Tibetan
་པའི་ཚད་མའི་བྱེད་པ་མ་ཉམས་བཞིན་དུ་ཁྱབ་པ་ལའང་། གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་རགས་པ་མཐོང་ནས། ཅི་ད་ནི་མྱུ་གུ་རང་བཞིན་མེད་པར་བཞག་ཏུ་རུང་ངམ་སྙམ་པའི་ཐེ་ཚོམ་དང་ལྡན་པའི་སྐབས་སྲིད་པས་སྤྱིར་རྟགས་ཡང་དག་གི་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་དུ་ངེས་པར་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཚེ་ཚད་མ་མཐུན་སྣང་གྲུབ་པ་དངོས་སྨྲ་བ་དང་གཉིས་ཀའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་དུ་རུང་བ་ཡིན་ལ། གྲུབ་མཐས་བཞག་པའི་མཐུན་སྣང་མེད་པ་ལ་རང་རྒྱུད་མི་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་སངས་རྒྱས་པས་བྱེ་བྲག་པའི་ངོར་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ན་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་སྒྲ་བྱེ་བྲག་པའིངོར་མ་གྲུབ། ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་དུ་གྱུར་པའི་སྒྲ། སངས་རྒྱས་པ་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་། སྒྲ་ཙམ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པ་བཞིན་དུ། དབུ་མ་པ་དང་དངོས་སྨྲ་བ་རྩོད་པའི་སྐབས་ འདིར་ཡང་། བདེན་བརྫུན་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་མྱུ་གུ་ཙམ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པས། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་དུ་རུང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དཔེ་དོན་མི་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དོར་བའི་སྒྲ་ཙམ་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་བ་ཡོད་ཀྱང་། མྱུ་གུའི་རང་མཚན་ལ་ཚད་མར་མ་སོང་རང་མཚན་དང་བྲལ་བའི་མྱུ་གུ་ལའང་ཚད་མར་མ་སོང་བའི་མྱུ་གུ་ཙམ་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་བ་དབུ་མ་པ་དང་དངོས་སྨྲ་བ་གཉིས་ཀས་བདེན་གཉིས་གང་རུང་དུའང་གྲུབ་པར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐལ་འགྱུར་བ་ནང་ཕན་ཚུན་ཐ་སྙད་པའི་དོན་འགའ་ཞིག་ལ་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་པར་འདོད་པའི་ཚེ། གྲུབ་མཐས་བཞག་པའི་ཆོས་ཅན་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པ་ཡོད་ཀྱང་། རང་རྒྱུད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཚད་མ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་རང་རིག་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཚུལ་ལ། ཁས་ལེན་པའི་ཕྱོགས་འགོད་པ་དང་། དེ་མི་འཐད་པར་བསྟན་པ་དང་། རང་ལུགས་བཞག་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཤེས་པའི་རྫས་གཅིག་གི་སྟེང་ན། ཁ་ཕྱིར་ཕྱོགས་པ་རང་རིག་གི་བྱ་བའི་ཆར་གྱུར་པའི་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དང་། ཁ་ནང་ཁོ་ནར་ཕྱོགས་པ་བྱེད་པའི་ཆར་གྱུར་པའི་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། དེ་ལྟ་མིན་ན་སྔོན་པོ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་ཀྱང་། མངོན་སུམ་དེ་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་པས། སྔོན་པོ་ཉིད་ཀྱང་ཚད་མས་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བས། ཤེས་པའི་རྫས་གཅིག་ལ། བྱ་བྱེད་མི་འདྲ་བའི་རང་རིག་ཡོད་ལ། དེ་ལྟར་ཡོད་པའང་དྲན་པའི་འཛིན་སྟངས་ལས་ཤེས་ཏེ། འདི་ལྟར་ སྤྱི་དྲན་པ་མཐའ་དག་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་
Chinese
即使正量（藏文：ཚད་མ།）的作用没有减弱，在周遍上也是如此。在看到有害的正量粗显后，会产生这样的怀疑：现在可以认为苗芽没有自性吗？因为存在这样的怀疑，所以一般来说，正确的因可以确定为所立宗。总之，俱生的相似正量在实事师和两者相续中都存在，因此可以产生对真实性的证悟。而对于宗派所设定的相似正量不存在的情况，自续是不允许的。如果佛教徒在胜论师面前成立声音是无常的，那么由地、水、火、风产生的声音在胜论师面前不成立。作为虚空功德的声音，在佛教徒面前不成立。但仅仅是声音，在双方都成立。同样，在应成派和实事师辩论的时候，对于没有以真假来区分的苗芽，双方都成立。因此，自续的所知法是可以成立的。如果这样说，那么这是比喻和意义不相符的。即使舍弃了差别的仅仅是声音可以成为正量，但苗芽的自相没有成为正量，脱离了自相的苗芽也没有成为正量，仅仅是苗芽成为正量，这是应成派和实事师双方都不认可在二谛中成立的。当应成派内部想要对一些名言上的意义产生比量时，虽然存在宗派设定的法在相似方面成立的情况，但不会成为自续，因为不存在对执着的意义不迷惑的正量。第五，关于不承认自证的方式：首先是确立承认的观点，然后说明这种观点不合理，最后是建立自己的宗义。首先，在一个识的本体上，存在着两种相，一种是向外的，成为自证作用部分的所取相，另一种是仅仅向内的，成为能作作用部分的能取相。如果不是这样，那么即使现量了知蓝色，由于没有确定现量的正量，蓝色本身也不会被正量所成立。因此，在一个识的本体上，存在着作用不同的自证。而这样存在也是从记忆的执着方式中了解到的。像这样，所有的共同记忆都跟随在体验之后
English
Even when the function of valid cognition (Tibetan: tshad ma) has not diminished, it is the same with pervasion. After seeing the coarse appearance of harmful valid cognition, doubts may arise: Can we now consider the sprout to be without inherent existence? Because such doubts exist, generally speaking, a correct reason can be established as the subject of knowledge. In short, the co-emergent appearance of valid cognition exists in the minds of both the realist and the proponent, so it can generate realization of the truth. However, self-sufficient arguments are not permissible when there is no commonly accepted appearance established by philosophical tenets. If Buddhists, in the presence of Vaisheshikas, establish that sound is impermanent, the sound produced from the elements is not established in the presence of Vaisheshikas. The sound that is the quality of space is not established for Buddhists. But just sound is established for both. Similarly, during the debate between Madhyamikas and realists, the sprout itself, without being distinguished by true or false, is established for both. Therefore, the subject of knowledge for self-sufficient arguments is permissible. If you say so, then the example and meaning are not analogous. Even if sound alone, without differences, can become valid cognition, the self-character of the sprout has not become valid cognition, and the sprout devoid of self-character has also not become valid cognition. The sprout alone becoming valid cognition is not accepted by either Madhyamikas or realists as being established in either of the two truths. When Prasangikas want to generate inference about some conventional meanings among themselves, although there are cases where a dharma established by tenets is established as a common appearance, it does not become self-sufficient, because there is no valid cognition that is not mistaken about the meaning of clinging. Fifth, regarding the way of not accepting self-awareness: first, establishing the position of acceptance, then explaining that this view is unreasonable, and finally establishing one's own system. First, on the basis of a single substance of consciousness, there are two aspects: one is the apprehended aspect that faces outward and becomes part of the function of self-awareness, and the other is the grasping aspect that faces inward and becomes part of the function of the agent. If this were not the case, even if blue is directly realized, since there is no valid cognition that determines the direct perception, the blue itself would not be established by valid cognition. Therefore, on the basis of a single substance of consciousness, there is self-awareness with different functions. And the existence of this is also known from the way of clinging to memory. Like this, all common memories follow after experience.
Tibetan
བ་ཡིན་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་ངས་སྔར་སྔོན་པོ་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་དྲན་པའི་ཚེ། སྔོན་པོ་དྲན་པ་དང་སྔོན་པོ་མཐོང་བ་དྲན་པ་དྲན་པའི་འཛིན་སྟངས་ལ་ཡོད་པ་དེས་དཔག་པར་བྱ་བའི་སྔོན་པོ་མྱོང་བྱེད་དང་། སྔོན་པོ་མཐོང་བ་མྱོང་བྱེད་གཉིས་ཡོད་པ་གྲུབ་པས། རང་རིག་ཡོད་པར་གྲུབ་ལ། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དེའང་རང་རིག་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པས། སྒྲུབ་བྱེད་ཐུག་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟགས་སུ་བཀོད་པའི་དྲན་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ནི། མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་བཀག་པས་བཀག་ཟིན་ལ། ཐ་སྙད་པ་ཙམ་ཡིན་ནའང་། རང་རིག་བསྒྲུབ་པའི་རྟགས་སུ་མི་རུང་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱ་ངེས་པའི་སྔ་རོལ་ཏུ་དཔེ་ལ་རང་རིག་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། མྱོང་བ་ཙམ་ཡོད་པར་གྲུབ་པས་ཀྱང་རང་མྱོང་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ། མེ་ཙམ་ལས་མེ་ཤེལ་དཔོག་པ་ལྟར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དྲན་པ་མྱོང་བ་ལས་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པར་ཐལ། གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བྱམས་པ་དང་ཉེར་སྦས་ཀྱི་དྲན་མྱོང་བཞིན། རྒྱུད་གཅིག་པ་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དབྱེར་མི་རུང་སྟེ། དེ་དག་ལའང་རྫས་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །རྫས་གཅིག་ལ་བྱ་བྱེད་མི་འདྲ་བ་གཉིས་ཡོད་ན། དོན་དམ་པའི་བྱ་བྱེད་དུ་འགྱུར་བས་རང་རིག་ཁས་ལེན་པས་རང་སྐྱེ་མི་འདོད་བཞིན་དུའང་། ཁས་ལེན་དགོས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དྲན་པའི་རྟགས་ལས་མྱོང་བ་ཙམ་དཔོན་ནུས་ ཀྱང་། རང་དྲན་ལས་རང་མྱོང་དཔོག་མི་ནུས་ཏེ། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དཔེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྔོན་པོ་དྲན་པའི་རྟགས་ལས་སྔོན་པོ་རིག་པ་སྔོན་དུ་སོང་བར་གྲུབ་ལ། སྔོན་པོ་རིག་པར་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། རང་རིག་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་རྟོག་པ་དོན་མེད་དོ། །ངས་སྔར་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་དྲན་པ་ན། དྲན་མཁན་རང་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་མཁན་རང་ཉིད་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། རང་རིག་མེད་ཀྱང་རང་དྲན་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར་ནས་སྔོན་པོ་དངོས་སུ་མྱོང་བྱེད་དེས་སྔོན་པོ་དྲན་པའི་ལག་རྗེས་བཞག་པ་ཡིན་པས་ཡུལ་གྱི་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་འཐད་ལ། སྔོན་པོ་དངོས་སུ་རྟོགས་པ་ན། སྔོན་འཛིན་ཤུགས་ལ་རྟོགས་པས། སྔོན་འཛིན་དྲན་པའི་ལག་རྗེས་འཇོག་ནུས་པས། སྔོན་འཛིན་མྱོང་བྱེད་མེད་ཀྱང་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་རིག་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། སྔོན་འཛིན་ཤུགས་ལ་རྟོགས་པར་བཞག་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་རང་རིག་མེད་དོ་སྙམ་དུ་
Chinese
是也。特别是，当我回忆起我以前见过蓝色时，记住蓝色和记住见过蓝色存在于记忆的执持方式中，由此可以推断出作为所量之事的蓝色体验者和蓝色见者的体验者二者是成立的。因此，自证是成立的。而且，二无别之识也是由自证本身成立的。所以，他们说，证成不会变成没有穷尽。第二，作为论证的记忆以其自身的体性成立，四边生已被遮止而遮止完毕。即使只是名言安立，也不能作为成立自证的论证，因为在成立所证之前，作为例子的自证没有成立。仅仅成立有体验也不能成立有自体验，就像仅仅有火不能确定有火镜一样。此外，记忆从体验中产生是不合理的，因为是异体的缘故，如同慈氏和近藏的忆念体验一样。从相续一、因和果等角度也无法区分，因为在那些方面也有异体的妨害。如果一个事物有两个不同的作用，那就会变成胜义的作用，因此，虽然不希望承认自生，但也不得不承认自证。第三，虽然从记忆的论证中只能推断出体验，但无法从自忆中推断出自体验，因为如前所述，没有例子。而且，从记住蓝色的论证中，成立了蓝色之识先已存在。仅仅成立了蓝色之识，也就已经成立了仅仅是识。因此，再去思索自证等其他的证成是没有意义的。当我回忆起我以前见过时，因为忆念者自己将体验者自己作为对境，所以即使没有自证，自忆也是合理的。此外，因为蓝色的显现出现后，实际的蓝色体验者留下了记住蓝色的痕迹，所以产生对境的记忆是合理的。当实际证悟蓝色时，因为对蓝色的执持是顺带证悟的，所以蓝色执持能够留下记忆的痕迹，因此，即使没有蓝色执持的体验者，产生记忆也是合理的。而承认自证的那些人，不能安立对蓝色的执持是顺带证悟的，如果那样的话，就会认为没有自证。
English
It is so. In particular, when I recall that I had seen blue before, the way of holding the memory of remembering blue and remembering seeing blue establishes that there are both the experiencer of blue, which is to be inferred, and the experiencer of seeing blue. Therefore, self-awareness is established. Moreover, the non-dual consciousness is also established by self-awareness itself. Therefore, they say that the proof will not become inexhaustible. Secondly, the memory that is stated as a sign is established by its own characteristics, and the four extremes of arising have been blocked and completed. Even if it is just a nominal designation, it cannot be used as a sign to establish self-awareness, because self-awareness is not established in the example before the establishment of the object to be established. Even if it is established that there is only experience, it does not establish that there is self-experience, just as having only fire does not necessarily mean that there is a fire mirror. Furthermore, it is unreasonable for memory to arise from experience, because it is a different entity, like the memory experience of Maitreya and NearsHidden. It is also impossible to distinguish from the perspective of the same continuum, cause and effect, etc., because there are also obstacles from other entities in those aspects. If one thing has two different functions, it will become a ultimate function, therefore, although one does not want to admit self-arising, one has to admit self-awareness. Thirdly, although only experience can be inferred from the sign of memory, self-experience cannot be inferred from self-memory, because as mentioned before, there is no example. Moreover, from the sign of remembering blue, it is established that the knowledge of blue has already occurred. By the very fact that the knowledge of blue is established, it is already established that it is only knowledge. Therefore, it is meaningless to contemplate other proofs such as self-awareness. When I remember that I had seen it before, because the rememberer himself takes the experiencer himself as the object, self-memory is reasonable even without self-awareness. Furthermore, because after the appearance of the blue appearance, the actual blue experiencer leaves a trace of remembering blue, it is reasonable for the memory of the object to arise. When actually realizing blue, because the grasping of blue is realized incidentally, the grasping of blue can leave a trace of memory, therefore, it is reasonable for memory to arise even without the experiencer of grasping blue. Those who admit self-awareness cannot establish that the grasping of blue is realized incidentally, because if that were the case, it would be thought that there is no self-awareness.