Tibetan
་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པའང་ཀུན་བརྟགས་ཡིན་གྱི། ལྷན་སྐྱེས་མིན་ཏེ་གཟུང་འཛིན་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ལ། འཇིག་རྟེན་ན་རྒྱུ་འབྲས་རྫས་གཞན་དུ་འཛིན་པའི་བློ་ལྷན་སྐྱེས་མེད་པའི་ཕྱིར། དེའང་ཤིང་གི་ས་བོན་ཙམ་བཏབ་ནས་ཕྱིས་ཀྱི་སྡོང་པོ་ལ་དམིགས་ཏེ་ངས་འདི་བཙུགས་སོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་ཐ་སྙད་སྐྱོན་མེད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གཞན་སྐྱེ་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པས་ཁེགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་རྒྱུ་འབྲས། དོན་གཞན་དུ་ཡོང་པར་མི་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་གཞན་དུ་མེད་པར་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་སོ། །རང་ལུགས་ལ་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ ཀྱིས་གང་ཟག་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པ་མི་སྲིད་པས་གང་ཟག་གི་མཚན་གཞིར་ཡང་ཕུང་པོའི་ཡ་གྱལ་དང་། ཚོགས་པ་གང་ཡང་མི་རུང་སྟེ། ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་དང་། བླང་བྱ་གཅིག་ཏུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང་། གང་ཟག་ནི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པས། ཕུང་པོ་ཉིད་གང་ཟག་དང་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་ཡང་གང་ཟག་ཏུ་མི་འཐད་དོ། །འདི་དག་ནི་ཤིང་རྟའི་དཔྱད་པ་རྣམ་པ་བདུན་གྱི་སྐབས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །འོ་ན་གཟུགས་བདག་ཡིན་པ་སོགས། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་མཐའ་ཉི་ཤུར་བཤད་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་དག་གིས་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ཀྱང་ཀུན་བརྟགས་ཡིན་གྱི་ལྷན་སྐྱེས་མིན་ཏེ། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་ཚེ་ཟད་པར་སྤོང་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྒྱད་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཚུལ་ལ། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་རྣམས་བདེན་སྣང་དང་བཅས་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་དུ་མཁྱེན་པ་མིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་བདེན་སྣང་ལོག་པས་ཡུལ་སྣང་ཙམ་ལོག་པར་འགྱུར་རོ། །འདོད་ན་བདེན་འཛིན་གྱི་བློ་ལོག་པས་ཀྱང་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ཙམ་ལྡོག་དགོས་པས། སངས་རྒྱས་ལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་མེད་པའམ། ཡང་ན་བདེན་འཛིན་མ་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་བདེན་སྣང་དང་བྲལ་བཞིན་དུ་ཇི་སྙེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཁྱེན་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། རྟེན་འབྱུང་རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཚེ་བདེན་པའི་སྣང་བ་ལྡོག་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དོན་དམ་བདེན་པའི་མི་མཐུན་ ཕྱོགས་དངོས་སུ་སྣང་བས་སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་དམ་པའི་སྡོད་ལུགས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཚེ་བདེན་སྣང་ལྡོག་དགོས་པའང་། བདེན་པ་རྟེན་འབྲེལ་ལ་མི་སྲིད་ཅིང་། དེའི་འདུག་ལུགས་འཁྲུལ་མེད་དུ་མཐོང་བས་ཡིན་ནོ། །
Chinese
执著于此的分别念也是遍计所执，而非俱生，因为能取所取是因果关系。世间上没有将因果执著为异体的俱生心。例如，仅仅种下树的种子，之后观察树木，认为“我种下了这个”的说法，可见是没有过失的。如果这样，他生，会被名言的意识所阻碍吗？世间之人不会将因果视为异体，而是通过理智了知没有以自性成立的异体。自宗认为，俱生的坏聚见是缘于补特伽罗，不可能缘于蕴，因此，作为补特伽罗的基础，蕴的支分和集合都不可以，因为能取者和所取者不可能是一体。而且，补特伽罗仅仅是依赖于蕴而安立的，因此，蕴本身不是补特伽罗，也不是与蕴不同的异体。这些在七相推理时已经讲过。如果色是我等，坏聚见所说的二十种边执又是什么呢？那些虽然缘于蕴，但也是遍计所执，而非俱生，因为证得入流果时，会断除有身见。第八，关于佛陀了知一切万法的方式。并非以显现真实的方式现量了知缘起之法，如果那样，因为真实显现是错乱的，所以仅仅是境的显现也会错乱。如果承认，因为执著真实的意识错乱，所以境有法的意识也必须错乱，因此，佛陀没有境有法的意识，或者没有断除真实执著。那么，在远离真实显现的情况下，如何现量了知一切万法呢？在现量证悟缘起无自性时，必须遣除真实的显现，如果不是这样，因为与胜义谛相违的对境真实显现，所以会对显现的对境产生错乱。因此，在现量见到缘起的究竟安住方式时，必须遣除真实的显现，因为真实在缘起中是不存在的，并且无错乱地见到它的安住方式。
English
The conceptual thought that grasps at this is also imputed, not innate, because the grasper and the grasped are cause and effect. In the world, there is no innate mind that grasps cause and effect as separate entities. For example, just planting a tree seed and later observing the tree, the statement "I planted this" is seen as faultless. If so, would other-birth be obstructed by the consciousness of designation? Worldly people do not regard cause and effect as separate entities, but through reasoning, they understand that there is no separate entity established by its own nature. According to our own system, innate view of the transitory collection focuses on the person, and it is impossible to focus on the aggregates. Therefore, as the basis of the person, neither a part of the aggregates nor a collection is permissible, because the taker and the taken cannot be one. Moreover, since the person is merely designated in dependence on the aggregates, the aggregates themselves are not the person, nor is something other than the aggregates the person. These are to be understood from the context of the sevenfold chariot reasoning. If form is self, etc., what are the twenty extreme views of the view of the transitory collection? Although those focus on the aggregates, they are also imputed, not innate, because it is said that upon attaining the fruit of stream-entry, the view of the body is abandoned. Eighth, regarding the way in which the Buddha knows all that exists. The phenomena of dependent arising are not directly known with the appearance of truth, because if that were the case, since the appearance of truth is mistaken, the appearance of the object alone would also be mistaken. If you accept that, since the consciousness that grasps at truth is mistaken, the consciousness of the object-possessor must also be reversed. Therefore, the Buddha does not have the consciousness of the object-possessor, or else he has not abandoned the grasping at truth. Then, how does he directly know all that exists while being free from the appearance of truth? When directly realizing that dependent arising is without inherent existence, the appearance of truth must be reversed, because if it is not, since the opposite of ultimate truth appears directly, there will be confusion about the appearing object. Therefore, when directly seeing the ultimate mode of abiding of dependent arising, the appearance of truth must be reversed, because truth does not exist in dependent arising, and its mode of abiding is seen without error.
Tibetan
དེ་བཞིན་དུ་རྟེན་འབྲེལ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་དབེན་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པར་གནས་ལ། དེའི་འདུག་ལུགས་འཁྲུལ་མེད་དུ་མཐོང་བའི་ཚེ་ནའང། བདེན་པ་སྣང་བ་བདེན་པ་གསལ་སྣང་དུ་འགྱུར་བས། བདེན་སྣང་གིས་སྟོང་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། མངོན་ཤེས་ཅན་གྱིས་ཚད་ནད་ཅན་ལ་བལྟས་པའི་ཚེ། ཚད་ནད་ཅན་ལ་ཡུལ་ལོག་པར་སྣང་བ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་ཡང་འཁྲུལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །རང་གི་བློའི་སྐྱོན་གྱི་དབང་གིས་ལོག་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་བདེན་སྣང་མཐའ་དག་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ཀྱང་འཁྲུལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ནང་གི་བློའི་དབང་གིས་བདེན་པར་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ནི་དེ་དག་གི་ཞར་ལ་དྲང་དོན་དང་ངེས་དོན་གྱི་མདོའི་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལའང་སེམས་ཙམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མདོ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་དྲང་ངེས་ཇི་ལྟར་འབྱེད་པ་དང་། དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱེད་པའི་ཚུལ་གཉེས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ནི། མདོ་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཅུས་དྲི་ བ་བཅུ་ཞུས་པའི་ལན་དུ། དགོངས་འགྲེལ་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ནང་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དོན་དམ་ཡང་དག་འཕགས་ཀྱིས་དྲང་དོན་དང་ངེས་དོན་ཞུས་པའི་དྲི་ལན་གྱི་དོན་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བར་གསུངས་པའི་དོན་ཅུང་ཟད་བཤད་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དྲི་བ་ནུས་པ་དང་། སྟོན་པས་ལན་གསུམ་པ་དང་། ལན་གྱི་དོན་ཞུས་པ་དང་། དེས་དྲང་དོན་དང་ངེས་དོན་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་བཀའ་དང་པོ་སོགས་སུ་གསུངས་ལ། ཡང་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མ་མཆིས་པ། མ་སྐྱེས་པ་མ་འགགས་པ། གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ། རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་པ་ལས། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སོགས་གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་དང་། དགོས་པ་གང་ཡིན་ཞེས་ཞུས་པའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཚུལ་གསུངས་པ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་གསུངས་པའི་དགོངས་པའང་། བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས། དེའི་དགོངས་གཞི་སོགས་གང་ཡིན་ནི་མ་ཞུས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དགོངས་པ་བཤད་པ་དང་། ལྷག་མ་བཞིའི་དགོངས་པ་བཤད་པ་དང་། དེ་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དགོངས་གཞི
Chinese
同样，诸缘起安住于行持自性空寂之事业，然于尔时，见其安住之方式无谬之时，显现真实之显现转为真实之明朗显现，故以真实显现而空之方式现量证悟也。又当如是知晓：具现量者观视热病者之时，虽现量见热病者所见境相颠倒，然亦不转为错谬。以非由自心之过失力而显现颠倒之故。如是，所有如是之真实显现，虽以尽所有之智慧现量证悟，然亦不转为错谬，以内心之力不显现为真实之故。今于彼等之顺便，当知了义与不了义经之差别，于彼中，亦当以心识唯识者等依何经而如何判别了义与不了义，及以中观者等依何而判别之方式二者知晓。初者，乃随经解深密之后，乃十地菩萨以十问而请问之答复，乃宣说解深密，于彼中，菩萨真实胜义问了义与不了义之问答之义，略说决择之义，若略说之，菩萨能问，导师三答，问答之义，彼了义与不了义如何成立之方式也。初者，乃薄伽梵于最初之教等中说蕴等一切法以自相而成立，又于般若经中亦说一切法无自性，不生不灭，本来寂静，自性涅槃，故问说无自性等之密意与必要为何也。说无自性之方式时，以自相而成立之密意亦易于了知故，未问彼之密意等为何也。二者，说无自性之密意，及说余四之密意，及如是决择之必要也。初者，无自性之密意
English
Similarly, dependent arisings abide in performing the activity of being devoid of inherent existence. However, even when seeing their mode of abiding without error, the appearance of truth transforms into a clear appearance of truth. Therefore, one directly realizes emptiness through the appearance of truth. Alternatively, it should be understood as follows: When someone with direct perception looks at someone with a fever, although they directly see that the person with the fever perceives objects in a distorted way, it does not become an error. This is because it does not appear distorted due to the power of one's own mind's defects. Likewise, all such appearances of truth, no matter how many, are directly realized by the wisdom that knows everything, but it does not become an error, because it does not appear as true due to the power of the inner mind. Now, in connection with these, one should understand the distinction between sutras of definitive meaning and sutras of provisional meaning. In that regard, one should also understand in two ways how the Mind-Only school distinguishes definitive and provisional meaning based on which sutra, and how the Madhyamaka school distinguishes them based on which sutra. The first is to follow the Sutra Unraveling the Intention. The Unraveling of the Intention was spoken as a response to ten questions asked by ten Bodhisattvas. Among them, the meaning of the questions and answers of the Bodhisattva Don Dam Yang Dak Phak (Real Meaning Truly Noble) regarding definitive and provisional meaning is said to be summarized and determined. If we briefly explain the meaning, it is about the Bodhisattva being able to ask the question, the teacher giving three answers, asking about the meaning of the answers, and how definitive and provisional meaning are established through that. The first is that the Bhagavan, in the first teachings and so on, said that all phenomena such as the aggregates are established by their own characteristics. Also, in the Perfection of Wisdom Sutra, it is said that all phenomena are without essence, unborn, unceasing, peaceful from the beginning, and naturally in nirvana. Therefore, he asked what the intention and necessity were for saying things like "without essence." When the way of being without essence is spoken, the intention of saying that it is established by its own characteristics is also easily understood, so he did not ask what its intention was. The second is explaining the intention of being without essence, explaining the intention of the remaining four, and the necessity of determining it in that way. The first is the intention of being without essence.