་ཤིང་དང་། ཤིང་གཅོད་པའི་བྱ་བ་གསུམ་གཅིག་མིན་པས་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་འཛིན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་གནོད་པ་འབབ་ཚུལ་ནི་བདེན་གཉིས་རང་འགྲེལ་ལས་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་ནི། རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་དང་གཉིས་པོ་མེད་པའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མི་སྣང་ངོ་། །མི་སྣང་བ་ལ་ནི་ཐ་སྙད་མེད་དོ་ཞེས་པ་གསལ་ཏེ། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་ཤེས་པ་ཁ་ནང
Chinese
當無分別的等持智慧成就了其所量之法性時，以此力量，有境之智慧得以成就。於此，能知與所知各自顯現的二取相消失。而其他宗派認為一切知識皆向內看，並主張二取相消失的執著方式是散亂的，此種不同之處將在果位時闡述。如此細微的建立，自己對他人說：此之存在，誰能知？等等的過失陳述，若反過來追究，則是不了解 великих людей 各自宗派的細微建立，以及不善於從自己宗派的了義經文的細微含義，和極難理解的細微理路中引導的人們，認為因為他們不認同我的觀點，所以不會成為過失。對於僅僅期望以否認來逃避的人們，這是不需要的。但為了那些聰明、賢明、具有敏銳智慧的人們，他們在未見到以細微的理智來區分優缺點的道路之前，不會輕易相信，我考慮到他們的緣故，僅僅展示了確立此清淨宗派無過失的此方面的一個門徑。那麼，如果我回憶說「我看到了藍色」，這個「我」是補特伽羅，而能取藍色的知識與「我」二者相違，因此那樣的回憶怎麼會變成取藍色的回憶呢？如果認為取藍色的眼識和看到藍色的補特伽羅二者相違，但就像知識依靠看到藍色而安立為「我看到了」並不相違一樣，取藍色的知識依靠回憶看到藍色，而回憶的補特伽羅回憶起取藍色的知識，又有什麼相違呢？第三，因為如果是那樣，所以如果沒有自證，那麼唯識宗的你，他緣起識將由誰來執持呢？能砍的作者，以及作為所砍之業的樹木，以及砍樹的行為三者不是一體，因此知識本身執持它是不合理的。此過失的降臨方式在《二諦自釋》中說得很清楚：「對於知識的自性，微塵等和二者皆無的物質本性是不顯現的。對於不顯現者，是沒有名言的。」如前所說的知識向內
English
When the non-conceptual wisdom of equipoise realizes its object, the nature of reality, then, by its power, the wisdom of the subject is accomplished. At that point, the dualistic appearance of knowable and knowing appearing separately vanishes. However, the difference between the other schools, which hold that all knowledge looks inward and that the way of grasping where dualistic appearance vanishes is wild and uncontrolled, will be explained in the context of the stage of fruition. Such subtle establishments, when one says to others, "Who can know the existence of this?" and so on, the statement of fault is turned back on them. This is because they do not understand the subtle establishments of the different systems of the great ones, and they are not skilled at guiding from the subtle meanings of the definitive scriptures of their own system, and from the extremely difficult-to-understand subtle lines of reasoning. They think that because they do not accept my view, it will not become a fault. This is not necessary for those who only hope to escape by denying. But for the sake of those who are intelligent, wise, and have sharp minds, who will not easily believe until they see the path of distinguishing merits and faults with subtle reasoning, I have considered their sake and have only shown a gateway to establishing this pure system as faultless. So, if I remember saying, "I saw blue," this "I" is a person, and the knowledge that grasps blue and the "I" are contradictory, so how can that kind of memory become a memory of grasping blue? If it is thought that the eye consciousness that grasps blue and the person who sees blue are contradictory, but just as it is not contradictory that knowledge relies on seeing blue and is established as "I saw," what contradiction is there in the fact that the knowledge that grasps blue relies on remembering seeing blue, and the person who remembers remembers the knowledge that grasps blue? Third, because if it is so, then if there is no self-awareness, then who will hold the other-dependent consciousness of you, Mind-Only proponent? The agent who cuts, and the tree that is the object of the cutting action, and the act of cutting the tree are not one, so it is not reasonable for the knowledge itself to hold it. The way this fault falls is clearly stated in the Self-Commentary on the Two Truths: "For the nature of knowledge, the nature of matter that is without atoms and without duality is not apparent. For that which is not apparent, there is no term." As the previously explained knowledge looks inward.