Tibetan
གྱུར་ཏེ། གཉིས་ཀ་ལ་མིག་མེད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས། དེས་ན་སད་པའི་དུས་སུའང་མིག་དང་གཟུགས་དང་། དེར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་རྫུན་པ་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ། རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུའང་གསུམ་པོ་དེ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ངོར་གསུམ་པོ་དེ་མེད་པ་བཞིན་དུ། སད་པའི་དུས་སུའང་རྨི་ལམ་གྱི་གསུམ་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྨི་ལམ་གྱི་དུས་ན་མིག་གཟུགས་སོགས་ཡོད་ན། སད་པའི་དུས་སུའང་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་སད་པའི་དུས་སུའང་མེད་པར་ཐལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ངོར་མེད་པའི་ཕྱིར། དེར་མེད་ཀྱང་སད་དུས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡུལ་དང་བཅས་པར་གྲུབ་ན། རྨི་ལམ་གྱི་དུས་སུའང་ཤེས་པ་ཡུལ་དང་བཅས་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་ངོར་དོན་སེམས་གཉིས་ཀ་ཡོད་པར་མཚུངས་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སེམས་པའི་ངོར་གཉིས་ཀ་མེད་པར་མཚུངས་པས། དོན་མེད་ལ་སེམས་ཡོད་པར་འདོད་པ་མི་རིགས་སོ། །བཞི་པ་རང་རྒྱུད་ཁས་མི་ལེན་པ་ལ། རང་རྒྱུད་དང་གཞན་གྲགས་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་དང་། རང་རྒྱུད་ཁས་མི་ལེན་པ་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་རྣམ་པ་གཉིས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཚད་མ་དང་། གཞལ་བྱ་གང་ཡང་ཞལ་ གྱིས་མི་བཞེས་པས། རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་མི་སྲིད་པ་ཡིན་གྱི། སྦྱོར་ངག་འབའ་ཞིག་ལ་རང་རྒྱུད་མི་སྲིད་པར་སྟོན་པ་ནི་མིན་ནོ། །གཞན་གྱི་ཁས་བླངས་ལ་བལྟོས་པ་མེད་པར་རང་དབང་དུ་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཚད་མ་ལ་ཚད་མ་རང་རྒྱུད་པ་དང་། དེས་ངེས་པའི་ཚུལ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་ཞེས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་བཞེད་པས། དེ་ལྟ་བུ་མི་སྲིད་པར་གཞན་གྲགས་འབའ་ཞིག་གི་སྒོ་ནས་གཞན་གྱི་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པའི་ཚད་མའི་རྩ་བ་རང་མཚན་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་མངོན་སུམ་ལ་བལྟོས་པར་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་བཞེས་ཀྱང་། དེས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་རང་མཚན་སློབ་དཔོན་འདིས་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། དབུ་མ་པ་ལ། ཐལ་རང་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་མཛད་པ་ལྟར་ཡང་རུང་ལ། ཡང་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་མཛད་པ་དང་། གཞི་དེ་ཁས་མ་བླངས་པར་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་དབུ་མ་པ་གཉིས་སུ་དབྱེའོ། །རྟགས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཞན་གྱི་ཁས་བླངས་ལ་མ་བལྟོས་པར་ད
Chinese
因此，因为两者都像没有眼睛一样。接受了理由。因此，就像在醒来的时候，眼睛和事物，以及在那里显现的虚假意识产生一样，在梦境的状态中，这三者也是存在的。就像当真如显现时，这三者不存在一样，在醒来的时候，梦境的三者也是不存在的。如果在梦境的时候，眼睛和事物等存在，那么在醒来的时候也应该能够看到。如果这样说，那么醒来的时候也应该不存在，因为在真如显现的时候是不存在的。即使在那里不存在，如果醒来时的意识与对境一起成立，那么在梦境的时候，意识也应该与对境一起成立。因此，在名言量面前，事物和心识两者都同样存在，而在真如心面前，两者都同样不存在。因此，认为事物不存在而心识存在是不合理的。第四，不承认自续，因为自续和共称的宗派，以及不承认自续是合理的。第一，两位论师不接受自续的量和所量，因此自续的理由是不可能存在的。仅仅通过言语来显示自续是不可能存在的，这不是那个意思。不依赖于他人的承诺，而是对自主的执持方式的意义不迷惑的量，称为自续量。下至自续中观派都认为，通过它来确定的具有三种相的理由，称为自续的理由。因为像那样是不可能存在的，所以仅仅通过共称的方式来领悟他者的事物的真如。自续派认为，确定自续的三相的量的根本，是依赖于对自相不迷惑的现量。但是，这位论师将它所执持的自相作为理由的破斥对象。对于中观派来说，可以像之前的论师们那样使用应成和自续这两个术语，或者可以分为两种中观派：一种是通过承认自续的理由来证悟真如，另一种是不承认那个基础，而是通过共称的理由来生起真如的证悟。这两种理由的差别在于不依赖于他人的承诺而
English
Therefore, because both are like having no eyes. The reason is accepted. Therefore, just as in the waking state, eyes and objects, and the false consciousness that appears there arise, in the dream state, these three also exist. Just as when Suchness manifests, these three do not exist, in the waking state, the three of the dream also do not exist. If eyes and objects exist in the dream state, then they should also be visible in the waking state. If you say so, then they should also not exist in the waking state, because they do not exist when Suchness manifests. Even if they do not exist there, if the consciousness of the waking state is established together with the object, then the consciousness should also be established together with the object in the dream state. Therefore, in the face of conventional validity, both things and mind are equally existent, and in the face of Suchness mind, both are equally non-existent. Therefore, it is unreasonable to think that things do not exist but mind exists. Fourth, not accepting the Svātantrika, because the general distinction between Svātantrika and Prasangika, and because not accepting the Svātantrika is reasonable. First, the two teachers do not accept the Svātantrika's valid cognition and the object to be measured, so the Svātantrika's reason is impossible. It is not the meaning that merely showing that the Svātantrika is impossible through speech. The valid cognition that is not confused about the meaning of the way of holding independently without relying on the acceptance of others is called Svātantrika valid cognition. Those who hold the Madhyamaka Svātantrika and below say that the reason that possesses the three aspects determined by it is called the Svātantrika's reason. Because it is impossible for it to be like that, they realize the Suchness of other's objects solely through the way of common fame. Although the Svātantrikas accept that the root of the valid cognition that determines the three aspects of the Svātantrika relies on the direct perception that is not confused about the self-character, this teacher makes the self-character held by it the object of refutation of the reason. For the Madhyamikas, it is fine to use the terms Prasangika and Svātantrika as the previous ones did, or they can be divided into two types of Madhyamikas: one is to realize Suchness through accepting the Svātantrika's reason, and the other is to generate the realization of Suchness through the reason of common fame without accepting that basis. The difference between these two reasons is that without relying on the acceptance of others,
Tibetan
ང་དབང་དུ་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཚད་མས་བཞག་པའི་ཚུལ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ལ་རང་རྒྱུད་དང་། དེ་ལྟ་མིན་པར་གཞན་གྱི་ཁས་བླངས་ལ་བལྟོས་ནས་ཚད་མས་ངེས་པའི་ཚུལ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ལ་གཞན་གྲགས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ ཞེས་བྱའོ། །ཁ་ཅིག་ཚུལ་གསུམ་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པའམ། ཁས་བླངས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཙམ་གྱིས་གཞན་གྱི་ལོག་རྟོག་འགོག་པ་ཐལ་འགྱུར་བ་དང་། ཚུལ་གསུམ་ཚད་མས་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་བྱེད་པ་རང་རྒྱུད་པ་ཞེས་འདོད་པ་དང་། གཞན་དག་བདེན་པ་འགོག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་བདེན་མེད་མི་བསྒྲུབ་པ་ཐལ་འགྱུར་བ་དང་། བདེན་མེད་ཀྱང་བསྒྲུབ་པ་རང་རྒྱུད་པ་ཞེས་ཁྱད་པར་འབྱེད་པ་ནི་མི་འཐད་པ་རྒྱས་པར་གཞན་དུ་གསུངས་ཟིན་པས་འདིར་བརྗེད་བྱང་དུ་མ་བྲིས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་དབུ་མ་པས་དངོས་སྨྲ་བའི་ངོར་མྱུ་གུ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ། མྱུ་གུ་རང་རྒྱུད་རྟགས་ཀྱི་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་དུ་མི་རུང་བར་ཐལ། དེའི་ཚེ་གཞི་མྱུ་གུའི་ཡོད་ལྡོག་དང་། དགག་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཉིས། དོན་ལྡོག་སོ་སོར་འཆར་རྒྱུ་ཡོད་མེད་བཙལ་བའི་ཚེ་ན་སོ་སོར་འཆར་རྒྱུ་མེད་པར་གཅིག་ཏུ་འཆར་བར་དངོས་སྨྲ་བས་འདོད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་རྟགས་ཡང་དག་གི་ཆོས་ཅན་དུ་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། མྱུ་གུ་རྟེན་འབྱུང་དུ་ཚད་མས་ངེས་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ། རྟེན་འབྱུང་རང་བཞིན་གྱི་ཡོད་པ་ལ། གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས། མྱུ་གུ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར། གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་སྔར་མ་མཐོང་བ་མཐོང་རུང་དུ་ཡོད་པའི་ཚེ་ཁྱབ་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་དང་ལྡན་པའི་སྐབས་མི་སྲིད་ན། རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་དུ་མེད་པར་འགྱུར་ལ། ཐེ་ཚོམ་གྱི་སྐབས་ཡོད་ན། རང་རྒྱུད་རྟགས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་འགྱུར་ཏེ། རྟགས་རྟེན་འབྱུང་ ཚད་མས་ངེས་ཟིན་མ་བརྗེད་པ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་ཐེ་ཚོམ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་ཡོད་ན། གཞི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཡོད་ལྡོག་དང་། དགག་བྱའི་གཉིས་ལ་ལྟ་བ་མ་གོ་བའི་གོང་རོལ་དུའང་། དོན་སྤྱི་སོ་སོར་འཆར་དུ་རུང་བས་ཁྱབ་ལ། རྟེན་འབྱུང་གི་ཡོད་ལྡོག་དང་རང་བཞིན་གཉིས་ལ་དེ་ལྟ་བུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རང་རྒྱུད་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་། མྱུ་གུ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་དུ་མི་རུང་ན། གྲུབ་ཟིན་པའི་ཚེ། ནམ་ཡང་མི་རུང་བས་མི་འཐད་དོ། །མྱུ་གུ་རྟོགས
Chinese
我对于掌握方式的意义，不误解的量所成立的，具有三种相的，叫做自续。不是那样，而是依赖于他人的承诺，由量所决定的，具有三种相的，叫做他称的理。 有些人认为，仅仅凭借他人承诺的三相，或者承诺的最终，就能遮止他人的邪分别，是应成派；通过量决定的方式来做三相，是自续派。另一些人认为，仅仅是遮止真实，而不成立无真实，是应成派；也成立无真实，是自续派。这样区分是不合理的，因为详细的已经在其他地方说过了，所以这里就不写成备忘录了。 第二，中观派对于实事论者，在成立苗芽无自性的时候，苗芽不能成为自续因的所知法有法，因为那时，作为基础的苗芽的有反体，和所破的法的自性二者，在寻求意义反体各自显现的有无的时候，由于实事论者认为不会各自显现而是成为一体。 那么，会变成不能成为真正因的有法吗？没有过失，因为苗芽是缘起，由量决定的宗法成立。对于缘起自性的有，通过显示具有损害的量的方式，能够生起了知苗芽无自性的比量。 如果在以前没有见过的具有损害的量，存在可以见到的情况下，不可能存在对于周遍具有怀疑的情况，那么，会变成不能生起比量。如果存在怀疑的情况，就会周遍于自续因，因为对于已经由量决定的缘起因，不忘记而具有自性有无的怀疑。没有过失，因为如果存在自续的因，那么，在没有理解观察作为基础的有法之有反体，和所破二者之前，也周遍于意义总相可以各自显现。而对于缘起的有反体和自性二者，不可能存在那样的情况。所以也不会周遍于自续。 另外，在成立苗芽无自性的时候，如果不能成为自续的所知法有法，那么，在已经成立的时候，因为任何时候都不能成为，所以是不合理的。苗芽了知
English
I call something "Svatantrika" when it possesses the three characteristics established by a valid cognition that does not misunderstand the meaning of the way to grasp. If it is not like that, but relies on the acceptance of others and possesses the three characteristics determined by a valid cognition, it is called a "Prasangika" reason. Some people think that merely by the three characteristics accepted by others, or the ultimate of acceptance, one can prevent the wrong conceptions of others, and that is Prasangika; doing the three characteristics through the way of being determined by valid cognition is Svatantrika. Others distinguish that merely refuting truth but not establishing non-truth is Prasangika; also establishing non-truth is Svatantrika. This distinction is unreasonable, because it has already been explained in detail elsewhere, so I will not write it here as a memorandum. Secondly, when the Madhyamika establishes that a sprout is without inherent existence to the Realists, it follows that a sprout cannot be the subject of a Svatantrika reason that is knowable. Because at that time, the existence-negation of the basis, the sprout, and the inherent existence of the object to be refuted, when searching for whether the meaning-negations appear separately or not, the Realists assert that they do not appear separately but as one. Then, would it become impossible to be a valid subject of a true reason? There is no fault, because the subject-property that the sprout is dependently arisen is established by valid cognition. Through the way of showing a valid cognition that is harmful to the existence of dependent arising by its own nature, it is possible to generate an inference that realizes the sprout is without inherent existence. If there is no possibility of doubt about pervasion when a harmful valid cognition that has not been seen before exists in a way that it can be seen, then it will become impossible to generate an inference. If there is a possibility of doubt, it will pervade a Svatantrika reason, because there is doubt about whether the dependently arisen reason, which has already been determined by valid cognition and not forgotten, has inherent existence or not. There is no fault, because if there is a Svatantrika reason, then even before one understands the view of the existence-negation of the basis-subject and the object to be refuted, it pervades that the meaning-generals can appear separately. But for the existence-negation and inherent existence of dependent arising, such a thing is impossible. Therefore, it will not pervade Svatantrika either. Furthermore, when establishing that a sprout is without inherent existence, if it cannot be a Svatantrika knowable subject, then when it is already established, it is unreasonable because it can never be. Sprout knowing