Tibetan
དོད་ན། །དེ་ཡི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རི་དབང་རྒྱལ་པོ་ལྟར་བརྟན་དང་། །ཕྱོགས་མཐའ་གཏུགས་པའི་སྙིང་རྗེ་དང་། །གཉིས་ལ་མི་བརྟེན་ཡེ་ཤེས་ལགས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ལུགས་སོ། །ལུང་དེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྩ་བར་བསྟན་གྱི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྩ་བར་དངོས་སུ་མ་བསྟན་ཀྱང་། རྩ་བ་ནི་དང་པོའི་དོན་དང་། དེའི་དུས་ཀྱི་གཙོ་བོའི་རྒྱུ་གསུམ་སྟོན་པའི་སྐབས་ཡིན་པས། བྱང་སེམས་ཀྱི་གཙོ་བོའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་སྐབས་ལས་ཤེས་སོ། །ཆོས་གསུམ་ བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུར་སྟོན་པ་འདི་ཉན་རང་སངས་རྒྱས་ལས་དང་། སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ལས་འཁྲུངས་ན། བྱང་སེམས་གང་ལས་འཁྲུངས་ཞེས་དཔྱོད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས། བྱང་སེམས་ཀྱི་རྣམ་འཇོག་གི་རྒྱུར་མི་རུང་བས་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུའོ། །དེ་ལྟར་འདི་གསུམ་གང་གི་རྒྱུར་བཞག་པའི་བྱང་སེམས་དེའི་མ་མཐའ། ལམ་ཞུགས་ཀྱི་བྱང་སེམས་ཐོག་མ་པ་ལ་བྱེད་དམ་མི་བྱེད། བྱེད་ན་ཐེག་ཆེན་གྱི་སེམས་བསྐྱེད་དེའི་རྒྱུར་འཇོག་པ་མི་འཐད་དེ། དེ་ཐོབ་མ་ཐག་བྱང་སེམས་སུ་གཞག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐའ་གཉིས་ལ་མི་བརྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུར་འཇོག་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། བྱང་སེམས་རྣམས་ནི་ཐོག་མར་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སློབ་པ་ཡིན་པས། དེ་ལྟ་བུའི་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སློབ་པའི་སྐབས་ཉིད་ནས། མཐའ་གཉིས་ལ་མི་བརྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སློབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་བྱེད་ན་ནི་ཟླ་བ་ཚེས་པ་ལྟ་བུའི་བྱང་སེམས་སུ་བཤད་པ་དང་། སྨན་གྱི་ལྗོན་ཤིང་གི་མྱུ་གུ་ལྟ་བུའི་བྱང་སེམས་སུ་བཤད་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ནི་ཁས་མི་ལེན་པས་དང་པོ་ཁས་ལེན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སྔར་བཀོད་པའི་སྐྱོན་ནི་མེད་དེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི། སེམས་བསྐྱེད་སྒོམ་པའི་སྐབས་ལ་དགོངས་ཀྱི། བསྒོམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་སེམས་ བསྐྱེད་དངོས་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དཔེར་ན་བུར་ཤིང་གི་ཤུན་པའི་རོ་མྱོང་བ་དང་། ཤུན་པའི་ནང་གི་རོ་མྱོང་བ་དང་འདྲ་བར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་ཙམ་ནི། ཚིག་རྗེས་འབྲངས་པའི་གོ་བ་ཙམ་ཡིན་པས་བུར་ཤིང་གི་ཤུན་པའི་རོ་དང་འདྲ་སྟེ། དེ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཟེར་ཡང་སེམས་བསྐྱེད་དངོས་མིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བའི་མན་ངག་བཞིན་དུ་སྦྱངས་པ་ལ་བརྟེན་ན
Chinese
如果这样，那么，它的根本是菩提心，如山王一样稳固，以及遍及各方的慈悲，和不依赖二边的智慧。这是所说的宗派。这段引文虽然指出了菩提的根本，但并没有直接指出菩萨的根本。然而，根本是最初的意义，并且是在阐述那个时期的主要因素这三者的情况下。因此，可以从上下文中得知，它是菩萨的主要因素。这三种法 被认为是菩萨的因素，这与声闻、缘觉成佛，以及佛陀从菩萨中诞生有关。当考察菩萨从何处诞生时，它不能作为菩萨的安立因素，而是生起之因。因此，无论这三者中的哪一个被认为是菩萨的因素，其底线是，是否将其视为最初的入道菩萨？如果这样，那么将大乘的发心视为其因素是不合理的，因为一旦获得它，就必须被安立为菩萨。将不依赖二边的智慧视为菩萨的因素也是不合理的，因为菩萨们首先生起世俗菩提心，然后在此基础上学习菩萨的行持六度。因此，正是在学习这种般若波罗蜜多的过程中，才学习不依赖二边的智慧。如果不这样认为，那么就会与将菩萨描述为如新月，以及将菩萨描述为如药树的幼苗相矛盾。如果有人问：既然如此，就会产生如上所说的过失，因此第二种观点是不被接受的，所以接受第一种观点。然而，先前列出的过失并不存在，因为菩萨之前的发心，是指修习发心的时候，而不是指依赖于修习而产生的发 心本身。这就像品尝甘蔗皮的味道和品尝皮内的味道一样，仅仅认为为了所有众生的利益而证得佛果，这只是追随文字的理解，就像甘蔗皮的味道一样。虽然这被称为发心，但它不是真正的发心。就像按照修习菩提心窍诀一样，依赖于修习
English
If so, then, its root is the Bodhicitta, as stable as the king of mountains, and the compassion that reaches all directions, and the wisdom that does not rely on the two extremes. This is the stated tenet. Although this quote points out the root of Bodhi, it does not directly point out the root of the Bodhisattva. However, the root is the meaning of the beginning, and it is in the context of explaining the three main factors of that time. Therefore, it can be known from the context that it is the main factor of the Bodhisattva. These three dharmas being considered as the factors of the Bodhisattva is related to the fact that the Shravakas and Pratyekabuddhas become Buddhas, and that the Buddhas are born from Bodhisattvas. When examining from where the Bodhisattva is born, it cannot be used as the establishing factor of the Bodhisattva, but rather as the cause of arising. Therefore, whichever of these three is considered as the factor of the Bodhisattva, the bottom line is, is it considered as the initial Bodhisattva who has entered the path? If so, then it is unreasonable to consider the Mahayana's generation of Bodhicitta as its factor, because once it is obtained, it must be established as a Bodhisattva. It is also unreasonable to consider the wisdom that does not rely on the two extremes as the factor of the Bodhisattva, because the Bodhisattvas first generate the conventional Bodhicitta, and then on this basis, they learn the Bodhisattva's conduct, the six perfections. Therefore, it is precisely in the process of learning this Prajnaparamita that one learns the wisdom that does not rely on the two extremes. If it is not considered in this way, then it will contradict the description of the Bodhisattva as being like a new moon, and the description of the Bodhisattva as being like a sapling of a medicinal tree. If someone asks: Since this is the case, then the faults as mentioned above will arise, therefore the second view is not accepted, so the first view is accepted. However, the faults listed earlier do not exist, because the generation of Bodhicitta that precedes the Bodhisattva refers to the time of practicing the generation of Bodhicitta, not the mind that arises from relying on practice. This is like tasting the taste of the bark of a sugarcane and tasting the taste inside the bark. Merely thinking that one will attain Buddhahood for the benefit of all sentient beings is just following the understanding of the words, like the taste of the bark of a sugarcane. Although this is called the generation of Bodhicitta, it is not the real generation of Bodhicitta. Just like practicing according to the instructions for training the Bodhicitta, relying on practice