Chinese
对于一和多的破除三句，在通过“不是一也不是多”等来成立遣遍的时候会讲解，但这里说的是为了显示这个理由的遍及者不可得。因为自性被一和多的自性中的任何一个遍及，并且为了显示遮止那两个遍及者作为理由。这是《难解》的意旨。而且，对于因和遍及者不可得，说了意义和名言两种成立者。所以，这是遍及者不可得的名言成立，而不是自性不可得。因此，已经成立的意义也不作为意义遣返的意义来接受。“自己的宗派”等等是把通过暗示显示的可成立之法阐明了。《难解》中说这是以一方来总摄法，因为以“一方的法”的作者的词语来总摄而显示了抛弃，所以要考察作者。这里有两个需要考察的地方，即考察这个论式是应成还是自续不合理，以及考察两种考察之法是遮破还是两者都是不合理。第一，确立和驳斥的语句论式两种，以前确立时做相同的安立是印度智者的规矩。因此，对此要考察两种，即这个论式是作为驳斥的语句应成来确立，还是作为确立的语句自续的论式。如果按照前者，则不合理，因为自己和他人的宗派，实在论者们，对于作为有法所说的那个，不承认是真实的离开一和多。而且，对于应成来说，需要安立对方所承认的作为理由，然后抛出他人不希望的一个。如果这样，那么本论中说这个论式成立无自性的名言，但并没有明确地分开应成。而且，在《中观光明》中说，做应成和自续都可以，因此说了以应成来成立没有过失的方式。那么，《中观光明》中，即使对方没有实际承认理由，也暗示地承认了，并且为了那个理由，安立了那个理由的所遍及者，如果实际承认了所遍及者，那么就暗示地承认了遍及者。这样，胜论者也承认前
English
Regarding the elimination of the three phrases of one and many, it is explained when establishing negation through "neither one nor many," etc., but what is said here is to show that the pervader of this reason is not found. Because self-nature is pervaded by either the self-nature of one or many, and to show that negating those two pervaders is the reason. This is the intention of the Difficult Explanation. Moreover, regarding the non-apprehension of cause and pervader, it is said that there are two establishers: meaning and term. Therefore, this is the establishment of the term of the non-apprehension of the pervader, not the non-apprehension of self-nature. Therefore, the meaning that has already been established is not taken as the meaning of the reversal of meaning. "One's own school," etc., clarifies the object to be established that is shown implicitly. In the Difficult Explanation, it is said that this is the collection of dharmas by one side, because the throwing away is shown by collecting with the word of the agent of "the dharma of one side," so the agent must be examined. There are two things to be examined here: it is unreasonable to examine whether this syllogism is consequential or autonomous, and it is unreasonable to examine whether the two objects of examination are refutations or both. First, both the method of formulating statements of proof and refutation are the same as the previous formulation, which is the custom of Indian scholars. Therefore, there are two things to be examined here: is this syllogism formulated as a consequential statement of refutation, or is it an autonomous syllogism of a statement of proof? If it is according to the former, it is unreasonable, because one's own and others' schools, the realists, do not admit that what is said as the subject is truly separate from one and many. Moreover, for the consequential, it is necessary to establish what the opponent admits as the reason, and then throw out one that others do not want. If so, then this treatise says that this syllogism establishes the term of no self-nature, but it does not explicitly separate the consequential. Moreover, in the Madhyamaka Illumination, it is said that it is permissible to do either consequential or autonomous, so it is said that there is no fault in establishing by consequential. Then, in the Madhyamaka Illumination, even if the opponent does not actually admit the reason, he admits it implicitly, and for that reason, he establishes the pervaded of that reason, and if he actually admits the pervaded, then he implicitly admits the pervader. In this way, the Samkhyas also admit the previous
Tibetan
ཕྱི་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཁས་བླངས་པར་གྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་དེས་ཚེ་འདིའི་རིག་པ་ཁས་བླངས་ལ་དེ་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་རིག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ དང་། འབྱུང་བ་བཞི་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ལ། དེ་ཡོད་པ་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་གཟིགས་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲ་བའི་རིགས་གཞན་ཡང་མང་ངོ་། །གལ་ཏེ་རྒོལ་བ་དེ་དག་གི་ཁས་བླངས་ཞེས་མི་སྨྲའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་མོ། །ཞེ་ན་དེ་ལྟ་ན་མི་འཐད་དེ། ཆོས་གཅིག་བརྗོད་པ་ན་དེ་ལ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྲ་དེས་ཤུགས་ལ་བརྗོད་པ་དང་། བློ་དེས་ཤུགས་ལ་ངེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་པར་བ་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག །དངོས་སུ་ཁས་བླངས་པས་བདེན་པའི་གཅིག་མིན་པ་ཤུགས་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པའི་ཁྱབ་བྱ་སྟོན་ཅིག་ཅེ་ན། འདིར་ཁྱབ་བྱ་དང་ཁྱབ་བྱེད་སྤྱིར་འཆད་ན་སྐྱོན་སྔ་མ་ལྟར་འོང་བས་ཁྱད་པར་བ་ལ་འདོད་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་དབང་ཕྱུག་རྟོག་པ་ལ་མཚོན་ན། དེ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་ཁས་ལེན་ཚུལ་ནི། སྔ་དྲོའི་དུས་ན་གང་ཡོད་པའི་དབང་ཕྱུག་དེ་ཉིད་མ་ལུས་པ་ཕྱི་དྲོའི་དུས་ནའང་ཡོད་པར་འདོད་པས། སྔ་དྲོའི་དུས་ན་ཡོད་པའི་དབང་ཕྱུག་གི་ཆ་འགའ་ཞིག །ཕྱི་དྲོའི་དུས་ན་ཡོད་ཀྱང་ཆ་གཞན་འགའ་མེད་པར་ཡང་འདོད་པ་མིན་གྱི། སྔ་དུས་ན་ཡོད་པའི་ཆ་ཧྲིལ་པོ་ཕྱི་དུས་ན་ཡོད་ཅིང་། ཕྱི་དུས་ན་ཡོད་པའི་དབང་ཕྱུག་གི་ཆ་ཡིན་པའི་ཆ་སྔ་དུས་ན་མེད་པས། མེད་པར་འདོད་དོ། །དེས་ན་དབང་ཕྱུག་ཡིན་པའི་ཆ་ངོ་བོ་ཕན་ཚུན་དུ་ཐ་དད་པ་མི་འདོད་པ་ནི། དབང་ཕྱུག་གཅིག་ཏུ་འདོད་ལུགས་སོ། །འདི་ནི་རང་ ལུགས་ཀྱིས་བུམ་པ་ནི་གཅིག་གི་མཚན་གཞིར་འཇོག་ལ། སྔ་དྲོ་དང་ཕྱི་དྲོའི་དུས་གཉིས་སུའང་ཡོད་པར་འདོད་ཀྱང་། སྔ་དྲོའི་དུས་ཀྱི་བུམ་པ་དང་ཕྱི་དྲོའི་དུས་ཀྱི་བུམ་པ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་མི་འདོད་ལ། དེ་གཉིས་དུ་མའི་མཚན་གཞིར་ཡང་འཇོག་པ་དང་མི་འདྲའོ། །དབང་ཕྱུག་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བར་དངོས་སུ་ཁས་མ་བླངས་ཞེས་པ་དེའོ། །གང་ཁས་བླངས་པས་དབང་ཕྱུག་དེ་དེ་འདྲ་བའི་གཅིག་མ་ཡིན་པར་ཤུགས་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པའི་ཁྱབ་བྱ། དབང་ཕྱུག་དེས་སྔ་དྲོ་བདེ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་། ཕྱི་དྲོ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དུ་མ་ཁས་བླངས་ན། དེའི་ཤུགས་ཀྱིས་དབང་ཕྱུག་གཅིག་མིན་པར་ཁས་བླངས་ཞེས་པ་གཅིག་ནི། དུས་སྔ་ཕྱི་དུ་མ་ན་ཡོད་པའི་དབང་ཕྱུག་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཐ་དད་མིན་པར་ངོ་བོ་གཅིག་ན་ཡོད་པའི་ག
Chinese
此外，如果承认一切智智，那么，就像他承认今生的学问，而这又必然以承认前世的学问为前提一样；并且，如果承认有四大，那么，承认有四大又必然以一切智智的照见为前提。像这样的例子还有很多。如果反驳者说，那些（承认）只是通过不说的力量而承认的。如果是那样，那就不合理了，因为在说一个法的时候，那个法所具有的一切遍及的法，都会被那个词通过力量而表达出来，并且会被那个智慧通过力量而确定。因此，什么是遍及和能遍呢？如果说请指出通过力量承认的、与实际承认的非一的遍及，那么，在这里，如果一般地解释遍及和能遍，就会像之前的错误一样出现，因此必须想要特别的。也就是说，以自在天（大自在天）的臆想为例，承认它是唯一的自性的方式是：认为早上存在的自在天，全部都存在于下午。并不是认为早上存在的自在天的一部分，在下午存在，而另一部分不存在；而是认为早上存在的全部部分，在下午都存在；并且认为下午存在的自在天的部分，早上不存在，因此认为不存在。因此，不认为作为自在天的部分，其体性是相互不同的，这就是认为自在天是唯一的方式。这就像自宗（佛教）将瓶子作为唯一的例子，并且认为它在早上和下午两个时间都存在，但是并不认为早上时间的瓶子和下午时间的瓶子是同一个，并且这与将二者作为众多的例子也是不同的。这就是没有实际承认自在天脱离唯一的自性。通过承认什么，就通过力量承认了自在天不是那样的唯一呢？如果承认自在天早上带来快乐，下午带来痛苦等等产生结果的众多次第，那么，通过那样的力量，就承认了自在天不是唯一，所谓唯一，就是指在众多前后时间存在的自在天，其体性不是不同的，而是在一个体性中存在的。
English
Furthermore, if one acknowledges omniscience, then, just as one acknowledges the knowledge of this life, which is necessarily preceded by the acknowledgment of the knowledge of previous lives; and if one acknowledges the existence of the four elements, then the existence of the four elements is necessarily preceded by the omniscience's seeing. There are many other examples like this. If the objector says that those (acknowledgments) are only acknowledged through the power of not speaking. If that is the case, then it is not reasonable, because when one speaks of a dharma, all the pervasive dharmas that it possesses are expressed by that word through power, and are determined by that wisdom through power. Therefore, what are the pervasive and the pervaded? If you say, please point out the pervaded that is acknowledged through power and is not one with what is actually acknowledged, then here, if we generally explain the pervaded and the pervading, the same mistake as before will occur, so we must want something special. That is, taking the imagination of Ishvara (Great自在天) as an example, the way to acknowledge it as a single nature is: to think that the Ishvara that exists in the morning, all of it exists in the afternoon as well. It is not that some part of the Ishvara that exists in the morning exists in the afternoon, but some other part does not exist; rather, all the parts that exist in the morning exist in the afternoon, and the parts of Ishvara that exist in the afternoon do not exist in the morning, so they are thought not to exist. Therefore, not thinking that the parts that are Ishvara are mutually different in nature is the way to think of Ishvara as one. This is like our own system (Buddhism) placing the vase as an example of one, and thinking that it exists in both the morning and afternoon, but not thinking that the vase in the morning and the vase in the afternoon are the same, and this is also different from placing the two as examples of many. That is what is meant by not actually acknowledging that Ishvara is separate from the nature of one. By acknowledging what, is it acknowledged through power that Ishvara is not such a one? If one acknowledges that Ishvara brings happiness in the morning and brings suffering in the afternoon, and so on, producing many sequences of results, then through that power, it is acknowledged that Ishvara is not one, and the so-called one refers to the Ishvara that exists in many past and future times, whose nature is not different, but exists in one nature.