Tibetan
ཆུ་ཤིན་ཏུ་དྭངས་པ་རླུང་ཤིན་ཏུ་དྲག་པོ་མིན་པས། ཆུའི་ཆ་ཤས་བརླབས་པས་ཁྱབ་པའི་ནང་དུ་ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན། གཟུགས་བརྙན་ལས་སྔར་དམིགས་པའི་རྟེན་གྱི་ཡུལ་ཆུ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ཉེ་རེ་རེ་འཇིག་པ་ཟླ་བ་རང་གི་དངོས་པོ་མངོན་སུམ་དུ་དམིགས་པ་ལྟ་བུར་ཤར་བ་ན། དམ་པ་སྟེ་སྐྱེ་བོ་ཚུལ་དེ་ལ་མཁས་པ་དག་གིས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་མི་རྟག་པ་དང་། གང་དུ་སྣང་བའི་ཟླ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་མཐོང་ངོ་། །དཔེ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་སེམས་སྙིང་རྗེའི་དབང་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་འཇིག་ལྟའི་མཚོར་དེ་རྒྱས་པའི་ཕྱིར་དུ་འབབ་པའི་མ་རིག་པའི་ཆུ་སྔོན་པོ་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་ལྡན་པ། ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་གི་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་ནང་ན་གནས་པ། ནམ་མཁའི་ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་རང་གི་ལས་དཀར་ནག་གི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་མདུན་ན་གནས་པ་རྣམས། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་འཇིག་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཐོག་ཏུ་འབབ་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པར་མཐོང་བ་ན། དེ་རྣམས་ལ་དམིགས་ནས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། འཁོར་བར་འཁྱམས་པའི་ཚུལ་བསམས་པ་ ལས་སྐྱེ་སྟེ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །འཇིག་ལྟ་མ་རིག་པ་ཡིན་ཀྱང་དེ་ལས་མ་རིག་པ་ལོགས་སུ་བཤད་པ་ནི། འཇིག་ལྟ་འདྲེན་བྱེད་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གྱི་མ་རིག་པ་ལ་དགོངས་སོ། །འདིར་འགྲེལ་པར་སྙིང་རྗེ་གསུམ་རྣམ་པས་མི་འབྱེད་པར་དམིགས་ཡུལ་གྱི་འབྱེད་པར་གསུངས་པས། གསུམ་གའི་རྣམ་པ་ནི་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་དང་འབྲལ་བར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་པ་ཡང་འདྲ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་དང་པོའི་སྐབས་སུ་འགྲོ་ལ་སྙིང་རྗེར་གྱུར་ཞེས་གསུངས་ལ། ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཡང་འགྲོ་བ་གཡོ་བཞེས་གསུངས་པས། སེམས་ཅན་དམིགས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེས་ནི། སེམས་ཅན་ཙམ་ཞིག་ལ་དམིགས་པ་མིན་གྱི། སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་པས། སྐད་ཅིག་གི་མི་རྟག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་དམིགས་པའོ། །སེམས་ཅན་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པར་ངེས་པ་ན། རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་ཡོད་པ་བློ་ངོ་དེར་ཁེགས་པས། ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་སེམས་ཅན་མེད་པ་དེས་པར་ནུས་སོ། །དེའི་ཚེ་སེམས་ཅན་ནི་ཕུང་པོའི་ཚོགས་ཙམ་ལ་བཏགས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པས། ཕུང་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཙམ་ལ་བཏགས་པའི་སེམས་ཅན་དམིགས་པར་འགྲོ་བས་ཆོས་ལ་ད
Chinese
水非常清澈，风不是非常强烈，因此在水的成分被潮湿遍布的内部，有月亮的影像。从影像中，与先前所缘的所依处水一起，刹那刹那坏灭，如同月亮自身的实物显现一样，那些通达此理的圣者们，见到每一刹那的无常，以及所显现的月亮的自性空性。如同那个比喻一样，成为慈悲之力的菩萨们，对于众生堕入坏灭之见的海洋，为了使其增长而流入的无明之水，具有广大的蓝色，安住在被非理作意的分别念之风所吹动的内部，如同虚空的月亮一样，自身黑白业的影像般在前方安住的那些众生，见到每一刹那坏灭的行苦降临，以及自性成立的空性时，缘彼等而生起大悲，那也是思念众生悦意，以及流转轮回之理而生，如前所说。虽然坏灭之见是无明，但从彼处将无明分开宣说，是指坏灭之见引导法之我执的无明。此处注释中，并未以三种慈悲的方式区分，而是以所缘境的方式区分，因此三者的体相是想要众生脱离痛苦的体相，缘众生也是相同的，在第一种慈悲的场合中，说成为有情的慈悲，在后两种的场合中，也说有情摇动，因此是为了显示缘众生。因此，缘法的慈悲，并非仅仅缘众生，而是缘刹那坏灭的众生，因此是缘被刹那无常所区分的众生。确定众生刹那坏灭时，常一自在的众生存在，在那样的智慧面前被遮止，因此能够确定没有与蕴不同的自性众生。彼时，由于通达众生只是蕴的集合假立，因此缘只是蕴等法假立的众生，因此是缘法。
English
The water is very clear, and the wind is not very strong, so in the interior where the water's components are pervaded by moisture, there is an image of the moon. From the image, together with the water, which is the object of reliance previously focused upon, each moment decays, and as if the actual substance of the moon itself appears manifestly, those noble ones who are skilled in this way see impermanence in each moment, and the emptiness of the nature of the moon that appears. Just like that example, bodhisattvas who have become empowered by compassion also, for sentient beings who fall into the ocean of views of destruction, the blue water of ignorance that flows in order to increase it, possessing great vastness, dwelling within that which is moved by the wind of improper attention's conceptualizations, those who are present in front like images of their own black and white karma, like the moon in the sky, when they see the suffering of compoundedness falling upon them in each moment, and the emptiness of self-established nature, then great compassion arises in dependence upon them, and that also arises from thinking about sentient beings being pleasing and the way they wander in samsara, as previously explained. Although the view of destruction is ignorance, the reason for separately explaining ignorance from that is that the view of destruction refers to the ignorance of self-grasping of phenomena that leads to it. Here, in the commentary, it is said that the three types of compassion are not distinguished by their aspects, but by their objects. Therefore, the aspect of all three is the aspect of wanting sentient beings to be separated from suffering. It is also the same that they are focused on sentient beings. In the case of the first compassion, it is said to be compassion for beings, and in the case of the latter two, it is also said that beings move, so it is to show that sentient beings are the focus. Therefore, compassion focused on phenomena is not focused on sentient beings alone, but on sentient beings that perish in an instant. Therefore, it is focused on sentient beings that are distinguished by momentary impermanence. When it is certain that sentient beings perish in an instant, the existence of a permanent, single, independent sentient being is blocked in that mind, so it is able to ascertain that there is no sentient being with a nature different from the aggregates. At that time, since it is understood that sentient beings are merely imputed upon the collection of aggregates, therefore, since it goes to focusing on sentient beings who are merely imputed upon the phenomena of aggregates, etc., therefore it is focusing on phenomena.
Tibetan
མིགས་པ་ཞེས་ གསུངས་སོ། །མི་རྟག་པའི་སེམས་ཅན་ཞེས་པ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་སུ་མེད་པའི་སེམས་ཅན་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་ལ་ཡང་། ཆོས་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེས་ན་ཆོས་ཙམ་ལ་བཏགས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ལ་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་པ་ནི། བར་གྱི་ཚིག་མི་མངོན་པར་བྱེད་པའོ། །དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཙམ་ལ་དམིགས་པ་མིན་གྱི། དམིགས་པ་ཁྱད་པར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་སོ། །དམིགས་པ་མེད་པ་ནི་མཚན་འཛིན་གྱིས་བཟུང་བ་ལྟར་གྱི་ཞེན་ཡུལ་མེད་པ་བདེན་མེད་དོ། །བདེན་མེད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ལ། དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་སམ། དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཞེས་བར་གྱི་ཚིག་མི་མངོན་པར་བྱས་པའོ། །བོད་ཀྱི་ཊཱིཀ་བྱེད་མང་པོས་སྙིང་རྗེ་གཉིས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པར་དམིགས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་གསུམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པར་དམིགས་ཟེར་བ་ནི། འདི་དག་གི་དམིགས་རྣམ་ལེགས་པར་མ་རྟོགས་པའི་བཤད་པ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་གཉིས་ནི་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་དང་འབྲལ་འདོད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་ལ། སྐད་ཅིག་མ་དང་རང་བཞིན་མེད་པ་གཉིས་རྣམ་པའི་ ཡུལ་དུ་འདོད་ན། སྙིང་རྗེ་གཅིག་ལ་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་མཐུན་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་སྙིང་རྗེའི་དམིགས་པར་འཇོག་པ་ལ། སྙིང་རྗེ་གཉིས་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་གིས་སེམས་ཅན་སྐད་ཅིག་མ་དང་། རང་བཞིན་མེད་པར་སྔོན་དུ་ངེས་ཟིན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྱད་ཆོས་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ཅིག་དགོས་ཀྱི། སྙིང་རྗེས་དེ་གཉིས་སུ་དམིགས་པ་མི་དགོས་སོ། །རྩ་འགྲེལ་གཉིས་ཀར་སྙིང་རྗེ་ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་སྔར་བཤད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་དམིགས་པར་བཤད་ལ། སྙིང་རྗེ་དང་པོ་ལ་དེ་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་མིན་པར། སེམས་ཅན་ཙམ་ཞིག་དམིགས་པར་གསུངས་པས། དེ་ལ་དགོངས་ནས་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཞེས་པ་ཡང་ཐ་སྙད་བདེ་བའི་ཕྱིར་ཉེར་བསྡུའི་མིང་ངོ་། །དེས་ན་སྙིང་རྗེ་དང་པོ་འདིས་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་དགོས་པར་འདོད་པ་ནི། མི་རིགས་པར་སྨྲ་བ་སྟེ། བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་མ་རྙེད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ལ་ཡང་སེམས་ཅན་ཙམ་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་བ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། གང་ཟག་གི་བད
Chinese
被称为“所缘”。所谓“无常有情”仅仅是象征，对于将无自主之有情作为所缘等情况，也称为“缘法”。因此，对于仅是安立为法的有情作为所缘，称为“缘法”，这是隐去中间的词语。以无所缘为所缘之悲心，也并非仅仅缘于有情，而是缘于以特殊所缘自性成立之空性有情。无所缘是指没有如执著相那样执著的对境，是无自性的。对于以无自性所区分的有情作为所缘，称为“以无所缘为所缘”，或者“无所缘之悲心”，这是隐去中间的词语。许多藏地的注释者说，第二个悲心缘于刹那坏灭，第三个悲心缘于无自性，这些是没有很好地理解这些所缘之相的说法。第二个悲心必须承认是有情想要脱离痛苦之相，如果将刹那性和无自性二者作为相的对境，那么一个悲心就会变成两种不同的执著方式。因此，在将以两种差别所区分的有情作为悲心的所缘时，具有两种悲心的补特伽罗必须依赖于先前已经确定有情是刹那性和无自性的，从而生起两种特征的相，而不是悲心缘于这二者。在根本论和注释中都说，后两个悲心是缘于以先前所说的差别所区分的有情，而第一个悲心并没有以那样的差别所区分，而是说仅仅缘于有情，因此，考虑到这一点，缘于有情的悲心也是为了方便称谓的略称。因此，认为这第一个悲心必须缘于常一自在的有情，这是不合理的说法，因为即使是没有获得无我见之相续的悲心，也有许多仅仅缘于有情而生起的情况，以及人我
English
It is called "object of focus." The so-called "impermanent sentient being" is merely symbolic. Even in cases such as focusing on sentient beings that are not independent entities, it is called "focusing on the Dharma." Therefore, focusing on sentient beings that are merely labeled as Dharma is called "focusing on the Dharma," which is to omit the intermediate words. Compassion that focuses on the absence of focus does not merely focus on sentient beings, but focuses on sentient beings who are empty of inherent existence with a special focus. Absence of focus means that there is no object of attachment like grasping at characteristics, it is without inherent existence. Focusing on sentient beings distinguished by the absence of inherent existence is called "focusing on the absence of focus," or "compassion without focus," which is to omit the intermediate words. Many Tibetan commentators say that the second compassion focuses on destruction in an instant, and the third compassion focuses on the absence of inherent existence. These are explanations that have not well understood the aspects of these objects of focus. The second compassion must acknowledge the aspect of sentient beings wanting to be separated from suffering. If the two, momentariness and absence of inherent existence, are regarded as objects of the aspect, then one compassion will become two different ways of grasping. Therefore, when placing sentient beings distinguished by two distinctions as the object of compassion, a person with two compassions must rely on having previously ascertained that sentient beings are momentary and without inherent existence, so that the aspects of the two characteristics arise, but compassion does not need to focus on those two. In both the root text and commentary, it is said that the latter two compassions focus on sentient beings distinguished by the previously mentioned distinctions, while the first compassion is not distinguished by such distinctions, but it is said that it focuses only on sentient beings. Therefore, considering this, compassion that focuses on sentient beings is also a collective name for the sake of easy terminology. Therefore, to think that this first compassion must focus on permanent, singular, and independent sentient beings is an unreasonable statement, because even compassion in the continuum that has not attained the view of selflessness has many instances of arising by focusing only on sentient beings, and the self of a person