Tibetan
འདོད་དོ། །དོན་དེ་ལ་བསམས་ནས། འཇུག་འགྲེལ་དུ་གང་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་མྱོང་བ་དེ་དྲན་པའི་ཤེས་པས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་མིན་པས། དྲན་པ་ཡུལ་དང་ལྡན་པར་འབྱུང་ལ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་པས་ཡོངས་སུ་དཔྱད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དྲན་པས་ཡོངས་སུ་དཔྱད་པ་མ་ཡིན་པས། བདག་གིས་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཡུལ་གྱི་སྐབས་སུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཞེས་པ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྐབས་སུ་ཡོངས་སུ་དཔྱད་ཅེས་གསུངས་ པར་སེམས་སོ། །དྲུག་པ་ཉན་རང་ལ་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་བཞེད་པ་ནི། གང་ཟག་ལ་དགག་བྱ་ཕྲ་མོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཁེགས་པ་ན། གཞི་ཕུང་པོ་ལའང་སྔར་གྱི་ཁྱབ་པ་དང་། གཏན་ཚིགས་དྲན་པ་ཙམ་གྱིས་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ནུས་པས། ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཕུང་པོ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་རང་རྐྱ་ཐུབ་པོའི་རྫས་ཡོད་ཀྱི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་བཞག་མི་ནུས་ཀྱང་། དེ་ཙམ་གྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱི་དགག་བྱ་རྫོགས་པར་ཁེགས་མི་ནུས་པ་ནི་འོག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པ་མ་རྟོགས་ན། མྱང་འདས་ཐོབ་པའང་བཞག་མི་ནུས་ཏེ། མདོ་ལས་གང་ཡང་སྐྱེ་བ་ཟད་དོ། །ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་བསྟེན་ནོ། །བྱ་བ་བྱས་སོ་འདི་ལས་སྲིད་པ་གཞན་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་དགྲ་བཅོམ་པ་ལྷག་བཅས་ལ་སྐྱེ་བ་ཟད་དོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་མི་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ད་ལྟར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཐུགས་སུ་མ་ཆུད་པའི་ཕྱིར། ད་ལྟར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ཀྱང་མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བ་གཞན་མི་ལེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། དེ་སྐད་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནའང་མི་འཐད་དེ་ཚིག་དང་པོ་གསུམ་གྱི་རྒྱས་བཤད་དུ་གང་སྡུག་བསྔལ་འདི་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་ནས་ནུས་པ་ཞེས་པའི་བར་དུ་གསུངས་པས། སྐྱེ་བ་ཟད་དོ་ཞེས་པའི་ཚིག་ འདི་ད་ལྟར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་གྱིས་མི་སྐྱེ་བའི་མཚོན་བྱེད་དུ་གསུངས་ཏེ། འདི་ཞེས་པའི་ཉེ་ཚིག་སྨོས་པའི་ཕྱིར་དང་། མ་འོངས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཚིག་ཐ་མའི་རྒྱས་བཤད་དུ་སྡུག་བསྔལ་གཞན་མཚམས་མི་སྦྱོར་ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །ལྷག་བཅས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཉོན་མོངས་སྤངས་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གསུངས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལོག་པ་མངོན་དུ་བྱས་པའི་དབང་དུ་མཛད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་སྡུག་བསྔལ་འདི་ཞེས་མི་གསུང་བར། ཉོན་མོངས་པ་འདི་མ་ལུས་པར
Chinese
赞同。思考那个意义后，在《入行论释》中，凡是以体验所体验的，那体验不是以忆念的智慧所体验的，并非如此，忆念是与境相符而产生的。凡是以体验的智慧所完全分析的，那不是以忆念所完全分析的。也会变成我说我见到了，因此我认为在境的场合说的是体验，在有境的场合说的是完全分析。第六，认为声闻和独觉有证悟法无自性的观点是：当对补特伽罗所要破斥的细微的自性成立被遮破时，对于作为基础的蕴，也凭借之前的遍和，仅仅忆念理由就能证悟蕴无自性，因此成立了证悟法无自性。仅仅证悟与蕴的体相不相符的，自立自主的实有之我无我，不能安立为证悟法无我。仅仅凭此也不能彻底遮破补特伽罗无我的破斥对象，这将在下文阐述。如果没有证悟法无自性，涅槃的获得也无法安立，因为经中说：无论什么，生已尽，梵行已立，所作已办，更不受后有。在此，对于有余依的阿罗汉，生已尽的想法生起是不合理的，因为他们没有领会到现在的痛苦不是自性产生的。即使假定现在的痛苦是自性成立的，但不会再取未来的生，这样说也是不合理的，因为前三句的解释中，说了从完全断除这个痛苦到能力之间。因此，生已尽这句话，是作为现在的痛苦不是自性产生的象征而说的，因为说了这个近指词。而且，假定为未来，在最后一句的解释中，说了不再连接其他的痛苦等等。在有余依的情况下，是就烦恼已断除现前的角度说的，而不是就蕴已经坏灭现前的角度说的。如果这样，就不会说这个痛苦，而是说这个烦恼完全
English
Agreed. After contemplating that meaning, in the commentary on the "Entering the Bodhisattva's Way," whatever is experienced by experience, that experience is not not experienced by the wisdom of recollection. Recollection arises in accordance with the object. Whatever is thoroughly analyzed by the wisdom of experience, that is not thoroughly analyzed by recollection. It will also become saying, "I saw." Therefore, I think that in the context of the object, it is said to be experience, and in the context of the subject, it is said to be thorough analysis. Sixth, the view that Hearers and Solitary Realizers have the realization of the absence of inherent existence of phenomena is: When the subtle inherent existence to be refuted in a person is refuted, then for the aggregates as the basis, with just the recollection of the previous pervasion and reason, one can realize that the aggregates are without inherent existence. Therefore, it is established that one realizes the absence of inherent existence of phenomena. Merely realizing the selflessness of a self-sufficient, substantially existent self that does not conform to the characteristics of the aggregates cannot be established as realizing the selflessness of phenomena. However, by that alone, one cannot completely refute the object of refutation of the selflessness of a person, which will be explained below. If one does not realize the absence of inherent existence of phenomena, the attainment of Nirvana cannot be established either, because the sutra says: "Whatever is, birth is exhausted, the holy life has been lived, what had to be done has been done, there is no more future existence." Here, for an Arhat with remainder, it is unreasonable for the thought of "birth is exhausted" to arise, because they have not understood that the present suffering is not produced by inherent existence. Even if we assume that the present suffering is inherently established, but they will not take another future birth, it is unreasonable to say that, because in the explanation of the first three sentences, it is said from the complete abandonment of this suffering to the ability. Therefore, the sentence "birth is exhausted" is said as a symbol of the present suffering not being produced by inherent existence, because this demonstrative pronoun "this" is mentioned. Moreover, assuming it to be the future, in the explanation of the last sentence, it is said that other sufferings will not be connected, etc. In the case of the remainder, it is said from the perspective of the afflictions being abandoned and manifest, not from the perspective of the aggregates being destroyed and manifest. If so, one would not say "this suffering," but rather "this affliction completely."
Tibetan
་སྤངས་པ་ཞེས་སོགས་གསུང་རིགས་ན། དེ་སྐད་དུའང་མ་གསུངས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་སྤྱིའི་རྣམ་གྲངས་སུ་རྣམ་པར་བཞག་གོ །སྤྱི་སྒྲ་བྱེ་བྲག་ལ་འཇུག་པས་ཉོན་མོངས་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྒྲ་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱིའི་སྒྲ་སྤྱི་ཁོ་ན་ལ་སྦྱར་བ་ལ་སྐབས་འགར་གནོད་པ་མཐོང་ན། བྱེ་བྲག་ལ་འཇུག་པར་རིགས་ཀྱང་འདིར་ནི་སྤྱི་ལ་གནོད་པ་མེད་པས། བྱེ་བྲག་ཁོ་ན་ལ་སྤྱི་སྒྲ་སྦྱོར་བ་མི་རིགས་སོ། །འདི་དག་རྒྱས་པར་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་བ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་རྩ་ཤེར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ལུང་དང་རིགས་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་བསྒྲུབས་ཤིང་། རྩ་ཤེའི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་གདུལ་བྱ་རིགས་ཅན་གསུམ་ག་ཡོད་པས། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བའི་བསྟན་བཅོས་སུ་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་བཞེད་ལ། སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མེད་པས། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ ཐུན་མོང་མིན་པའི་བསྟན་བཅོས་སུ་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །བདུན་པ་སྒྲིབ་གཉིས་འཇོག་ཚུལ་ལ། སེམས་ཙམ་པའི་འདོད་པ་དང་། དབུ་མ་པའི་འདོད་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་མ་རིག་པ་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འགལ་ཟླ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་པ་སློབ་དཔོན་ཀུན་མཐུན་ཀྱང་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ནི། མ་རིག་པ་ནི། ཕུང་པོའི་གནས་ལུགས་ལ་རྨོངས་པ་ཙམ་གྱི་མ་རྟོགས་པའི་བློ་ཡིན་གྱི་ལོག་རྟོག་མ་ཡིན་ལ། འཇིག་ལྟ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་དང་། དེའི་བདག་གི་བར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ལོག་རྟོག་གིས་བསྡུས་པར་བཞེད་ལ། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་ཡབ་སྲས་ནི་འཇིག་ལྟའང་ཉོན་མོངས་གྱི་མ་རིག་པར་བཞེད་ཅིང་། མ་རིག་པ་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་བཤད་པ་དང་ཡང་མི་འགལ་ཏེ། པ་ལ་ཤ་དང་ལྡན་པའི་ནགས་ཞེས་པ་ལྟར་མ་རིག་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པས་མ་རིག་པ་དང་ལྡན་པར་བཤད་དོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཉོན་མོངས་པ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་། གཟུང་འཛིན་རྫས་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་བཞེད་ལ། གང་ཟག་ཕུང་པོ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཡིན་ཅིང་། དེའི་ཞེན་ཡུལ་བཀག་པ་གོམས་པར་བྱས་པ་ཙམ་གྱིས་སྲིད་པ་ལས་གྲོལ་བར་ནུས་པ་དོན་སེམས་དང་། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ མཐུན་ནོ། །གཉིས་པ། དབུ་མ་པའི་ལུགས་ལ། རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཉོན་སྒྲིབ་ངོས་འཛིན་གྲུ
Chinese
如果说有“断除”等等说法，（佛）也没有那样说过。痛苦也被安立为取蕴总体的类别。如果说因为总相之词可以用于别相，所以将痛苦之词施加于烦恼，那么，如果看到总相之词仅施加于总相本身有时会有损害，那么虽然可以施加于别相，但此处对总相没有损害，因此，不应将总相之词仅施加于别相。这些详细内容应从《六十正理论》的注释中了解。因此，《中论》通过教证和理证广泛地论证了声闻的证悟法无我，并且《中论》的所化对象具备三种根器，因此，月称论师认为它是共同乘的论典。而善护论师则认为声闻没有证悟法无我，因此，它是大乘 不共的论典。第七，两种遮障的安立方式。唯识宗的观点和中观宗的观点。第一种是，烦恼性的无明是智慧和知识的对立面，是不相容的，对此，论师们一致认可，但无著兄弟则认为：无明只是对蕴的实相迷惑的无知之识，而不是邪见。人我见则是对人我和他的我之间的增益，是属于烦恼性的邪见。而陈那、法称父子则认为人我见也是烦恼性的无明，并且与无明同时存在也不矛盾，就像“具有巴拉夏树的森林”一样，因为是无明的一个方面，所以说是与无明同时存在。像这样的具有种子的烦恼是烦恼障，执着能取所取为实体不同的分别念及其种子是所知障。认为补特伽罗与蕴的体性不相容，是独立的实有，这是人我执。仅仅通过习惯性地遮止其执着境，就能从轮回中解脱，这一点与义心和中观自续派 相同。第二，中观宗的观点。自续派完成了烦恼障的
English
If there are statements such as "abandoning," etc., (the Buddha) did not say that either. Suffering is also established as a general category of the aggregates of appropriation. If it is said that because general terms can be applied to specific instances, the term "suffering" is applied to afflictions, then, if it is seen that applying a general term only to the general itself sometimes causes harm, although it is reasonable to apply it to specific instances, here there is no harm to the general, therefore, it is not appropriate to apply a general term only to specific instances. These details should be understood from the commentary on the "Sixty Stanzas on Reasoning." Therefore, the "Root Wisdom" extensively establishes the realization of the selflessness of phenomena by the Hearers through scripture and reasoning, and because the disciples to be trained for the sake of the "Root Wisdom" possess all three types of faculties, Acharya Chandrakirti considers it a treatise of the common vehicle. However, Acharya Sthiramati believes that Hearers do not realize the selflessness of phenomena, therefore, it is a Mahayana uncommon treatise. Seventh, the manner of establishing the two obscurations. The tenets of the Mind-Only school and the tenets of the Madhyamaka school. The first is that afflictive ignorance is the opposite and incompatible with wisdom and knowledge, which is agreed upon by all teachers, but the brothers Asanga and Vasubandhu believe that ignorance is merely the unknowing mind that is confused about the reality of the aggregates, and is not a wrong view. The view of the perishable is the imputation between the self of a person and his self, and is included in the afflictive wrong views. Acharya Dignāga and Dharmakīrti, father and son, believe that the view of the perishable is also afflictive ignorance, and it is not contradictory to say that it exists simultaneously with ignorance, just like a "forest with palasha trees," because it is one aspect of ignorance, it is said to exist simultaneously with ignorance. Such afflictions with their seeds are the obscuration of afflictions, and the conceptual thought that grasps the grasper and the grasped as different entities and their seeds are the obscuration of knowledge. Believing that the person is incompatible with the nature of the aggregates and is an independent, substantially existent entity is the grasping of the self of a person. Merely by habitually preventing its object of attachment, one can be liberated from samsara, which is in agreement with the Essentialists and the Madhyamaka Svatantrika. Second, the view of the Madhyamaka school. The Svatantrikas have completed the identification of the obscuration of afflictions.