Tibetan
ག་མེད་ཐུན་མོང་བ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྙེད་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡང་། སྔར་བཤད་པའི་ཁྱད་པར་གཉིས་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ པའི་སྙིང་རྗེ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་བུམ་པ་རྟག་པར་འཛིན་པའི་ཞེན་ཡུལ་སུན་ཕྱུངས་ནས། མི་རྟག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་ཀྱང་། བུམ་པ་དམིགས་པར་འཇོག་རེས་ཀྱིས་མི་རྟག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བུམ་པ་དམིགས་པར་མི་འཇོག་པ་དུ་མ་ཞིག་འོང་ལ། བུམ་པ་མི་རྟག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་ཀྱང་། བུམ་པ་དམིགས་པར་འཇོག་རེས་ཀྱིས་རྟག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བུམ་པ་དམིགས་པར་མི་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ། །འདིའི་སྙིང་རྗེ་གསུམ་ནི་དམིགས་པ་གསུམ་པོ་གང་ལ་དམིགས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་ལས་བསྐྱབ་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས། ཉན་རང་གི་སྙིང་རྗེ་དང་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེའོ། །དེ་འདྲ་བའི་སྙིང་རྗེ་རྣམས་བསྐྱེད་པ་ན། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བདག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཅི་ནས་ཀྱང་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །མཆོད་བརྗོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྙིང་རྗེ་ནི། ཐོག་མའི་སྙིང་རྗེ་གཙོ་བོ་ཡིན་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་རྗེ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་པས་ན། སྐབས་འདི་རྣམས་སུ་འགྲེལ་པས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེད་པ་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་འགལ་ལོ། །འོ་ན་ལམ་དུ་ཐོག་མར་ཞུགས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་སྙིང་རྗེ་དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་གསུམ་ག་ཡོད་ དམ་མེད་ཅེ་ན། འདི་ལ་གཉིས་ལས་ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ཅན་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་ནི། ཡང་དག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པ་ཚོལ་བ་སྔོན་དུ་བཏང་སྟེ། དོན་དམ་པ་ལེགས་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་འོག་ཏུ་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས། སེམས་ཅན་བསྐྱེད་ཅིང་ཐུབ་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་བོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ཅན་དད་པའི་རྗེས་འབྲང་ནི། སྔོན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པས་སེམས་བསྐྱེད་པའི་འོག་ཏུ་ཡང་དག་པའི་དོན་ཤེས་པ་ཚོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་སྟེ། དབུ་མའི་རྒྱན་ལས། ཡང་དག་ཤེས་ཚོལ་སྔོན་བཏང་སྟེ། །དོན་དམ་རྣམ་པར་ངེས་གྱུར་ནས། །ལྟ་ངན་ཐིབས་གནས་འཇིག་རྟེན་ལ། །སྙིང་རྗེ་ཀུན་ཏུ་བསྐྱེད་ནས་སུ། །འགྲོ་དོན་བྱེད་པར་དཔའ་གྱུར་པ། །བྱང་ཆུབ་བློ་རྒྱས་མཁས་པ་ནི། །བློ་དང་སྙིང་རྗེས་བརྒྱན་པ་ཡི། །ཐུབ་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཡང་དག་སྤྱོད། །ཡང་དག་དད
Chinese
而且，对于获得真如见解的相续来说，由于有许多缘于未被之前所说的两种差别所区分的众生的悲悯，例如，在破除了执著瓶子为常有的执著对象后，即使领悟到无常，也会出现许多不以瓶子为对境的瓶子，这些瓶子是被以瓶子为对境的方式用无常来区分的。同样，即使领悟到瓶子是无常的，也会像不以瓶子为对境的瓶子一样，这些瓶子是被以瓶子为对境的方式用常有来区分的。此处的这三种悲悯，无论是缘于三种对境中的哪一种，都具有想要从一切痛苦中救护所有众生的形态，因此与声闻、缘觉的悲悯有极大的差别。生起如此的悲悯后，就会生起为了众生的利益，我无论如何也要获得佛陀果位的菩提心。成为供养赞颂对象的悲悯，虽然是最初的悲悯为主，但也是其他菩萨的悲悯，因此，在这些时候，解释中说生起悲悯者是菩萨，这也不矛盾。那么，对于最初进入道的菩萨的相续来说，作为其因的悲悯，是否具有全部三种悲悯呢？对此有两种情况，大乘种姓的法之随行者，首先寻求对真如的正确认识，在彻底确定了胜义谛之后，依靠对众生生起大悲心，从而生起心，并学习能忍的苦行，即菩萨的行为。大乘种姓的信之随行者，由于不能首先证悟真如，所以在生起心之后，学习寻求对真实意义的正确认识等行为。如《中观庄严论》中说：“先遣寻求真实知，已决胜义诸体性，于见稠密恶见世，恒常发起大悲悯，为利有情成勇士，菩提增慧智者是，以智悲悯为庄严，善逝苦行真实行，真实信
English
Moreover, for the continuum that has attained the view of suchness, there are many compassions that arise from beings who have not been distinguished by either of the two distinctions mentioned earlier. For example, after refuting the object of clinging that holds the pot to be permanent, even by understanding impermanence, many pots that do not take the pot as an object will arise, these pots being distinguished by impermanence in the way that the pot is taken as an object. Similarly, even by understanding that the pot is impermanent, it will be like a pot that does not take the pot as an object, these pots being distinguished by permanence in the way that the pot is taken as an object. The three compassions here, whichever of the three objects they are directed towards, have the form of wanting to protect all beings from all suffering, therefore they are very different from the compassion of the Hearers and Solitary Realizers. After generating such compassion, the thought of bodhicitta will arise, thinking, "For the sake of beings, I must attain the state of Buddhahood in any way possible." The compassion that becomes the object of offering and praise, although it is mainly the initial compassion, is also the compassion of other Bodhisattvas, therefore, in these instances, it is not contradictory that the commentary says that the one who generates compassion is a Bodhisattva. So, for the continuum of a Bodhisattva who initially enters the path, does the compassion that is the cause of it have all three compassions or not? There are two situations here. The Dharma-follower of the Mahayana lineage first seeks the correct knowledge of suchness, and after thoroughly ascertaining the ultimate truth, relies on generating great compassion for beings, thereby generating the mind and learning the ascetic practices of the capable, that is, the conduct of a Bodhisattva. The faith-follower of the Mahayana lineage, since they cannot first realize suchness, after generating the mind, learns the conduct of seeking the correct knowledge of the true meaning, etc. As it says in the Ornament of the Middle Way: "Having first abandoned the search for true knowledge, Having ascertained the nature of the ultimate, Towards the world dwelling in a thicket of evil views, Constantly generating great compassion, Becoming brave in acting for the benefit of beings, The wise one who has developed the mind of enlightenment, Adorned with wisdom and compassion, Truly practices the asceticism of the Sugata, True faith
Tibetan
་པས་རྗེས་འབྲང་བ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། །ཐུབ་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བླངས་བྱས་ཏེ། །དེ་ནི་ཡང་དག་ཤེས་ཚོལ་བརྩོན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་པས་སྙིང་རྗེ་གསུམ་ག་སྔོན་དུ་སྐྱེད་པ་ཡོད་དོ། །སྔོན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྙེད་ཀྱང་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་པའི་དུས་སུ་ཡང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། དེ་ལ་སློབ་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ཚུལ་དེ་ངེས་པར་བྱ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མཆོད་པར་བརྗོད་ནས་བརྩམ་པར་དམ་བཅའ་བ་དངོས་སུ་ མ་མཛད་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་དེ། དབུ་མ་རྩ་བ་དང་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བརྩམ་པར་དམ་བཅའ་མཛད་ནས། མཆོད་བརྗོད་དངོས་སུ་མ་མཛད་པ་བཤེས་པའི་འཕྲིན་ཡིག་ལྟ་བུ་ཡང་ཡོད་དོ། །འོན་ཀྱང་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་རྩོམ་པར་འདོད་ནས་མཆོད་བརྗོད་མཛད་པ་ཡིན་པས། ཤུགས་ལ་ནི་བརྩམ་པར་དམ་བཅའ་བ་ཡོད་དོ། །གཞན་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་དགོས་འབྲེལ་ལ་བརྗོད་བྱ་ནི། ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་གཉིས་ཡིན་ལ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དགོས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཉིང་དགོས་ལ་གནས་སྐབས་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཤེས་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ལམ་བཞི་བགྲོད་པའོ། །མཐར་ཐུག་པ་ནི་འབྲས་བུའི་སའོ། །ཉིང་དགོས་དགོས་པ་ལ་རག་ལས་པ་དང་། དགོས་པ་བསྟན་བཅོས་ལ་རག་ལས་པ་ནི་འབྲེལ་བའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྒྱུའི་ས་དང་། འབྲས་བུའི་སའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ལུགས་འདིའི་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་སོ་སྐྱེའི་སར་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་བཤད་པ་དང་། བྱང་སེམས་འཕགས་པའི་སའི་རྣམ་གཞག་བསྟན་པའོ། །༈ དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་འདིར་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ལམ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་གཏན་ལ་འབེབས་ན། རེ་ཞིག་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་བགྲོད་པའི་ལམ་ གྱི་རིམ་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་བཞེད་ཅེ་ན། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་གཉིས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ལ་སོགས་པའི་ལུགས་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི། རང་གིས་ཡང་དག་པའི་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་ལ་ངེས་པ་ཆེན་པོ་རྙེད་ནས། ལམ་ལྟར་སྣང་རྣམས་ཀྱིས་བཀྲི་བར་མི་ནུས་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱི་གཞུང་ལ་ཅི་ཙམ་སྦྱངས་ཀྱང་། རང་གི་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚུལ་ལ་ངེས་པ་ཅི་ཡང་མི་རྙེད་པའི་ཐོས་བསམ་པ་ནི། ཐོས་བསམ་བྱེད་ཚུལ་གནད་དུ་མ་སོང་བའི་ཕྱིར། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ངལ་བར་བྱས་ཀྱང་སྙིང་པོ་ལེགས
Chinese
以…随行。发起圆满菩提心后，采取能仁的苦行，那是努力寻求真实。如是说，因此三种慈悲皆先生起。纵然先已获得真如之见，然于修学行持之时，亦于真如之义确定之后，修学于彼不但无有相违，且必须如是决定。如是于赞颂之后，虽未真实立誓造论亦无过失，如《中观根本论》与《六十正理论》。如是，虽已立誓造论，然未真实作赞颂，亦有如《亲友书》者。然欲造《入中论》而作赞颂，故于言外之意则有立誓造论。此外，入行之支分，即必要与关联，所说之义乃深广二者，不共之必要已说讫。就究竟必要而言，暂时者乃从了知论典之义而修持起，至行四道。究竟者乃果位。究竟必要依赖于必要，必要依赖于论典，是为关联。第二有二，因位与果位。初者有三，总说此派之修道方式，分别说于凡夫位之修道方式，以及宣说菩萨圣位之体性。༈ 初者：若于此论中，随顺龙树而决定菩萨之深广道，则暂且问，怙主龙树之宗规，以何等次第而趋往佛地耶？答：彼谓以听闻思惟而决定如第二佛龙树足等之宗规者，乃为自于修习真实道之方式获得极大定解后，为免为似是而非之道所诱惑之故。是故，无论对于二大车轨之宗规之论典研习多少，然对于自之修道方式，若毫无定解之闻思者，乃因闻思之方式未中要害之故，虽于大乘费尽心力，然亦未善取精髓。
English
Followed by... Having generated the complete Bodhicitta, having taken the ascetic practices of the Sage, that is striving to seek the truth. As it is said, therefore all three kinds of compassion arise first. Even if the view of Suchness is obtained first, when studying the practice, after determining the meaning of Suchness, not only is there no contradiction in studying it, but it is also necessary to determine it in this way. Thus, after praising, there is no fault even if the vow to compose a treatise is not actually made, as in the Root Verses on the Middle Way and the Sixty Stanzas on Reasoning. Similarly, although the vow to compose a treatise has been made, there are also those like the Letter to a Friend who have not actually made a praise. However, since the praise is made with the intention of composing Engaging in the Middle Way, there is implicitly a vow to compose a treatise. Furthermore, the subject matter of the limb of Engaging, which is the purpose and connection, is the two, the profound and the vast, and the uncommon purpose has been explained. As for the ultimate purpose, the temporary one is from understanding the meaning of the scriptures and practicing it, up to traversing the four paths. The ultimate one is the ground of fruition. The ultimate purpose depends on the purpose, and the purpose depends on the scriptures, which is the connection. The second has two, the ground of cause and the ground of effect. The first has three, generally explaining the way to practice the path of this system, specifically explaining the way to practice in the ordinary being's ground, and explaining the nature of the bodhisattva's noble ground. ༈ The first: If in this treatise, the profound and vast path of the bodhisattva is determined following Nagarjuna, then for a while ask, what kind of order does the Protector Nagarjuna's system take to reach the Buddha's ground? Answer: He said that determining the system of the Second Buddha Nagarjuna and others through hearing and thinking is for the sake of obtaining great certainty in the way to practice the true path, so as not to be seduced by seemingly true paths. Therefore, no matter how much one studies the texts of the systems of the two great chariots, if the hearer and thinker does not find any certainty in the way to practice his own path, it is because the way of hearing and thinking has not hit the point, and although he has put effort into the Great Vehicle, he has not taken the essence well.