Tibetan
ས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་རྟེན་མི་བརྟན་པ་བཀོད་པ་ནི། སྤྱོད་པའི་རྟེན་སེམས་བསྐྱེད་བརྟན་པོ་མི་སྐྱེ་བ་ལ་བྱའི། །ལྷག་མེད་དུ་རིགས་རྒྱུད་ཆད་པ་ལ་མི་བྱའོ། །གང་ན་དངོས་པོའི་རྣམ་པ་སྟེ་ཚོགས་མ་ལུས་པའོ། །དེས་ཇི་ལྟར་ན་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རྟོགས་སོ། །དེ་ཉིད་ནི་ཡང་དག་པར་རང་བཞིན་མེད་བཞིན་དུ་མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་བ་སྟེ་ཡོད་པས་སོ། །གཅིག་ཏུ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སྤྱོད་པའི་རིགས་པས་མི་རྙེད་པས་མ་བརྟགས་པ་ཁོ་ནའི་དོར་རྙེད་པའོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་སྒྲིབ་གཉིས་མ་ལུས་པར་སྤོང་བ་ནི་རྟོགས་ནས་གོམས་པར་བྱས་ནས་སོ། །འདིར་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀ་ཟད་པར་བྱེད་པ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་བསྒོམས་པར་མི་འབྱུང་བ་དང་། དེ་བསྒོམ་པ་ལ་དངོས་པོ་རྣམས་ཡང་དག་པར་རང་བཞིན་ནི་མེད་པ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་ངེས་པར་བསྐྱེད་དགོས་པ་དང་། དེ་རྙེད་པ་ནི་ལུང་རིགས་གཉིས་ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་གཞུང་འདི་དང་། འདི་ལྟ་བུས་བདེན་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ལེགས་ པར་སུན་ཕྱུང་ནས་བསྐྱེད་དགོས་ཀྱི་དེ་ལྟར་མ་དཔྱད་པར་ཡིད་ནང་དུ་བསྡུས་པ་ཙམ་ལས་ཡེ་མི་འབྱུང་བ་རྣམས་ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་རྙེད་ན་འདིའི་དགོས་འགྲེལ་ལེགས་པར་ཤེས་པའི་གྲངས་སུ་འགྲོ་ཞིང་གཞུང་དེ་ལྟ་བུ་དང་དེ་སྟོན་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་གུས་པ་བླ་ན་མེད་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་པ་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིགའགྲེལ་པར་རབ་ཏུ་འབད་དོ་ཞེས་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་མོད་ཀྱང་། དེར་མ་གསལ་བའི་ཀླན་ཀ་ངན་པའི་དྲི་མ་མཐའ་དག་སེལ་བའི་རྩོམ་དགོས་ལ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་དབུ་མའི་རྒྱན་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་འཆད་དོ། །རྒྱན་གྱི་དོན་ནི་དགའ་བ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ལ། འདིས་དབུ་མའི་རྣམ་གཞག་ལ་མ་རྟོགས་པ་དང་། ལོག་རྟོག་གི་དྲི་མ་བསལ་བ་ན། གསེར་གྱི་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་དྲི་མས་གོས་པ་བྱི་དོར་བྱས་པ་ལྟར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། །སྐབས་འདིར་སྤྱིར་སྒྲིབ་གཉིས་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ཤེས་སྒྲིབ་དང་། དེའི་ནང་ནས་ཀྱང་རིགས་པའི་དགག་བྱའི་མཐར་ཐུག་པ་ལྷན་སྐྱེས་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གྱིས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་རང་གི་ཉམས་ལས་དཔགས་ཏེ་ངོས་འཛིན་པ་དང་། དེ་འགོག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་དངོས་སམ་བརྒྱུད་ནས་གཞུང་གི་ཆ་ཀུན་འགྲོ་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་སྟེ། དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་ཇི་ཙམ་ཉན་པ་དང་བཤད་པ་དང་ལྟ་བ་དང་རྟོག་པ་བྱས་ཀྱང་། རང་གི་བདེན་འཛིན་ལ་ཅི་ཡང་མི་གཟན་པར་ཁ་ཕྱིར་ལྟའི་གཤགས་བཀྱེ་བ་ཙམ་དུ་ འགྱུར་བས་ཐོས་བསམ་གནད་དུ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི། དབུ་མ་པའི་བདེན་པ་གཉིས་རྣམ་པར་བཞག་པ། ལུགས་དེ་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་ཁྱད་ཆོས་སུ་བསྟན་པ། དེ་ལས་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ་བསྐྱེད་པ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པས་སྟོན་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ལྷུར་ལེན་པའི་མཆོད་པར་བྱ་བར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་དྲུག་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པ། ཀུན་རྫོབ་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་བསྟན་པ། དེ་གཉིས་ལ་ཀླན་ཀ་ངན་པའི་རྩོད་པ་རྣམས་སྤང་བ། ལུས་འདི་སྐྱོན་མེད་ཅིང་ཡོད་ཏན་དང་བཅས་པར་བཤད་པ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་རིམ་པ། ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ལ་བསྔགས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས་ཀྱི་གོ་རིམ་དང་། ཐོག་མར་རིགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དང་། ཕྱི་ནས་ལུང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་དོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལ་ནས་བརྗོད་པར་བྱས་སོའི་བར་རོ། །འདིར་དགོས་པ་བཞི་ཡོད་དེ། དད་པས་འབྲང་བ་རྣམས་རིགས་པས་མ་གྲུབ་བར་དུ་ལུང་ལ་ཡིད་མི་ཆེས་ན། ཆོས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་དང་ཁྱད་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་སྔོན་དུ་རིགས་པས་བསྒྲུབས་རྗེས་སུ་ལུང་གིས་བསྒྲུབས་ན། རྩོལ་བྱུང་གི་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་རྩོལ་བྱུང་གིས་བསྒྲུབ་པ་ཡང་། རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་དང་། དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ལུང་ལ་ཡིད་ཆེས་མི་ནུས་ན། ཡིད་ཆེས་ཀྱི་རྟགས་ མེད་པརའགྱུར་བ་དང་། གཅིག་ཏུ་བྲལ་གྱི་རྟགས་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རྟགས་སུ་ཁས་ལེན་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་མིན་པར་འགྱུར་སྙམ་པའོ། །དོགས་གཅོད་དང་པོ་ལ་སྔར་རབས་པ་དག་འགྲེལ་པས་དད་འབྲང་སྟེ། ལུང་རིགས་གཉིས་སུ་བྱས་པའི་རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་ཡིན་ཀྱང་། ཡིད་ཆེས་ཆེས་པར་དཀའ་མི་དཀའ་ལ་རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་མི་འབྲང་གཉིས་སུ་བྱས་པའི་སྔ་མ་མིན་པར་འདོད་ཅེས་པ་དང་། ཡང་ན་ལུང་གི་རྗེས་འབྲང་ཡང་། ཡིད་ཆེས་པ་བརྟན་པ་དེ་རིགས་པ་ལས་ཡིན་པས། ཞེས་འཆད་པའི་དངོས་ནི་འགྲེལ་པ་ན་མེད་ལ། གཉིས་པ་ནི། འགྲེལ་པས་བཤད་པ་བཞིན་མ་རྟོགས་པའི་སྐྱོན་ནོ། །དེས་ན་དཀའ་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི། སེམས་ལོག་པ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་བཤད་པས་དད་པས་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ནི། ཆོས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་གི་ཟླས་དྲངས་པའི་དད་འབྲང་མིན་གྱི། སངས་རྒྱས་ལ་དད་ནས་དེའི་ལུང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའོ། །དེས་ན་རང་སྡེ་སྟོན
Chinese
设立地界的原因是不稳固的所依，这是指修行的所依——稳固的菩提心不生起，而不是指完全断绝种姓。哪里是事物的所有相，即所有集合？由此如何像影像等一样了悟？那本身是真实，虽然无自性，但不观察则令人愉快，即因为存在。所谓“唯一”，是指在那如实性上，用修行之理无法找到，唯有不观察才能找到。如是了悟，则能完全断除二障，即了悟后串习。此处能使二障灭尽，若不修习那如实性则不会发生，而修习它，则必须生起了知诸法真实无自性的智慧，而获得它，则必须依靠善巧结合经教和理证的这部论典，以及像这样的论典，才能很好地驳斥实执的对境而生起，若不如此观察，仅仅在心中收摄，则根本不会发生，若能对这些获得稳固的定解，则可算作很好地了解了此论的必要性和解释，并且要知道，会对这样的论典和宣说它的善知识生起无上的恭敬。解释者努力解释，虽然以前的论师们已经阐述了无自性，但为了消除其中未阐明的、恶劣的诤论污垢，必须进行写作，因此称此论为“中观庄严”。如此宣说。庄严的意义是生起欢喜，此论消除对中观宗义的不了解和邪见的污垢，就像金饰等沾染污垢后经过擦拭一样，就是这个意思。此处，总的来说是二障，特别是所知障，以及其中以理证所破的究竟——俱生法我执如何执著，要从自己的体验来衡量并认识，并且要知道，为了遮止它，论典的所有部分如何直接或间接地运行，这一点非常重要。若不如此，无论听闻、讲说、观察、思索多少，都无法触及自己的实执，只会变成口头上的辩论，因此听闻和思维就变得没有意义。
English
The reason for establishing the boundary is the unstable support, which refers to the fact that the stable bodhicitta, the support for practice, does not arise, and not to the complete extinction of the lineage. Where are all the aspects of things, that is, all the aggregates? How does one understand from this, like images and so on? That itself is reality, and although it is without inherent existence, it is pleasing if not examined, that is, because it exists. The term "one" means that in that suchness, it cannot be found by the reasoning of practice, but only by not examining it. If one understands in this way, one can completely abandon the two obscurations, that is, after understanding and becoming familiar with it. Here, what causes the two obscurations to be exhausted is that it will not happen without meditating on that suchness, and to meditate on it, one must necessarily generate the wisdom that knows that all things are truly without inherent existence, and to obtain it, one must rely on this treatise that skillfully combines scripture and reasoning, and with treatises like this, one must well refute the object of clinging to reality and generate it. If one does not examine in this way, but merely gathers it in the mind, it will not happen at all. If one can gain a firm conviction about these, then it can be counted as having a good understanding of the necessity and explanation of this treatise, and one should know that one will generate supreme respect for such a treatise and the virtuous friend who teaches it. The commentators strive to explain, and although the previous teachers have already explained the lack of inherent existence, in order to eliminate the uncleared, evil stains of controversy, it is necessary to write, therefore this treatise is called "Ornament of the Middle Way." This is how it is explained. The meaning of ornament is to generate joy, and this treatise eliminates the uncleared and wrong views of the Madhyamaka system, just as gold ornaments and the like are cleaned after being stained with dirt, that is the meaning. Here, in general, the two obscurations, and in particular the obscuration of knowledge, and among them, the ultimate object of refutation by reasoning, how the co-emergent clinging to the self of phenomena grasps, one must measure and recognize from one's own experience, and one must know how all parts of the treatise run directly or indirectly as a branch to prevent it, which is very important. If one does not do so, no matter how much one listens, speaks, observes, and thinks, one will not touch one's own clinging to reality at all, and it will only become a verbal debate, so listening and thinking become meaningless.
Chinese
是为了嬉戏。第二部分有四点：确立中观派的二谛；显示此宗是唯有佛陀的特点；对误入歧途者生起慈悲心；显示证悟真如者，应以努力修持来供养。第一部分有六点：显示一切事物在胜义谛中无自性；显示世俗谛的事物如幻；遣除对这两者的恶劣诤论；阐述此身无过且具功德；进入真如的次第；赞叹二规之大车宗。第一部分有三点：确立无自性的两种论证的顺序；首先是理证；其次是圣言量。第一点是从“彼”到“已述说”之间。此处有四个必要：如果以信随行者未以理证成立，则不信圣言量，会与随教行者无别；以及先以理证成立，之后再以圣言量成立，如同以“勤发之声无常”之因，随后以勤发来成立一样，因会成为真因；以及如果不能信赖与实势理相违的圣言量，则会失去信赖之因；以及如果承认唯一离之因是实势之因，则甚深之无我义不会变得非常隐秘。第一个疑惑的断除是，过去的论师们以释论作为信随，虽然是分为圣言量和理证二者的理随行者，但认为并非分为信赖非常困难与否，以及随行理与不随行理二者的前者。或者，即使是圣言量的随行者，因为信赖稳固是源于理证。如此解释的实义在释论中没有。第二点是，未如释论所说般领悟的过失。因此，困难释中也以“也”字显示，对于心颠倒者，更何况需要说什么呢？如此说道，因此以信随行者，并非以随教行者的同类所引导的信随，而是对佛陀生信后随行其圣言量。因此，自宗宣
English
It is for the sake of amusement. The second part has four points: establishing the two truths of the Madhyamaka school; showing that this doctrine is a unique characteristic of the Buddha alone; generating compassion for those who have gone astray from it; and showing that those who realize suchness should be offered with diligent practice. The first part has six points: showing that all things are without inherent existence in the ultimate sense; showing that conventional things are like illusions; refuting all bad disputes about these two; explaining that this body is without defects and possesses virtues; the order of entering into suchness; and praising the great chariot tradition of the two systems. The first part has three points: the order of the two proofs for establishing non-inherent existence; first, the proof of reason; and second, the proof of scripture. The first point is from "that" to "has been stated." There are four necessities here: if those who follow by faith do not trust the scriptures until they are established by reason, they will be no different from those who follow the teachings; and if they are first established by reason and then by scripture, just as establishing effort-produced sound as impermanent by the sign of effort-produced, the sign will become a valid sign; and if one cannot trust the scriptures that are contrary to the power of reality, the sign of trust will be lost; and if one accepts the sign of one-ness as the sign of the power of reality, then the meaning of selflessness, which is very profound, will not become very obscure. The first doubt is that the former scholars used the commentary as a faith-follower, although they were rational followers who divided the scriptures and reasons into two, they thought that it was not the former that divided whether it was difficult to believe or not, and whether to follow reason or not. Or, even if it is a follower of scripture, because the firm belief is from reason. The actual meaning of such an explanation is not in the commentary. The second point is the fault of not understanding as the commentary says. Therefore, the word "also" in the difficult commentary shows that for those whose minds are reversed, what else needs to be said? It is said that therefore, the follower by faith is not the faith-follower guided by the category of the follower of the teachings, but the follower of the scriptures after having faith in the Buddha. Therefore, the self-sect shows.