Chinese
为了说明需要某种学习，必须获得坚定的信念。第二部分分为两类：向以有情为对象的慈悲顶礼，以及向以无有法和无有对象为对象的慈悲顶礼。第一部分是：由于我执的坏聚见产生了我所执的坏聚见，这些有情最初对于我的显现非常薄弱的坏聚见之前，我执的坏聚见认为本来没有自性的我具有自性，因此对于我这个概念本身执着为真实。在那之后，我所执的坏聚见，对于我执的对象之外，也就是对于并非我执对象的色和眼等事物，产生“这是我的”这样的对于我所有的真实贪着，就像水桶的轮子旋转一样，对于无有自主地在轮回中流转的有情生起慈悲，向那样的慈悲顶礼。这就是向以有情为对象的慈悲顶礼的意义。如果有人想知道众生如何像水桶的轮子一样，那么，有情和水桶的轮子这两个是相似者和相似处，也就是差别的基础。相似的方式是，就像比喻中有用绳子捆绑等六种差别的法一样，在意义上也显示存在这些差别。第一个差别是，有情世间被业和烦恼的绳索紧紧地束缚着。这个“是”字也适用于下面的五个。第二个是，就像转动水桶轮子的人一样，依赖于由识所产生而运作。第三个是，从轮回的巨大深井的顶端，到直达无间地狱，毫无间断地流转。第四个是，向下堕入恶趣不需要努力，而是自然而然地发生，而向上进入善趣则需要付出巨大的努力才能引导。第五个是，虽然存在无明和贪爱的烦恼，以及行和有的业，以及剩余七支的生起的遍行烦恼这三种，但这三种的前后顺序无法完全确定。第六个是，每一天都遭受痛苦的痛苦，以及变异的痛苦，以及
English
To explain the need for some kind of learning, one must gain firm conviction. The second part is divided into two
Tibetan
ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གཅོག་པའི་ཕྱིར། འགྲོ་བ་འདི་ནི་ཟོ་ཆུན་གྱི་རྒྱུད་མོའི་གནས་སྐབས་ལས་མ་འདས་པ་ཞིག་གོ །འདིར་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་དྲུག་གི་སྒོ་ནས་ཆོས་མཐུན་སྦྱར་བ་ནི། སེམས་ཅན་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཚུལ་གྱི་གོ་བ་ཙམ་ཞིག་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་མིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། སྔར་ཐེག་ཆེན་ལ་འཇུག་འདོད་པས་ཐོག་མར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེད་དགོས་པར་བསྟན་ཀྱང་། ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་བསྒོམས་པས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེད་ཚུལ་སྔར་མ་བསྟན་བས། འདིར་སེམས་ཅན་རྣམས་རང་དབང་མེད་བར་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཚུལ་བསྟན་པ་ལྟར་བསྒོམས་པས། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེད་ཚུལ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ བྱེད་པ་པོ་གང་གིས་འཁོར་དུ་བཅུག་ན། ཤིན་ཏུ་མ་ཞི་ཞིང་མ་དུལ་བའི་སེམས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གནས་གང་དུ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་འཁོར་ན། སྲིད་རྩེ་ནས་མནར་མེད་ཀྱི་བར་གྱི་གནས་འདིར། མི་འཁོར་བའི་སྐབས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་རོ། །རྒྱུ་རྐྱེན་གང་གིས་འཁོར་ན་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་སོ། །དེ་ཡང་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་དང་། དེའི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་དབང་གིས་ངན་འགྲོ་དང་། བསོད་ནམས་དང་མི་གཡོ་བའི་ལས་དང་། དེའི་ཉོན་མོངས་ཀྱི་དབང་གིས་བདེ་འགྲོར་འཁོར་ལ། དེའི་དང་པོ་ནི་དེར་སྐྱེ་བའི་དོན་དུ་འབད་ནི་དགོས་པར་ངང་གིས་འཇུག་པ་དང་། ཕྱི་མ་ནི་དེའི་རྒྱུ་རྣམས་འབད་པ་ཆེན་པོས་སྒྲུབ་དགོས་པས་དཀའ་བ་སྟེ། ལུང་གཞི་ལས། བདེ་འགྲོ་དང་ངན་འགྲོ་ནས་འཕོས་ཏེ་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བ་ནི་ས་ཆེན་པོའི་རྡུལ་དང་། དེ་གཉིས་ནས་འཕོས་ཏེ་བདེ་འགྲོར་འགྲོ་བ་ནི། ཕྱག་སེན་གྱི་རྩ་མོས་བཞེས་པའི་རྡུལ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །རྟེན་འབྲེལ་ཚར་གཅིག་གི་ཉོན་མོངས་གསུམ་གང་རུང་ཞིག་གི་དུས་སུ་ཡང་ཚར་གཞན་གྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་གཞན་གཉིས་འཇུག་པས་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་དང་། ཉིན་རེ་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་ཆུའི་གཉེར་མ་ལྟ་བུས་ལན་གཅིག་མ་ཡིན་པར་མནར་བ་རྣམས་སེམས་པའོ། །འདི་ཡང་སྔོན་དུ་རང་ཉིད་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཚུལ་བསམས་པ་ན། ཡིད་ལ་འགྱུར་བ་ཅི་ཡང་མི་ཐོན་པ་ཅིག་ གིས། སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་སྟེང་དུ་བསམས་པ་ན། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟོད་པ་ལས་དང་པོ་པ་ལ་འོང་མེད་པས། བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པར་གསུངས་པ་ལྟར་སྔོན་དུ་རང་སྟེང་དུ་བསམ་མོ། །དེ་ནས་སེམས་ཅན་གཞན་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འོ་ན་སེམས་ཅན་གཞན་ལ་འཁོར་བར་སྡུག་ཀུན་གྱིས་མནར་ཚུལ་བསྒོམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་འདྲེན་ནམ།
Chinese
因为遍行行苦所逼迫的缘故，众生没有超出水桶的提梁的状态。这里通过六种差别之法来配合佛法，并不是为了生起众生在轮回中流转的少许理解。那么应该怎样呢？以前想要进入大乘的人，虽然首先被教导要生起大悲心，但是因为没有教导通过观修什么才能生起悲心的方法，所以在这里就像教导观修众生无有自主地在轮回中流转的方式一样，这是在展示生起大悲心的方法。也就是： 是谁将我们置于轮回之中？正是这极不寂静且未调伏的心。在何处以何种方式流转？就在有顶到无间地狱之间的这些地方，没有丝毫停止流转的时候。以何种因缘而流转？以业和烦恼的力量。也就是，以非福业和它的烦恼的力量而流转于恶趣，以福业和不动业和它的烦恼的力量而流转于善趣。其中前者是自然而然地趋向于努力在彼处出生的意义，后者是必须以巨大的努力来成就那些因，所以是困难的。如经中所说：从善趣和恶趣转移到恶趣就像大地的尘土，从那两者转移到善趣就像用指甲尖挑起的尘土一样。在一次缘起链的三个烦恼中的任何一个的时刻，其他链的另外两个遍行烦恼也会介入，所以不会中断。每天思维被三种痛苦像水波一样一次又一次地折磨。这也是，如果先思维自己于轮回中流转的方式，心中不会产生任何变化。 如果思维其他众生，因为初学者无法忍受他们的痛苦，所以如《四百论》的注释中所说，首先要思维自己，然后才观修其他众生。那么，仅仅观修其他众生在轮回中被各种痛苦折磨的方式，就能引生大悲心吗？
English
Because beings are oppressed by the pervasive suffering of conditioned existence, they are no different from the state of a water bucket's carrying yoke. Here, the combination of Dharma is done through six differentiating factors, not just to generate a mere understanding of how sentient beings wander in samsara. So, how is it done? Although it was previously taught that those who wish to enter the Mahayana must first generate great compassion, the method of generating compassion through meditating on what was not previously taught. Therefore, here, like teaching the way sentient beings wander involuntarily in samsara, it is showing the way to generate great compassion. That is: Who is it that puts us in samsara? It is this very mind that is extremely unpacified and untamed. Where and how does it wander? In this place from the peak of existence to the Avici hell, there is not even a moment when it does not wander. By what cause and condition does it wander? By the power of karma and afflictions. That is, by the power of non-meritorious karma and its afflictions, one wanders in the lower realms, and by the power of meritorious and unwavering karma and its afflictions, one wanders in the higher realms. The former naturally tends to strive for the sake of being born there, while the latter is difficult because one must accomplish those causes with great effort. As it is said in the scripture: "Moving from the happy and unhappy realms to the unhappy realms is like the dust of the great earth, and moving from those two to the happy realms is like the dust picked up by the tip of a fingernail." At the time of any one of the three afflictions in a single chain of dependent origination, the other two all-pervasive afflictions of the other chain also intervene, so it is not interrupted. Think daily of being tormented again and again by the three sufferings like ripples of water. Also, if one first thinks about how one wanders in samsara, nothing changes in one's mind. If one thinks about other sentient beings, since beginners cannot bear their suffering, as stated in the commentary on the Four Hundred Verses, one must first think about oneself, and then meditate on other sentient beings. So, does merely meditating on how other sentient beings are tormented by all kinds of suffering in samsara lead to great compassion?
Tibetan
གྲོགས་གཞན་ཅིག་དགོས་སྙམ་ན། འདི་ན་དགྲ་ལ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བ་ན་མི་བཟོད་པ་མེད་ཀྱི་སྟེང་དུ་དགའ་བ་དང་། ཕན་གནོད་གང་ཡང་མ་བྱས་པ་སྡུག་བསྔལ་བར་མཐོང་བ་ན། ཕལ་ཆེར་ཡལ་བར་འདོར་བ་ནི་རང་གི་ཡིད་དུ་འོང་བ་མེད་པས་ལན་ལ། གཉེན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་ན་མི་བཟོད་པ་དང་། དེ་ཡང་ཡིད་དུ་འོང་ཚབས་ཇི་ལྟར་ཆེ་བ་ཙམ་གྱིས་དེའི་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟོད་པ་ཤུགས་དྲག་པར་སྣང་བས། སེམས་ཅན་ཤིན་ཏུ་གཅེས་ཤིང་ཡིད་ལ་ཕངས་པའི་ཡིད་འོང་སྐྱེད་པ་ཞིག་དགོས་པ་ནི་གནད་ཆེན་པོའོ། །ཡིད་འོང་ཐབས་གང་གིས་སྐྱེད་པ་ལ་མཁས་པའི་དབང་པོ་དག་གི་ལུགས་གཉིས་སྣང་བའི་དང་པོ་ནི། ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱིས་བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས། ཕ་མ་སོགས་ཀྱི་གཉེན་ཡིན་པ་བསམས་ན། དེ་རྣམས་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར་དུ་འཁོར་བར་མཆོང་པར་བཟོད་པ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ལྟར། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཙནྡྲ་གོ་མི་དང་། མཁས་པའི་དབང་པོ་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་ནི་དཔལ་ལྡན་ཞི་བ་ལྷའི་ལུགས་ཏེ། དེ་ནི་གཞན་དུ་བཤད་ཟིན་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཡིད་ལ་ཤིན་ཏུ་གཅེས་པ་དང་། འཁོར་བ་ན་མནར་བའི་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྦྱོང་བ་ལ་འབད་པ་དེ་དག་གིས་ནི། ཟླ་བས་མཆོད་བརྗོད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་མཛད་པ་དོན་ཡོད་པར་བྱས་ལ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་དེའི་མཁས་པར་རློམ་པ་ནི། ནེ་ཙོའི་འདོན་པ་དང་འདྲ་སྟེ། སྐབས་གཞན་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེར་འགྲོ་ཚུལ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ལ་དམིགས་པ་དང་དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཡང་། དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ཞེས་པ་གཉིས་སྨོས་སོ། །འགྲོ་བ་རླུང་གིས་གཡོ་བའི་ཆུ་ཡི་ནང་གི་ཟླ་བ་ལྟར་གཡོ་བ་སྟེ་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པར་མཐོང་ནས། དེ་ལ་སྙིང་རྗེར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདུད་དོ། །ཞེས་པ་དང་སྦྱར་བ་ནི་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་ཆུའི་ནང་གི་ཟླ་གཟུགས་ལྟར། རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་སྣང་ཡང་དེས་སྟོང་པར་མཐོང་ནས། དེ་ལ་སྙིང་རྗེར་གྱུར་པ་ལ་འདུད་དོ་ཞེས་པ་དང་སྦྱར་བ་ནི། །དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བའོ། །འགྲེལ་པར་འགྲོ་བ་ཞེས་པ་ བཞག་ནས་སྙིང་རྗེར་གྱུར་གང་དེ་ལ་འདུད་ཅེས་གསུངས་པ་ནི། དམིགས་པ་འོག་མ་གཉིས་ལ་འགྲོ་བ་ཞེས་པ་ཡོད་པ་ལ་དགོངས་སོ། །འདི་ལྟར་
Chinese
如果想有其他的同伴，那么，在这里，看到敌人受苦，如果不能忍受，反而高兴，以及对于没有任何恩惠和损害的人，看到他们受苦，如果大多忽略不顾，这是因为不合自己的心意。看到亲人受苦不能忍受，而且越是合自己的心意，就越是强烈地感到不能忍受他们的痛苦。因此，需要生起对于众生非常珍爱和怜悯的悦意，这是非常重要的。对于用什么方法生起悦意，诸位智者有两种观点，第一种是，月称论师在《四百论》的注释中说，如果想到众生从无始以来就是父母等亲人，那么，为了救度他们，能够忍受跳入轮回，正如他所说的那样。大成就者旃扎果弥和大学者嘎玛拉希拉也这样说过。第二种观点是，吉祥寂天论师的观点，这可以从其他地方已经讲过的内容中了解。像这样，通过众生在心中非常珍爱，以及在轮回中受苦的方式，努力修习大悲心，那些人就使得月称论师所作的独特的赞颂具有意义。如果不是这样，那么自以为聪明的人，就像鹦鹉念经一样，在其他场合也应该同样理解。对有情众生为对象的悲心的行相将在后面阐述。第二，对于以法为对象和无所缘为对象的悲心，也为了通过所缘的方式来阐明，所以说了“行相”这两个字。 众生如风吹水中月，摇曳不定，见到其刹那坏灭，对彼生起悲悯者，我顶礼。 这句话是与缘法的悲心相结合的顶礼。 同样，众生如水中月影，虽然显现为自性成立，却见到其为空性，对彼生起悲悯者，我顶礼。 这句话是与无所缘的悲心相结合的顶礼。 注释中说，安立“众生”之后，说“对生起悲悯者顶礼”，这是考虑到后面的两种所缘有“众生”这个词。 像这样，
English
If you think you need another companion, then, here, seeing the enemy suffer, if you cannot bear it, but are happy, and for those who have not done any favors or harm, seeing them suffer, if you mostly ignore them, it is because it does not suit your mind. Seeing relatives suffer is unbearable, and the more it suits your mind, the more intensely you feel unable to bear their suffering. Therefore, it is very important to generate a pleasing mind that cherishes and pities sentient beings very much. Regarding what methods to use to generate a pleasing mind, the wise ones have two views. The first is that Chandrakirti, in his commentary on the Four Hundred Verses, said that if you think that sentient beings have been relatives such as parents from beginningless time, then, in order to save them, you can endure jumping into samsara, as he said. The great accomplished Chandragomin and the great scholar Kamalasila also said this. The second view is that of the glorious Shantideva, which can be understood from what has already been said elsewhere. In this way, through the ways that sentient beings are very cherished in the heart, and suffer in samsara, those who strive to cultivate great compassion make the unique praise made by Chandrakirti meaningful. If it is not like that, then those who consider themselves clever are like parrots reciting scriptures, and it should be understood in the same way in other situations. The way to approach compassion that focuses on sentient beings will be explained later. Secondly, regarding compassion that focuses on dharma and compassion that focuses on nothing, in order to clarify through the way of focusing, the word "aspect" is mentioned twice. Sentient beings are like the moon in water stirred by the wind, wavering and unstable, seeing its momentary destruction, I prostrate to the one who has compassion for it. This sentence is a prostration combined with compassion for the object of dharma. Similarly, sentient beings are like the moon's reflection in water, although they appear to be established by their own nature, yet seeing them as empty, I prostrate to the one who has compassion for them. This sentence is a prostration combined with compassion that has no object. The commentary says that after establishing "sentient beings," saying "I prostrate to the one who has compassion," this is considering that the following two objects have the word "sentient beings." Like this,