Tibetan
ས་སྔ་ཕྱིའི་རིམ་པའང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མི་མཚུངས་སོ། །ཞིག་པས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ན་ཀུན་གཞི་སོགས་ཁས་ལེན་ པ་དོན་མེད་པར་རང་གཞན་ཀུན་མཐུན་ནོ། །གཉིས་པ་ཐ་སྙད་དུའང་རང་མཚན་ཁས་མི་ལེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། སྤྱིར་རང་མཚན་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་ན་དངོས་སྨྲ་བར་འགྱུར་ལ། དོན་དམ་དུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུའང་མ་གྲུབ་པ། སློབ་དཔོན་གཉིས་ཀྱི་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རང་མཚན་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པ་བཀག་ནས། ཐ་སྙད་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འདོད་ན། འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དངོས་པོའི་འཇིག་རྒྱུར་ཐལ་བ་དང་། སྟོང་ཉིད་དོན་གཞན་དང་ལྡན་པས་སྟོང་པར་འགྱུར་གྱིས། རང་སྟོང་མིན་པར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་ན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བས། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་གཟིགས་རུང་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཚེ། དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ་དངོས་པོ་ཡོད་ན། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དམིགས་སུ་རུང་བ་ལས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དངོས་པོ་སྔར་ཡོད་ལ། སྟོང་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་མེད་པར་རྟོགས་པ་བུམ་པ་ཐོ་བས་བཤིག་པ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་དངོས་པོའི་འཇིག་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་སེམས་ཙམ་པ་རྣམས་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་བདེན་པར་ཁས་བླངས་ནས། དེ་ལ་ཕྱི་དོན་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་སྟོང་པ་དང་ལྡན་པར་འདོད་པ་ལྟར། དངོས་པོ་རྣམས་གཞན་སྟོང་དུ་འགྱུར་གྱི། རང་སྟོང་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཁེགས་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་མདོ་ ལས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པར་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་ལེགས་པར་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྟེན་འབྱུང་གི་ཆོས་རྣམས་མི་ཙམ་བརྡ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་སྔར་རང་བཞིན་ཁེགས་དགོས་ཤིང་། གང་དུ་བྱ་བ་བྱེད་པ་དེར་རང་བཞིན་ཁེགས་དགོས་པས། ཐ་སྙད་དུའང་རང་བཞིན་ཁེགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་དག་པ་དང་། ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྣང་ཚུལ་ལྟར་དོན་བྱེད་ནུས་མི་ནུས་ལ་ཡང་ལོག་གི་རྣམ་དབྱེ་མི་རུང་བ་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ལ་སྣང་བ་ལྟར་མ་གྲུབ་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ནའང་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་བལྟོས་ན
Chinese
由于前后次第也未成立，所以不相同。如果坏灭能产生果，那么承认阿赖耶识等就没有意义了，自他双方都一致。第二，在名言中也不承认自相的理由是：一般来说，如果认为自相在胜义中成立，就会变成实事师。如果认为胜义中不成立，但在名言中成立，那是自续派中观宗的观点。如果名言中也不成立，那是两位论师的观点。因此，遮止了自相在胜义中成立，如果认为在名言中以自己的体性而成立，那么就会有圣者的智慧成为事物坏灭之因的过失，并且空性会变成具有其他意义的空，而不是自空。因为事物以自己的自性成立，就会成为真实成立，因此会成为圣者等持所能见到的。这样一来，在现量证悟空性的时候，就会证悟事物不存在，如果事物存在，圣者等持智慧就无法缘取，因为没有缘取到。因此，事物本来存在，在空性现前的时候证悟为不存在，就像用锤子砸碎瓶子一样，智慧本身就会变成事物的坏灭者。此外，唯识宗的人承认二无的智慧是真实的，并且认为通过遮止外境而具有空性，这样一来，事物就会变成他空，而不是自空，因为虽然遮止了在胜义中成立的自性，但没有遮止以自己的自性成立。这样一来，就能很好地解释经部中“不应使空性的诸法成为空性，诸法本身就是空性”等的意义。因此，缘起的诸法是通过人我和假立的途径来起作用的，对此必须首先遮止自性，并且在任何起作用的地方都必须遮止自性，因此，在名言中也遮止了自性。这样一来，正确和错误的世俗的差别就无法成立了，如果这样问，那么，对于显现的方式，能起作用和不能起作用的正确和错误的差别是不允许的，因为世间人的意识普遍存在着显现的方式和显现的方式不成立的情况。即使这样，也是相对于名言的意识而言的。
English
Since the order of before and after is not established, they are not the same. If destruction can produce a result, then admitting the alaya-consciousness etc. is meaningless, both self and others agree. Secondly, the reason for not admitting self-character in name is: Generally, if one thinks that self-character is established in ultimate truth, one will become a realist. If one thinks that it is not established in ultimate truth, but is established in name, that is the view of the Svatantrika Madhyamaka. If it is not established even in name, that is the view of the two teachers. Therefore, having blocked the establishment of self-character in ultimate truth, if one thinks that it is established in name by its own characteristics, then it follows that the wisdom of the noble ones becomes the cause of the destruction of things, and emptiness becomes empty by having other meanings, and it does not become self-empty. Because things are established by their own nature, they will become truly established, and therefore they will become visible to the samadhi of the noble ones. In this way, when emptiness is directly realized, it will be realized that things do not exist, and if things exist, the samadhi wisdom of the noble ones cannot be directed to it, because it is not directed to it. Therefore, things existed before, and when emptiness becomes manifest, it is realized that they do not exist, just as when a vase is broken by a hammer, the wisdom itself becomes the destroyer of things. Furthermore, the Mind-Only people admit that the wisdom of non-duality is true, and they think that it is endowed with emptiness by blocking external objects, in this way, things will become other-empty, and not self-empty, because although the nature established in ultimate truth is blocked, the establishment by one's own nature is not blocked. In this way, the meaning of the sutra "One should not make the dharmas of emptiness empty, the dharmas themselves are emptiness" etc. will be well explained. Therefore, the dependent arising dharmas act through the means of mere persons and mere conventions, and for this, one must first block self-nature, and wherever one acts, one must block self-nature, therefore, self-nature is also blocked in name. In this way, the distinction between correct and incorrect conventional truths cannot be established, if you ask, then the distinction between correct and incorrect, which can and cannot function according to the way things appear, is not allowed, because the consciousness of worldly people is generally characterized by the fact that the way things appear and the way things do not appear are not established. Even so, it is in relation to the consciousness of name.
Tibetan
ས་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་རང་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་འཐད་དོ། །དེ་ལ་སྔོན་པོ་མཚན་གཞི། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མཚོན། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གང་ཞིག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པར་སྣང་བ་ལྟར་དུ་མ་གྲུབ་པ་རྟོགས་མི་ནུས་པ། གཟུགས་བརྙན་མཚན་གཞི། ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མཚོན། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གང་ཞིག །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་མ་བལྟོས་པར་སྣང་བ་ལྟར་དུ་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་ནུས་པ། ཡུལ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ཅན་ལའང་། ཡང་ལོག་གི་རྣམ་དབྱེ་འཐད་ལ། རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ནི་ཡུལ་ཅན་ལ་ཡང་ཡང་ལོག་གི་རྣམ་དབྱེ་མི་བྱེད་དེ། རང་སྣང་མཁན་གྱི་རང་རིག་མངོན་སུམ་སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པ་མི་སྲིད་པས། སྣང་ཚུལ་ལྟར་དོན་བྱེད་ནུས་མི་ནུས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་མི་སྲིད་པར་འདོད་ པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་དུའང་རང་བཞིན་མེད་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་མི་སྲིད་པས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་བཞག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་ཀྱི་བསམ་པའི་ངོར་བདེན་པ་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་གྱི། ཐ་སྙད་དུ་བདེན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་གཞི་དང་། མཚན་ཉིད་དང་། མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་དང་། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཟིགས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་རྫུན་པ་མཐོང་བ་ཡིས། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་ནུས་པའི་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པས་རྙེད་པ་དང་། གང་ཞིག་ལྟ་བའི་ཕྱིར་དུ་འཕགས་པའི་ལམ་བསྒོམ་པ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་ཚད་མས་རྙེད་པའི་དོན་གཉིས་གནས་ཏེ། དེ་ལ་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་བདེན་པར་གྲགས་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་ལ། སྔོན་པོ་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་དག་གིས་ལོག་པར་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་རྟོགས་པ་ལ། དེའི་སྔོན་དུ་བདེན་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པ་འགྲོ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་ཁ་ཅིག་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་རྟེན་འབྲེལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་གང་ ཞིག་ཡོངས་གཅོད་དུ་ཤེས་བརྗོད་ཀྱི་གཞལ་བྱ་ལས་འདས་པ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ལྟ་བ་མ་གོ་བའི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་
Chinese
因此，对真实和虚假的世俗进行区分是合理的。其中，蓝色是例子，代表真实的世俗。任何世俗的真理，如果不能理解其真实本性，就无法理解它不像显现的那样存在。影像是一个例子，代表虚假的世俗。任何世俗的真理，不依赖于对真实本性的理解，就能理解它不像显现的那样存在。就像客体一样，对主体也可以进行真实和虚假的区分。自续派不区分主体的真实和虚假，因为在他们看来，能显现的自证意识，其显现的对境不可能有错觉，因此他们认为不可能区分能否像显现的那样发挥作用。如果名言中没有自性，那么世俗的真理就不可能存在，因此不可能安立为二谛，这种说法对吗？在名言的思维面前，真理就是名言的真理，因此没有名言中不存在真理的过失。因此，二谛的例子、定义，以及在例子中确定定义的量，以及圣者的等持如何看待真实本性。第一，如经中所说：“通过看到一切事物都是真实和虚假的，就能把握事物的两种本质。”就像这样，内外的事物，这些连孩子们都能理解的名言识所获得的，以及为了观看而修持圣道，并因此获得果位的胜义谛所获得的两种意义存在。其中，对孩子们来说被认为是真实的蓝色等是世俗的真理，而蓝色没有自性是胜义的真理。那些说蓝色等在孩子们看来是世俗的真理的人，是说了妄语，因为要理解蓝色是世俗的真理，必须先断除实执的增益。第二，有些人说，世俗真理的定义是显现为各种缘起，而胜义真理的定义是自性离戏，完全超越了知识和言语的衡量范围。如果是这样，那么没有理解见解的孩子们
English
Therefore, it is reasonable to distinguish between true and false conventionalities. Among them, blue is an example, representing true conventionality. Any conventional truth that, if its true nature is not understood, cannot be understood as not existing as it appears. An image is an example, representing false conventionality. Any conventional truth that, without relying on understanding its true nature, can be understood as not existing as it appears. Just like objects, the distinction between true and false can also be made for subjects. Svatantrikas do not distinguish between the truth and falsehood of subjects, because in their view, the self-aware consciousness that can manifest, its appearing object cannot have illusions, therefore they believe it is impossible to distinguish whether it can function as it appears. If there is no self-nature in name, then conventional truth cannot exist, therefore it is not possible to establish it as two truths, is this correct? In the face of nominal thought, truth is nominal truth, therefore there is no fault of truth not existing in name. Therefore, the examples and definitions of the two truths, as well as the valid means of determining the definitions in the examples, and how the noble one's samadhi views the true nature. First, as it is said in the scriptures: "By seeing all things as true and false, one can grasp the two essences of things." Like this, the inner and outer things, these are obtained by the nominal consciousness that even children can understand, and the two meanings obtained by the ultimate truth that cultivates the noble path for the sake of viewing, and thus obtains the fruition, exist. Among them, blue and so on, which are considered true to children, are conventional truths, and the absence of self-nature in blue is the ultimate truth. Those who say that blue and so on are conventional truths in the eyes of children are speaking falsely, because to understand that blue is a conventional truth, one must first cut off the superimposition of grasping at reality. Second, some say that the definition of conventional truth is appearing as various interdependent arisings, and the definition of ultimate truth is self-nature free from elaboration, completely beyond the scope of knowledge and speech. If so, then children who have not understood the view